Posts tonen met het label kate tempest. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kate tempest. Alle posts tonen

donderdag 10 november 2016

De storm


Laat ik het kort houden. Ze ziet mensen die uit hun omgeving verdrongen worden door hippe nieuwkomers: I don't speak the lingo. Since when was this a winery. It used to be the bingo.

Ik heb het over Kate Tempest, die uitgroeide van 'n alternatieve rapster uit Zuidoost Londen naar spoken word poet die wordt gewaardeerd door progressievelingen in kunsten en media. Ik schreef al eerder over haar nieuwe show.

Vanavond zag ik haar optreden. Het maakt opgewekt als iemand zich met zoveel intensiteit druk kan maken om de wereld en de mensen die daarop leven. Bovendien was het een wervelende show (zie hier boven de YouTube met dezelfde voorstelling). Met in de Melkweg het wat uitgebreide gedicht Brand new ancients als toegift.

Haar tekst die mij het allermeeste raakte, bracht ze niet:
 
Ballad of a Hero

Your Daddy’s gone to War,
His steady hands they hold his gun,
His aim is keen and sure.
Your Daddy’s in the desert now,

The darkness and the dust,
He’s fighting for his country, yes,
He’s doing it for us.

Your Daddy’s coming home soon though,
Not long now till he’s back,
We’ll dress you in your smartest shirt
And meet him down the track.

He’ll put you on his shoulders and
You’ll sing and clap and laugh,
I’ll wrap my arms around his waist,
And hold him close at last.

Your Dad ain’t left the house again,
Your Dad ain’t brushed his teeth,
Your Dad keeps getting angry son,
At nights he doesn’t sleep.

He’s having his bad dreams again,
He seems worn out and weak,
’ve tried to be there for him, but
We barely even speak.

He can’t think what to say to me,
He don’t know how to tell it,
Won medals for his bravery,
But just wants to forget it.

He’s drinking more than ever son,
Before, he never cried. But now,
I wake at night and feel
Him shaking by my side.

He spoke to me at last my son!
He turned to me in tears,
I held him close and kissed his face
And asked him what he feared.

He said it’s getting darker,
It hasn’t disappeared,
And I can see it sharper
Now the sand and smoke have cleared.

There was this kid he’d got to know,
Young boy. Just turned eighteen,
Bright and kind, his name was Joe,
He kept his rifle clean.

Joe’s girlfriend was expecting,
Joe loved to joke and laugh,
Joe marched in front of your old man,
As they patrolled a path.

Everything was quiet until
They heard the dreaded blast.
The man that marched in front of Joe
Was completely blown apart.

Some shrapnel hit Joe in the face,
Gouged both eyes at once,
The last thing those eyes ever saw
Was the man in front:

Limbs and flesh and bone and blood,
Torn up and thrown around,
And after that – just blackness.
The taste, the stink, the sound.

I tell you this my son because
I know what you’ll be like,
As soon as you’ve grown old enough
You’ll want to go and fight

In whatever battle needs you,
You’ll pledge your blood and bone,
Not in the name of good or evil –
But in the name of home.

Your Dad believes in fighting.
He fights for you and I,
But the men that send the armies in
Will never hear him cry.

I don’t support the war my son,
I don’t believe it’s right,
But I do support the soldiers who
Go off to war to fight.

Troops just like your daddy son,
Soldiers through and through,
Who wear their uniform with pride,
And do what they’re told to do.

When you’re grown, my sweet, my love,
Please don’t go fighting wars,
But fight the men that start them
Or fight a cause that’s yours.

It seems so full of honour, yes,
So valiant, so bold,
But the men that send the armies in
Send them in for gold,

Or they send them in for oil,
And they tell us it’s for Britain
But the men come home like Daddy,
And spend their days just drinking.

from Hold Your Own (Picador, 2014)

zaterdag 1 oktober 2016

TV-tip: Bricks



The bricks that built the houses las ik met veel plezier. De titel geeft aan dat de fysieke omgeving mede bepaalt hoe je leeft en wie je wordt. Met het oog op Amsterdam kan je het eerder een Schaefer gedachte dan een moderne visie op het leven in de stad noemen. Het credo “het geld dát je hebt moet je investeren in mensen, niet in stenen” heeft school gemaakt. Alsof investeren in mensen zonder investeren in steen mogelijk is. Een sporthal kwam er daarom niet. Een buurthuis is vaak ver te zoeken. In het boek van Kate Tempest is een prettige bar al mooi, in tegenstelling tot zo'n hippe nieuwe bar met de juiste kleuren. En mensen? Die moeten ook in elkaar investeren.

Het was zo'n boek wat ik niet uit wilde lezen, omdat ik me er prettig in voelde.

