6 Lekeitio – economie

Als we Hondaribia verlaten, probeer ik tijdens het rijden een foto van de boom waaraan een beer knaagt te maken. Hij staat aan de ingang van het dorp. Thuis zal ik opzoeken waarvoor hij daar staat.

De beer en de aardbeiboom (Arbutus unedo) is in 1955 – tijdens de Franco dictatuur – neergezet. Het is het symbool voor Madrid. Hij werd in het Baskische stadje geplaatst omdat veel Madrilenen de vakanties of zelfs hele zomer in Hondaribia doorbrengen, zo luidt de verklaring.

De wegen in het gebied zijn opvallend goed, zei iemand kort voor de vakantie. Het is dan ook het meest welvarende deel van Spanje. Havens, visserij, land- en bosbouw en industrie zorgen voor een levendige economie. Natuurlijk is er ook sprake geweest van Europese steun om het land binnen de Europese Unie en de NAVO te krijgen en houden.

We belanden met de automobiel op een camping met plekken onder de dennen. “Ik weifel, ga steeds heen en weer en verander steeds van mening.” (Socrates in Plato's Hippias). De uitspraak betrof de visie op liegen en misleiden. Bij mij nog steeds de twijfel of ik niet beter toch de fiets mee had kunnen nemen, huren, kopen om niet gepropt met airco over de rechte wegen te gaan.

3 – Hondaribia: welvaart

Het begon vandaag laat. Heb je met een zeventienjarige zoon. Maar ook de Vlaming die naar de Middellandse Zee ging lopen en naast ons stond was nog niet op pad. De winkels waren grotendeels al dicht toen we in het dorp kwamen. Eerst moesten we goedkope klapstoeltjes kopen die meekunnen in onze huurauto, maar niet op de treinreis.

“Geloof, hoop, geld – alleen een heilige zou in staat zijn de eerste twee te kunnen koesteren zonder het derde te bezitten,” aldus George Orwell in Houd de Sanseferia hoog (1936). 't Valt me van hem tegen. Er zijn legio armen die er naar streven en weten dat een vrolijker en rechtvaardiger wereld mogelijk is. Dat betekent niet dat materiële welvaart niet belangrijk is, maar een gebrek er aan hoeft hoop en geloof niet dood te slaan.

“Je hoeft niet zo zuinig te doen,” werd me gezegd. Dus we aten een wafel op een terras, deden uitgebreid inkopen en aten op de camping worst. Veel worst. Dit alles onder het toeziend oog van onze oprukkende buren. Een territoriaal conflict in het klein. Rustig blijven. Maar weer geen krant vandaag.