woensdag 26 juli 2017

Belangrijk



Het idee bestaat dat door te fietsen het brein leeg wordt. Maar ook vandaag speelde er toch twee brokken informatie door mijn hoofd. Is het belangrijk, vraag ik me af. Om me heen is er immers zomersgroen, bloemenpracht en blauw met witte wolkenlucht om over te schrijven. Ja belangrijk genoeg.

Een uitspraak van Simone de Beauvoir: “Een man is altijd zo jong als hij zich volet, maar zelden zo belangrijk.” De opmerking staat op de WC-kalender, maar waar ze vandaan komt stond
er niet bij.

De commotie rond de Sire campagne en jongensgedrag. Meisjes presteren al jaren beter op school dan jongens. Veel wetenschappers hebben zich het hoofd gebroken over een aanpak. Sire weet het: jongens leren door te doen en worden in de huidige maatschappij geremd. Je moet ze niet beknotten. (Alsof je meisjes wel moet beknotten.)

Weer thuis loop ik op het internet meteen tegen een ruim tien jaar oud onderzoek aan rond het gegeven dat meisjes wel blijven lezen en jongens niet. Nu helpt lezen bij het ontwikkelen van inlevingsgevoel (niet iedereen heeft dat van nature) en dat kan weer handig zijn in de omgang met anderen, partner en kinderen. Je moet het jongens dus leren.


Net zo als je ze kunt leren inzicht te krijgen in de eigen manier van leren en handelen. Dat lees ik dan weer in de tekst van een andere
onderzoekster. Maar dat is zo soft. Zo jaren '70, zo femine. Jongens moeten kunnen ravotten, klimmen en doen. Ze hebben mannelijke voorbeelden nodig. Alsof er niet legio meisjes zijn die hetzelfde willen.

Ik wantrouw de onwetenschappelijke Sire bijdrage aan de discussie. Ik vraag me af of er iets is gedaan met de onderzoeken die ik hier boven noemde. En als je leraren voor de klas wil dan moet je het beroep status geven – en dus beter belonen. Omkijken naar de rol van de handelende man in de geschiedenis is niet verkeerd. Dan denk je misschien wel dat wat sturen geen kwaad kan.

maandag 24 juli 2017

Waddenstrand


Er zijn foto's die maak ik ieder jaar als ik mijn rondje Texel trap. De steiger van de boot naar Vlieland heb ik wel vaker gekiekt. En geen schaap op de foto zetten is een opgave. Misschien dat nog wel meer Texel dan de vele vogels die je opwachten.

Een gevuld waddenstrand bij Oudeschild was nieuw. Een bezoek in de zomermaanden is niet veel voorgekomen. Met de kinderen gingen we in juni nog voor de schoolvakanties. Eén keer vanwege de kou met baby eerder vertrokken. De camping waar we stonden is nu een huisjespark. Fietstochten maak ik blijkbaar ook als er nog geen badgasten zijn of het te koud is om te baden.

zondag 23 juli 2017

Zwavelzwam met boletenzwartlijf

Het gaat vanzelf. Ik stop voor een zwavelzwam, omdat de kleur ervan opvalt en zo mooi is; stap door struikgewas; maak mijn foto; kijk nog eens van een andere kant en zie een kever over de zwam kruipen. Thuis zoek je dat dan op en dan stuit je op de boletenzwartlijf (Diaperis boleti). Zal ik de naam onthouden? Niet waarschijnlijk. (Ik moest ook al erg graven in mijn hoofd naar de naam van de zwam, waarover ik al eens schreef.) Wel dat er zo'n diertje bestaat. Olivier B. Bommel en de Boletenzwartlijven had een spannende Toonder op kunnen leveren met de zwavelzwammen als kwaaie genius.

zaterdag 22 juli 2017

Waddenzee

Er is niets. Zo lijkt het. Beter: er is bijna niets. De Waddenzee is bijna vlak. De damp neemt scheiding tussen water en lucht aan de kim weg. Het water zingt een lied als ze op het basalt golft. Af en toe wordt de stilte doorbroken door de drukte van een scholekster of het geschriek van een stern die overvliegt. Er zijn zelfs maar weinigen van de vele vakantiegangers op het eiland die genieten van dit overdonderende weinig.



vrijdag 21 juli 2017

Gas (buizen 20)


Achter het hek een hele bende buizen en pijpen. Het terrein is van de Gasunie. Het is een zogenaamd Compressorstation. Hier wordt de druk in de gasleiding opgevoed. Zo verplaatst het gas zich van het ene naar het volgende compressorstation of een eindstation (terminal).

