zondag 31 juli 2016

Tien: Slim, Nieuwpoort – Vlissingen –(trein)– Amsterdam , 31 juli 2016



Om acht uur stampende house knetterhard op het jeugdvakantiekamp naast de camping. Ik ging al slapen met een zeer luid walsende Johannes Strauss aan de ene kant en een zanger begeleid door gitaar en drum aan de overkant van de IJzer. Ook dansmuziek maar dan voor 50+ van Rock around the clock tot Tears in heaven. Ik zag de swingende en schuifelende vloer voor me, terwijl ik in mijn tentje in slaap viel.

De IJzer en Nieuwpoort klinken niet meteen naar feest. Voor mij was het teveel, maar beter zo dan
... Hoewel de man achter de balie van de camping me toevertrouwde dat de Derde Wereldoorlog uitgebroken was. Ach misschien is het niet gezond om overal oorlogskruizen om je heen te hebben. “Mijnheer het is erg, maar geen oorlog. In het verkeer vallen dagelijks veel meer doden.” (In 2015 waren dat er in de Unie 26.000.) Geweld gericht op willekeurige omstanders om een politiek doel te bereiken is wat anders dan een fataal ongeluk, maar gezien de verhoudingen is het wel de vraag waar we ons zo enorm druk over maken. Europe is lost zingt
Kate Tempest tijdens mijn vakantie. Ze rapt over Brits nationalisme en vraagt vind je het gek dat jongeren willen sterven voor hun religie. Ze rapt ook dat mensen zich zorgen maken om terroristen terwijl er bedreigingen zijn die hen reëel raken.

De wegen waren vol wielrenners, van hele pelotons tot enkelingen. Onderweg kreeg ik gezelschap van een Engelsman die al 49 jaar in België woonde. Naast ons trokken de appartementenburchten aan zee voorbij. “We
hebben maar zestig kilometer kust,” kwam het geijkte weerwoord bij kritiek op de bebouwing. Ik had alleen maar gevraagd wie er nu eigenlijk rijk van geworden zijn. Dan bedoel ik niet de mensen die er nu een rijkelijk gevulde dis aan hebben, maar de vastgoedmagnaten die er vanaf het begin insprongen. Dat zestig kilometer argument wordt gebruikt om de 15 kunstappartementenplaatsen goed te praten. Nederlanders kunnen makkelijk praten, daar is veel meer kust is de onderliggende boodschap. Maar op de Belgische schaal ken ik alleen
Scheveningen, Noordwijk, en Zandvoort. Verder is het strand leeg. Ruimte van ons allemaal.

We komen langs park met rustieke witte huisjes bij De Haan. “Hier had Herman van Rompuy nog een huisje toen hij al voorzitter van de EU was,” zegt mijn kompaan. Je weet wel die aimabel conservatieve katholiek die niettemin stelde: “Ook al zijn wij de eerste en enige generatie die geen oorlog aan den lijve ondervonden heeft, toch zijn wij angstiger dan alle voorgaande. Het gebrek aan geluk bedreigt
ons. Genoeg is alleen genoeg als het minstens evenveel is als die van hiernaast. Men moet leven in harmonie met zichzelf en in solidariteit met de anderen, (men moet) opnieuw het vermogen vinden om gewoon tevreden te zijn.” Dat laatste kon hij natuurlijk iets makkelijker zeggen dan veel Belgen die de eindjes aan elkaar moeten knopen, maar verder heeft dat 'genoeg', 'geluk' en die 'harmonie' en 'solidariteit' wel iets.

Er zijn verschillende stukken Noordzeefietsroute in Vlaanderen. De ene LF1-route loopt door al
die plaatsen heen. Gaat zelfs dwars over de volle boulevards met kleine kinderen en skelterende families. Er is er een die wat verder van de kust loopt en veel mooier is. Er is er zelfs nog een die via Brugge loopt, zag ik op internet.

De reis eindigt in de trein. Tegenover me zit een jonge vrouw. Haar leeftijd kan ik niet schatten. Ze is om de een of andere reden niet ingecheckt, blijkt als de conducteur langs komt. Die man met uniform zegt dat ze op het volgende station de achterdeur wel kan nemen om snel haar pas te activeren. Ze gaat weg en wil haar zware tas meezeulen. “Ik pas er wel op.” Als ze vertrokken is hoor ik schuin achter me: “Dat lukt toch nooit. Ze zag er ook al niet zo slim uit.” We zijn weer thuis.

Geen opmerkingen: