maandag 20 november 2017

Blijven kijken

Soms fiets ik gewoon door. Soms droom ik in het zadel. Andere keren kijk in de verte. Of ik speur de berm langs het fietspad af naar bloempjes en paddenstoelen.

Als je dat laatste doet dan zie je veel. Vooral veel troep. Je raakt daar zo aangewend dat je zelfs de zaden van de kardinaalsmuts daar bij indeelt (die maken zo opvallend reclame voor zichzelf, dat ze op
snoep, plastic lijken).

Tijdens mijn fietstocht van afgelopen vrijdag naar Bergen stopte ik voor een verroest en opengescheurd blikje (merk niet meer leesbaar). Het leek een mooie zwam. Pas bij het afstappen zag ik dat ik gefopt was. Ernaast stond wel een mini-paddenstoel.

Een kilometer of vijfentwintig verderop een tweetal opengebarsten
bovisten. Ze hadden wel wat weg van dat blikje.Zou het wel een blikje zijn geweest (ik zag al eens een stuk piepschuim aan voor een zwam)?

zondag 19 november 2017

Wolken

“Ik ga net weg,” zegt de vrouw.
“Mag ik nog even kijken?” Dat mag.
“Ja ik schilder steeds minder land en, eh ja, ook minder zee.”
“Zo'n Joseph Israëls jongetje als daar?”
Nee dat niet.
“Ik schilder steeds minder mensen.”

zaterdag 18 november 2017

Wandelaars op het strand van Bergen

Er liep een mijnheer die maakte iedere vijf meter een foto van de zee. Hij had een dikke camera op zijn buik. De lens haaks op de vloedlijn. Jammer dat ik niet kan zien wat het geworden is. Maakte hij foto's met alleen golven, of over de golven heen naar de horizon of een mengsel van beide? En waarom niet met de vloedlijn mee?

Zelf volgde ik de rand met zeeschuim in de richting van IJmuiden. Ik zoomde in zo ver ik kon en wandelde zo een beetje met de mensen mee die met het stralende weer de ruimte zochten. Ik wandelde echt weer terug naar mijn fiets die bijna aan de vloedlijn op een verhard pad stond en stapte opgeruimd weer op. Goed zo'n wandeling van veertig meter.

vrijdag 17 november 2017

kiekeboe (buizen 36)

http://www.vbaarsen.nl/
Het binnenste van een buis.
Later gaan hier de leidingen door.
Gravende mannen zag ik.
Laat ze maar; geen foto.



donderdag 16 november 2017

Putdenksel

Te vroeg gejuichd; de put kedèngkedèngt er al weer een maand op los. Het is beter je er niet druk over te maken. Het alternatief is ergernis of klagen en dan hopen dat het sneller zal gaan en beter wordt opgelost. De straat moet dan open, de put uitgegraven en goed vast gezet daar diep beneden. Waternet is gekke Henkie niet.

Ik slaap er doorheen en overdag hoor ik het, maar alleen als het opvalt. Wat ik daarmee bedoel? Ik kan Stockhausen op hebben en af-en-toe opschrikken uit wat ik doe om even te luisteren. Dan moet zo'n putdeksel ook wel gaan. Het valt me wel tegen dat men in de 21ste eeuw niet eens een ingetogen putje kan aanleggen.

woensdag 15 november 2017

Stof


De wereld is klein. Toch kom ik niet sneller van A naar B; laat staan naar Zee.

Onzeker op de fiets. Waarom? Omdat de wegen nat zijn en de banden glad. Waarom zou ik hier wel overeind blijven?

Als ik dan toch in zee lig, zie ik blauw. Stof spoelt weg. Van Z naar A lijkt de wind weer achter. De bochten gaan sneller. Er liggen nog  steeds populierenblaadjes.

Het wordt donker, maar ook de regen stopt. Het fietspad dat maandenlang gesloten was, is weer open en ook de lift werkt weer.


Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.

dinsdag 14 november 2017

Zwemmen



Een week geleden maakte ik dit plaatje. Het was de laatste keer dat ik er daar in zou duiken dit jaar. Dacht ik. De donderdag erna zwom ik weer mijn rondje. Vandaag zal het wel weer zwembad worden met keerpunten na iedere 25 meter en een voet waarmee ik niet af kan zetten. Oplettten om erger te voorkomen. Er zijn geen watervogels meer om me heen, maar mede banenzwemmers die soms veel harder en soms veel trager gaan.

maandag 13 november 2017

de zon schijnt ...