donderdag 20 juli 2017

Gaan



Ze zijn op de loop. Weg van de dagelijkse sleur van kinderen eten geven, verhaaltje voorlezen en op tijd in bed krijgen. Weg van de vaders die nog even de kinderen wakker maken voor een wissewasje. Daarna duurt het dan nog eindeloos voor ze weer slapen. De volgende morgen kunnen ze hun bed niet uit. Er moet dan gehaast worden met aankleden, ontbijt, veters strikken (neem dan ook klittenband; slecht voor de motoriek), lunch en tussendoortje in de schooltas. O ja en ook die pagina voor die juffrouw die na drie jaar trouwe dienst zwanger is en de school verlaat moet nog in die tas. Zij wel. Ze heeft een goeie aan de haak geslagen. Hij heeft alles. Behalve tijd. Maar die heeft zij straks wel. Ze zag blijkbaar te veel afgetobde moeders hun grut naar school brengen, voordat ze naar hun eigen baan gingen. Ach die vaders doen het ook wel, alleen niet als het niet gaat, dan moet … Ach ze zijn hier om ervan weg te lopen. De storm in. Donder en bliksem. Wie zij dat ook al weer? O ja Kapitein Haddock. Had die niet ook krachtiger termen? Iets met granaten. En o ja Domme Gans. De storm in. We zien wel waar het schip strand.

woensdag 19 juli 2017

Zout en Zoet



Moet het gaan over de duizeling; over het vergezicht; of het scheuren van de fundatie?

Is de zomer niet te kort om het hier-en-nu te passeren en niet de zonnige kant op te snuiven?

Wegwassen met met zout water. Het rommelt in lucht en het valt, maar zoet verschiet al voor thuis in zweet.










Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.

maandag 17 juli 2017

Stoere mannen, doek en draad



De stoere man hij bestaat nog; hij stuurt zijn vlieger over het water en scheert over de golven of hij stuurt zijn vlieger boven land en scheert door de lucht.

Er kwam er een naar beneden dwarrelen. Ik zag hem daarna tobben met zijn doek en draden. Ik ging zwemmen. Ik maakte foto's. Ik verliet het strand. Ik zag hem nog steeds tobben.

Een file van die mannen zweefde wel gewoon over. Ze gingen op de thermiek die ontstaat aan de rand van het strand en duin. Zonder motor. Alsof op eigen kracht.

vrijdag 14 juli 2017

afdalen (buizen 19)

Buizen zijn er in soorten en maten.
Door sommige kan je zelfs varen: de rioolbuizen.
Zo groot zijn deze niet, maar er is een trapje naar beneden.
Deze ligt boven de grond en wordt vervangen.
Verdwijnt inclusief meur naar de afvalverwerking.
(Veslen-Noord)

donderdag 13 juli 2017

Update: zegekruid en turkse tortel



De turkse tortels zijn uit het ei gekomen. Twee jongen liggen er in het nest te wachten op eten.

Het zegekruid was de volgende week rigoureus weggemaaid. Een paar honderd meter verderop zag ik gisteren weer wat plantjes staan. Waarschijnlijk deel van een zaadmengsel dat langs het nieuwe fietspad bij Halfweg is gestrooid.

woensdag 12 juli 2017

Maakt het uit



Er hangt verbrand staal in de lucht dat waaide over IJmuiden en de Heerenduinen naar de Kennemerduinen.

Op de Kijk WC-kalender staat dat de Japanse marineschepen  uit de Tweede Wereldoorlog de grootste zijn die ooit gebouwd zijn. Kan het niet laten om te kijken of dit klopt. Met ruim 71.000 ton was het slagschip de Yamato wel groot, maar de huidige Lincoln is
met 104.000 ton bijvoorbeeld veel groter. Is het van belang? Misschien een beetje. Waar komt zo'n fout vandaan, vraag ik me af.

Er hangen witte wolken aan de lichtblauwe hemel die lichter blauw wordt naarmate ik verder kijk.




Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.

dinsdag 11 juli 2017

zondag 9 juli 2017

Constitutioneel patriotisme

De toegang tot het nieuwbouwblok uit eind jaren zeventig in de straat heeft er nog nooit zo mooi opgesmukt uitgezien. Ik ben onderweg naar het zwembad. Als ik stop voor het maken van een foto hoor ik de mannelijke bruiloftsgasten overleggen.

“Een witte loper wordt snel vuil,” zegt er een.
“Hij is ook maar voor een keer en bovendien van plastic,” zegt een ander.
“Het zou een rode moeten zijn,” zegt Nummer Drie.
“Wat ben je toch een Turk,” krijgt hij op zijn brood, “dat staat toch niet.
“Ik vind dat niet vloeken, dat gaat best” zegt Nummer Drie weer.

Volgens mij heeft hij gelijk. Rode lopers zijn voor belangrijke mensen, zoals filmsterren en regeringsleiders. Witte lopers voor bruid en bruidegom. Maar bij de roze bloemenpoort passen ze beide evengoed en de bruid zou op een rode mooi uitkomen.