Vanavond tussen 23-24.00 uur is ze met haar nieuwste show op BBC2 te zien. Betekent dit dat ze acceptabel is geworden, zelf een van die fashionable rappers in glamorous magazines aan het worden is. Ik kan het me niet voorstellen bij de vrouw die onlangs nog als reactie op racisme en nationalisme schreef: And you wonder why kids want to die for religion? Dat was vloeken in de eredienst van onze maatschappij. Veroordelen is gangbaar. Begrip is dat minder.

Dat ze een stormachtige carrière kent, is overduidelijk. Ik kijk.

zondag 31 juli 2016

10: Slim, Nieuwpoort – Vlissingen –(trein)– Amsterdam , 31 juli 2016



Om acht uur stampende house knetterhard op het jeugdvakantiekamp naast de camping. Ik ging al slapen met een zeer luid walsende Johannes Strauss aan de ene kant en een zanger begeleid door gitaar en drum aan de overkant van de IJzer. Ook dansmuziek maar dan voor 50+ van Rock around the clock tot Tears in heaven. Ik zag de swingende en schuifelende vloer voor me, terwijl ik in mijn tentje in slaap viel.

De IJzer en Nieuwpoort klinken niet meteen naar feest. Voor mij was het teveel, maar beter zo dan
... Hoewel de man achter de balie van de camping me toevertrouwde dat de Derde Wereldoorlog uitgebroken was. Ach misschien is het niet gezond om overal oorlogskruizen om je heen te hebben. “Mijnheer het is erg, maar geen oorlog. In het verkeer vallen dagelijks veel meer doden.” (In 2015 waren dat er in de Unie 26.000.) Geweld gericht op willekeurige omstanders om een politiek doel te bereiken is wat anders dan een fataal ongeluk, maar gezien de verhoudingen is het wel de vraag waar we ons zo enorm druk over maken. Europe is lost zingt
Kate Tempest tijdens mijn vakantie. Ze rapt over Brits nationalisme en vraagt vind je het gek dat jongeren willen sterven voor hun religie. Ze rapt ook dat mensen zich zorgen maken om terroristen terwijl er bedreigingen zijn die hen reëel raken.

De wegen waren vol wielrenners, van hele pelotons tot enkelingen. Onderweg kreeg ik gezelschap van een Engelsman die al 49 jaar in België woonde. Naast ons trokken de appartementenburchten aan zee voorbij. “We
hebben maar zestig kilometer kust,” kwam het geijkte weerwoord bij kritiek op de bebouwing. Ik had alleen maar gevraagd wie er nu eigenlijk rijk van geworden zijn. Dan bedoel ik niet de mensen die er nu een rijkelijk gevulde dis aan hebben, maar de vastgoedmagnaten die er vanaf het begin insprongen. Dat zestig kilometer argument wordt gebruikt om de 15 kustappartementenplaatsen goed te praten. Nederlanders kunnen makkelijk praten, daar is veel meer kust is de onderliggende boodschap. Maar op de Belgische schaal ken ik alleen
Scheveningen, Noordwijk, en Zandvoort. Verder is het strand leeg. Ruimte van ons allemaal.

We komen langs park met rustieke witte huisjes bij De Haan. “Hier had Herman van Rompuy nog een huisje toen hij al voorzitter van de EU was,” zegt mijn kompaan. Je weet wel die aimabel conservatieve katholiek die niettemin stelde: “Ook al zijn wij de eerste en enige generatie die geen oorlog aan den lijve ondervonden heeft, toch zijn wij angstiger dan alle voorgaande. Het gebrek aan geluk bedreigt
ons. Genoeg is alleen genoeg als het minstens evenveel is als die van hiernaast. Men moet leven in harmonie met zichzelf en in solidariteit met de anderen, (men moet) opnieuw het vermogen vinden om gewoon tevreden te zijn.” Dat laatste kon hij natuurlijk iets makkelijker zeggen dan veel Belgen die de eindjes aan elkaar moeten knopen, maar verder heeft dat 'genoeg', 'geluk' en die 'harmonie' en 'solidariteit' wel iets.

Er zijn verschillende stukken Noordzeefietsroute in Vlaanderen. De ene LF1-route loopt door al die plaatsen heen. Gaat zelfs dwars over de volle boulevards met kleine kinderen en skelterende families. Er is er een die wat verder van de kust loopt en veel mooier is. Er is er zelfs nog een die via Brugge loopt, zag ik op internet.

De reis eindigt in de trein. Tegenover me zit een jonge vrouw. Haar leeftijd kan ik niet schatten. Ze is om de een of andere reden niet ingecheckt, blijkt als de conducteur langs komt. Die man met uniform zegt dat ze op het volgende station de achterdeur wel kan nemen om snel haar pas te activeren. Ze gaat weg en wil haar zware tas meezeulen. “Ik pas er wel op,” bied ik aan. Als ze vertrokken is hoor ik schuin achter me op vooringenomenheid geënt: “Dat lukt toch nooit. Ze zag er ook al niet zo slim uit.” We zijn weer thuis.