... en mijn computer begint bij het openen van de browser vanzelf te spelen. Dat de kat weer willekeurig ergens heeft geplast en de router het niet deed, is dan weer vergeten.

zondag 12 november 2017

on surfari to stay

Hij neemt zijn wetsuite mee. Zij een lange warme blauwe jas. De kite zit al in de tas. De camera wordt voorzien van een 24-70mm f/1.8. Voor de zekerheid gaat er een 400mm mee. Maar het is niet haar bedoeling om hem zwevend door de lucht en over de golven vast te leggen. Dus die is eigenlijk overbodig.

Het is een ruim uur rijden van Amersfoort naar Langvelderslag. Maar dat is geen straf. Hij zet zijn Beach Boys lekker stomend en stampend aan. De beat komt uit de – nog geen € 200 - Pioneer GXT-3706b. Maar geweldig! De auto zelf is stil en wordt onderweg bekeken. De Tesla Model S heeft geen moeite met deze afstand. Hij haalt ruim 400 km op een volle accu. Milieubewust rijden hoeft geen straf te zijn.

De foto's zijn voor een lifestyle blad en voor zijn ouders. Zijn vader is CEO – of zit in ieder geval in de directie­ – van een Nederlands bedrijf in Singapore; iets met IT. Ze zijn blij als ze hun sportieve zoon aan de muur kunnen hangen. Hij heeft zijn master in science of management dan wel niet afgerond, maar hij is wel geslaagd.

Waarom loopt die f*cking vuilnisbak nu door het beeld.

zaterdag 11 november 2017

vrijdag 10 november 2017

Gemaalbuizen (35)

Gemalen, je hebt ze door het hele land. Hier een paar op Texel. Ze houden polders en akkers droog. Ze staan aan de vooravond van veel overwerk. Het land klinkt in door al het gemaal en komt lager te liggen. Dat vergroot dan weer de noodzaak van malen. Buitendijks stijgt de zeespiegel en dat levert binnendijks meer kwel op. Het letterlijke 'Na ons de zondvloed', moeten ze wat uitstellen.

Waarom bij buizen en slangen? Op tafel in het oude gemaal ligt een waterslang; de bouwput van het nieuwe gebouw wordt open gehouden met en omgeven door buizen; door de dijk heel lopen buizen om het water af te voeren en vissen een kans te geven in en uit te zwemmen.

donderdag 9 november 2017

Stoelgebouw

Blik naar buiten en binnen 011117
Een week geleden wapperde de hoogste vlag op het stoelgebouw of pontsteigergebouw of voor wie echt van geen ophouden weet de Poort naar Amsterdam (alsof die niet in de Haarlemmermeerpolder ligt).

De lifthuisjes op het dak waren geplaatst. Nu is het dichtwerken van het tussendeel begonnen. Hoger wordt het niet meer, massiever wel. Nog even en ik heb nieuwe buren.

woensdag 8 november 2017

Grijze ochtend

Vandaag begon mijn dag met een blik op de koppen en wat teksten rond de Paradise Papers. Een ingezonden kanonnade in woorden bleef het langst hangen. “Hallo oplichters, belastingwegsluizers, mensen die boven de regels staan … voorbeelden zie je trouwens ook elke dag om je heen en op televisie,” schrijft iemand die zichzelf 'n grijze muis noemt.

En als ik dan koppen als Dominee blijkt koopman en Zorgen om belastingdeals zie dan snap ik die woede. Het is niet van vandaag of gisteren dat die deals gemaakt worden. Ze hebben een lange geschiedenis; de basis werd gelegd in de 19e eeuw en jaren dertig van de vorige (zie chapter 1: a short history of Dutch tax law). Er wordt niets tegen gedaan. Onthullingen houden de boel wakker, maar het bed wordt niet opgeschud.

Eigenlijk bekeek ik daarvoor ook nog twitter. Daar zie ik dat de Nederlandse wapenindustrie prettig zaken heeft gedaan in de VS. Ze plaatsen er snel twee vlaggetjes bij om de relatie duidelijk te maken de Star Spangled Banner en de driekleur van … Nee wacht eens die onderste baan dat is niet de kleur van Nederland, maar die van Jemen. Het klopt nog ook. Dat wat Nederland zelf niet aan landen van de anti-Jemen coalitie levert, gaat er via de VS toch naar toe. Nederlandse onderdelen worden gebruikt in wapens die ingezet worden tijdens de smerige oorlog aldaar.