's Avonds lees ik in de krant dat een scribent geschokt is. Een Nederlands-Turkse jongen van twaalf gooit een halfvolle beker cola op de grond. Als de schrijver vraagt of hij hem op wil ruimen, antwoordt de jongen dat hij Turks is en niet doet wat een Nederlander zegt. Let op: jongen van twaalf én vreemde man. De schrijver past het in zijn verhaal over 'constitutioneel patriotisme.' Zo heeft hij nog wat aan zijn ergernis.

Deze week gooide een jongetje – van ik vermoed Antilliaanse afkomst – troep op de grond (zijn moeder zit tijdens de verkiezingen in het stemlokaal. Kortom op-en-top Nederlandse en Medelandse). Als ik er iets van zeg, kijkt hij me zo brutaal mogelijk aan - 't zou zo Ciske de Rat kunnen zijn - en weigert. Ik dring aan, maar of ik het zonder de hulp van zijn Nederlandse vriend van Marokkaans-Egyptische komaf had gered?

Het op straat smijten van snoeppapiertjes is een irritante en breed gedeelde gewoonte. Maar ook grijze oranje-blanje-bleu bejaarde koppeltjes van een jaar of zestig laten de omhulsels van hun tussendoortje en leegdronken flesje in de natuur liggen. Moet je ook niks van durven te zeggen. In dit artikel is het voorbeeld in ieder geval totaal uit de bocht gevlogen.

De schrijver gooit de beker tenslotte zelf weg. Goed van hem! Pluim op zijn hoed! Als ik terug kom ligt de staat vol confetti, waarmee het bruidspaar is bestrooid. Ik haal geen bezem. Het zag er feestelijk uit.

zaterdag 8 juli 2017

Kijken naar een schelp


paal 46

 
Vaak spoelen ze los van elkaar aan. 
Dit keer lagen er veel dubbele (doubletten) van nonnetjes. 

De schelp heeft een sterke slotband, 
dat houdt hem bijelkaar, lees ik


woensdag 5 juli 2017

stilzitten



De man met rollator rust op een bankje, maar kan nog een uur wandelen. Je moet niet stil gaan zitten. Hij ging graag naar het IJ. Maar helaas, de hoogbouw neemt de ruimte daar weg. Hij is 92 jaar, maar heeft nog steeds een mening over stadsinrichting. Soms haalt hij nog twee uur, maar niet iedere week.

De man die de machine van een trilbed inslikte is nog net geen 55+. Die machine zakte overigens naar zijn benen en dat voelt raar en zit knap ongemakkelijk. Hij zet toch al nauwelijks een stap. Plons en trap dat komt wel steeds terug – ook als pijn in het lijf bewegen ontmoedigt. Stil zitten daar wordt het niet beter van. 


Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.

dinsdag 4 juli 2017

Einde aan een tijdperk


Er zijn heel wat van mijn verjaardagen gevierd. Er is eten gekookt en een vijver gegraven. Op mijn buik keek ik er naar het gewriemel van bloedzuigers en torretjes.

In 1994 las ik er mijn stukken voor een hoofdstuk over Zuidoost Azië in een boekje. Een jaar eerder gingen we mee doen aan de tuin, waar al een groep mensen actief was.

Nu was er nog maar één en dat was ik niet.  Na een kwart eeuw,


Finis.

maandag 3 juli 2017

Turkse schotel tortel


Tussen balkon en schotel bij de Turkse buren broedt een turkse tortel op een zoveelste leg (het kunnen er wel vijf in een jaar worden). Bijzonder is de broedplaats niet. In Drenthe heet de vogel ook wel antennedoevie en in Friesland antenne-douve. Het schijnt dat zijn Amsterdamse bijnaam - weinig origineel - antenneduifje is.

De vogel broedde in 1900 in Europa alleen in Klein-Azië. Daarna verspreide hij zich over de Balkan en later of heel Europa (behalve IJsland). In 1950 werd het eerste Nederlandse broedgeval gemeld. Inmiddels zijn er vijftig- tot honderdduizend broedparen.

zondag 2 juli 2017

Nietswaardige mens



Op een rustige donderdagochtend stap ik een kerk buiten werking binnen. Hij wordt nog onderhouden door een fonds dat zich speciaal richt op het onderhoud van stil gevallen kerken.

Als ik de preekstoel opstap dan ligt daar op de kansel de Litany uit het Book of Common Prayer (handboek voor de liturgie in de Anglicaanse Kerk). Het boek is geliefd om de schoonheid van zijn taal, stelt die kerk.
Als ik die openliggende bladzijde lees, dan gruwel ik. Ben al geen voorstander van een term als miserabele zondaars, maar acht keer op een pagina, dat wordt bespottelijk en lijkt op indoctrinatie.

