1: Op herhaling, Amsterdam – Duinkerken, 22 juli 2016

Al eerder dit jaar vertrok ik naar Dover. De trein die ik nu neem gaat een halfuur vroeger. Dat mag in vakantietijd ook met korting. Ik lees de krant. Hoewel krant, een uurtje internet bezorgt me meer informatie, maar wel minder gezondheidsinformatie over alcohol en over suiker in de cruesli en wat muesli tot muesli maakt.

Op de roltrap van Sloterdijk ga ik onderuit. De eerste butsen en schrammen zitten er al weer op. Volgende keer de lift maar zoeken. Anderhalf uur later rijd ik weer door het land van mijn jeugd.

Er staan nu fakkellelies (Engels: red hot poker torch lilies vertelt een aardige verkoopster een aantal dagen later), waar toen aardappels en suikerbieten stonden.

Gedachten aan vakanties dertig jaar geleden kwamen als vanzelf boven. In dat jaar ging ik met school naar Moskou, Kalinin en Sint-Petersburg (toen nog Leningrad) en later in het jaar op eigen houtje naar Marokko, Senegal, Mauritanië en Gambia. Ik woonde al in Amsterdam. Nu wordt het minder avontuurlijk East Sussex. Hoewel je weet maar nooit.

Mark Haddon schrijft een verhaal over Shoreham pier in West Sussex die in 1970 instortte. “No one wants to believe that time and weather can be this dangerous (…),” schrijft hij. Fictie, tenminste ik kan er niets over vinden. Het verhaal zit vol verwrongen staal, versplinterde ramen, drijvende lijken en veel meer misère. Dat mag wat minder.

Op de camping in Duinkerken staan zuipende mannen bij de barbecues en houtovens met alle verschijnselen van dronkenschap. Ben bang dat zij de Mijnheer onder de Nederlandse kranten toch niet lezen en evenmin de Franse variant daarvan. Of ze ook tot een uur of twee de knetterharde dance speelden, weet ik niet. In de ochtend hoor ik luid snurken uit tenten komen. Feesten zit ons mensen blijkbaar in het bloed met of zonder drank. 

Cijfers, Amsterdam – Duinkerken, 7 juni 2016

Eergisteren viel de archiefkast van de muur. Teken van mijn hopeloze achterblijven in de moderne tijd? Ik werd getroffen door één van mijn dikste boeken, The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World (2.917 gram). Gisteren timmerde ik toch een nieuwe constructie en vandaag op pad. Nog wat cijfers: de fietsteller, 25.007; twitterpositie, 893.128; en uren gewerkt in 2016, 780.

De reis gaat naar Duinkerken. Gisteren werd de landing op Normandië herdacht. Zelf dacht ik aan Margarinus Broek, die biologisch mijn opa van vaders kant is. Hij was vader van twee zoons, één en twee jaar oud. Hij was echtgenoot van Sara en verliet op de sleper Roode Zee in januari 1940 de haven van Maassluis en kwam niet weerom. Morgen fiets ik langs de plek waar het wrak op de zeebodem ligt.

Een oude man op pad om afstand te nemen van het bestaan en het daarna weer wat meer te vinden. In Villamedia, het magazine van de NVJ, van oktober 2015 lees ik over het record aantal werkeloze journalisten: 3.000 van de 18.000. Dan boerde ik nog niets eens zo beroerd dit jaar. Overigens goed om je vakantie te beginnen met een blad dat juist over je werk gaat. Ik moet nog een jaar of dertien.

Citaat van de dag:

“News is something somebody doesn't want printed; all else is advertising.”

(Woorden van William Randolph Hearst beetje aangepast door Eric Smit in Villamedia, oktober 2015.)

Vakantie voorbij

De schoolvakantie is weer voorbij. We maakten met het gezin een reisje naar Haute-Normandie. Gisteren maakte ik de maaltijd na uit het café restaurant Le Tacot van Licques, ons laatste verblijf. Nu mijn favoriete foto uit die zestiendaagse reis om de vakantie af te sluiten. Het is een foto waar een verhaal bij kan. Mogelijk doe ik later nog eens. (Het verhaal is er.)