Eikels

Het is een reis door de winter die niet meer bestaat. Fietsen door een wereld met najaarsbloemen die langer bloeien of voorjaarsbloemen die er juist vroeger zijn; er is overlap. Het is alsof je kan zien dat de wereld warmer wordt. Tussen heen en terugtocht zit 7°C. Op die terugtocht kom ik langs paddenstoel 62477/002 bij Lage Vuursche. Paddenstoelen zijn er al sinds 1914. Deze geeft sinds kort onjuiste informatie. Dat ligt niet aan de paddenstoel, maar aan de narcistische bewoners van een stukje van het landgoed Pijnenburg, die een heuse guerrilla tegen de fietser zijn begonnen. Een nabij gelegen padenstoel achter het net opgetrokken hek hebben ze uitgegraven. De op 62477 aangegeven route zit achter datzelfde hek. De fietser moet omfietsen, omdat de bewoners iets tegen rijwielen hebben. Op de heenweg bespreek ik die obstructie met bekenden in Soestdijk. “Je moet erover schrijven voor de lokale krant,” is het advies. Ach ik fiets wel 3½ kilometer om over de autoweg en heb besloten me niet druk te maken om dit soort eikels, (al kom ik er wel minstens een keer per maand langs en 't wordt vast vervolgd onder de hashtag #Eikels) met teveel geld in de beurs en te weinig sociaal gevoel in het hoofd en lijf. Deze tekst plaatste ik op Facebook, daar kwam er een aanvulling op met drie drie links naar stukjes over het onderwerp. Je begrijpt van een van die vrienden in Soestdijk: * Wrevel over afgesloten fietspad in Pijnenburg, maar geen middel om in te grijpen - 14 juni 2019 * Bezwijkt de natuur onder de fietsers? - 2 juli 2019 * Fietsfanaten in actie om fietspad landgoed Pijnenburg: 'We willen niet hard tegen hard' - 26 oktober 2019

Het was het weekend van

heen en weer. Een nachtje kamperen in de kou. Een vergeten tandenborstel en leeslamp aangevuld in Bennekom. Geen buckles in Wageningen om de inmiddels gebroken exemplaren te vervangen. (Gespen voor wat, vraag ik me ruim vijf jaar later af.) Het was het weekend van de paddentrek. Een pad die voor mijn wielen langs het het pad over kroop (wat zijn die beesten onbeholpen). Tussen Rhenen en Elst waren er 5.400 overgezet; in een wereld vol auto's redden ze het niet zelfstandig. Het was het weekend van de nieuwe affiches voor de Europese verkiezingen, Laat Brussel niet de baas zijn, zegt de partij die meent te moeten reageren op het 'volksgevoel' en niet Wij moeten de baas in Brussel zijn, waarmee een niet-behoudzuchtig links perspectief geboden zou worden. Het is het weekend dat mijn fietspad in de Koninklijke achtertuin van Landgoed Pijnenburg nog net open was en op de terugweg met een ketting afgesloten. Het was het weekend dat ik een man tegen achten hoorde zeggen: “Wij zijn divers, maar laten we kijken wat ons bindt. We hebben een ding gemeen: we leven in een vrij land.” Het was het weekend dat iemand zei, “maar we laten hen die ook van die vrijheid willen genieten creperen in de Sahara en op de stranden van de Middellandse Zee; we hebben niets geleerd.” Het was het weekend dat mijn slaapzak en thermo ondergoed me maar net warm genoeg hielden om te slapen. Het was het weekend van familie, sprengen, zon, wolken en buien.