Geen vakantie zonder bezoek aan een kerk. Ik kan genieten van de zon die door het glas in lood schijnt, van de sfeer in het schip, de beelden in de nissen en de flakkerende kaarsjes in een katholieke kerk. Maar een dergelijke tekst stuwt kou langs mijn ruggengraat.

zaterdag 1 juli 2017

Absurde baksteen

Een “brick of a novel,” stelt de New York Times in de bespreking.
Het meeste van John Irving heb ik gelezen. Het zijn boeken met 'n absurde en toch geloofwaardige plot en daarbij een serieus thema. Zijn laatste Avenue of mysteries nam ik mee naar Engeland. 

Het gaat over een schrijver en speelt zich af in Mexico, de Filipijnen (beide katholiek door Spaanse overheersing) en een beetje de VS, alwaar mijn favoriete scene: de fictieve schrijver geeft een rotjochie uit zijn jeugd, een jaar of twintig later zijn gram.

Kent Irving Smokey Mountain in Manilla? Dat was de eerste bewoonde vuilnisbelt waar ik van hoorde. Zijn hoofdpersoon was kind en leerde lezen op de belt van Oaxaca, Mexico. Zo komen voor mij ook hier de Filipijnen en Mexico samen.

Een thema is hoe een vooruitziende blik de toekomst kan beïnvloeden. In dit geval is dat met fatale afloop. Maar zwaarwichtig worden de boeken van Irving nooit. Daar zorgen hier de absurditeit en de geesten voor.

Irving schrijft schrijvers boeken. In het boek bespreekt hij zijn eigen schrijven. Verder wordt de vraag gesteld wordt of de biografische roman een vorm is die onderdoet voor boeken die uit de verbeelding zijn ontstaan.

Avenue of mysteries is ook het boek van een oudere schrijver, met de banale seksuele fantasieën van een oude man; eindeloze seks met een jonge vrouw, geholpen door viagra. 
Voor het eerst werd ik niet gedwongen door te lezen, maar kon ik dit boek wegleggen zonder naar het einde te racen.

Nog steeds stimuleert het lezen van Irving een andere kijk op de wereld om me heen en nog steeds creëert het affiniteit met mensen die je niet dagelijks tegenkomt. Het kost wel moeite om een schrijver die ik sinds 1983 lees (13 van de 14 boeken, alleen de Fourth Hand niet) nu opeens niet meer zo heel erg de moeite waard te vinden. Is dat tijdelijk? Ligt dat aan mij of aan de schrijver?

vrijdag 30 juni 2017

Buizen en slangen (17)

Ze zijn bedoeld om met IJsselmeerwater het land te bevloeien. De slangen zijn gekoppeld aan buizen die onder het fietspad tussen Urk en Lemmer doorlopen. Over die buizen ligt asfalt en je hobbelt niet meer op en neer zoals eerder over tijdelijke constructies.

donderdag 29 juni 2017

Omkijken

Overmorgen is juni al weer afgelopen. Als ik omkijk zie ik een mooie fietstocht in de verte. Kilometers vreten. Genieten van het klimmen en de rust. Oplossingen zoeken voor problemen. Tot het uiterste gaan. Heggen en heuvels, schreef ik vooraf en inderdaad. Maar ook velden met leeuweriken erboven. Vlas in bloei (wat mooi!), bomen aan de horizon. Een echte doorwaadbare rivier voor voertuigen en fietsen.

Nog geen twee weken weer thuis reed ik al een rondje IJsselmeer; zag de kat slapen op de doos met dadels die we kregen van de buren; dacht na over de zin en onzin van onderzeeboten (schreef en schrijf erover); kreeg zware keelpijn (bijna niet doorheen te slapen); heb het boek van John Irving (Avenue of Mysteries) nog steeds niet uit; sprak met een man die leeft in een droomwereld; en zie de buurt waar ik woon snel veranderen.

Fietsvakantie juni 2017 blogs: 
– Hutchison (Amsterdam → Maasvlakte → Kingston-upon-Hull)
11 Kijken (Harwich → thuis)

woensdag 28 juni 2017

En passant


Hij zit achter het bord, maar als zijn hand naar een stuk beweegt blijft die hangen in de lucht. Het is alsof de gedachte aan een zet ergens stokt in zijn hoofd; als een spreker die verdwaalt in zijn eigen woorden. Er was een tijd dat het gemakkelijker ging. (Niet aan terugdenken, dat maakt somber.)

Uit zijn zak haalt hij een gevonden pion. Hij stapt voor troost de golven in en vergeet en geniet van het deinend zwemmen.


Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.