Het is dan nog geen tien uur en mijn dagelijkse portie wapendeals moet ik nog doornemen. Blij aan het eind van de dag de golven, de kim, het strand, duinen en lucht te zien. Er schemert wat blauw, maar daarvoor moet je hard blazen.


Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.

dinsdag 7 november 2017

Onhippe dwarsliggers gevraagd



Hoe verkoop je de groei van Amsterdam tot hoogbouwmetropool aan de VPRO-Tegenlichtkijker? Je gaat als makelaar naar een gebouw met een uitstekend uitzicht over de stad en stelt dat de mooie musea die de stad rijk is niet aan de wereld mogen worden onthouden. Verder doe je een beroep op ruimdenkendheid door Arnhem tot groene buitenwijk te verklaren en Almere tot moderne buitenwijk.

Je kan als makelaar ook kiezen voor rechtvaardigheid. De stad zit op slot door scheefwoners; de tweeverdieners die al decennia in de Jordaan wonen. Misschien moeten ze plaats maken voor een nieuwe beginnende leraar. Ze kunnen immers wel doorschuiven naar een woning van twee duizend euro. Als dat de interviewer net te gortig wordt dan zakt de huur naar een 1.300 euro. Sociale huur is er wel voldoende volgens de makelaars. Lukt het je niet om een betaalbare woning te vinden dan ga je samen met anderen een woning in, zo laat Tegenlicht als alternatief zien.

Amsterdam moet naar zo'n zes miljoen inwoners en Manhattan aan het IJ doet de IJ-boulevard van CPN'er Jeroen Saris uit de jaren tachtig verbleken tot een dorpsgezicht. We kunnen niet anders dan er aan wennen dat de dronken Engelsen op bierfietsen door de straat komen. Het is niet tegen te houden. Dat het ruime IJ omzoomd wordt door hoogbouw is ook als een natuurwet.

In een tweedehandsboek dat mijn zoon meebrengt (Understanding Amsterdam, Het Spinhuis, 2000) lees ik dat de stad Amsterdam karakter ontleent aan het gegeven dat er geen hoogbouw is. De wereld verandert snel, alsof we op een steile helling leven. Roetsj naar beneden, terwijl de projectontwikkelaars denken omhoog te gaan bij alles wat hun portemonnee vult. Je zou ook naar Stockholm kunnen kijken in plaats van naar New York. In Zweden zijn ze wel zuinig op de ruimte.

En de stad hoeft niet uitverkocht te worden aan buitenlandse rijken en toeristen alsof er niets aan te doen is. Dat is een keuze. In Tegenlicht is er nauwelijks plaats voor een professionele verdediging tegen de aanval op de aangename dorpse metropool door het grote geld. Het is ook geen oog over de rand van de put zoals vroeger Diogenes, maar geeft aan daar waar te schuren valt aan wat onvermijdelijk is.

maandag 6 november 2017

Balans tussen rechtopwit en rimpelgrijs

Wit in een grijs in vlak. Dat is waarvoor ik stopte op 'n fietsrit waar de kop af was. Witte schoonheid rechtop tegen een gerimpelde achtergrond. Als wit en rechtop staan voor mooi, krachtig, schoon en goed, dan staan grijs en rimpelig voor een gebrek aan verbeelding, grauw, vuil en versleten.

Is dat niet wat ik moet doen? Het grauwe laten zien, maar ook de schoonheid naar voren halen. Het eerste bestrijden en uit het tweede levenslust putten? Dit weekend kwam ik beide kanten van medaille tegen.

a) In een gesprek over diversiteitsbeleid waarbij alleen de positieve ontwikkelingen werden genoemd en niet de negatieve. Toch kan die tweede categorie alle winst aan de goede kant van de streep weer ongedaan maken.

b) In een reactie onder een blog over de negatieve kanten van het landbouwbeleid. Het blog ging uit van een artikel dat was gebaseerd op een VN-rapport dat ook positieve ontwikkelingen noemde. Landbouwbeleid is verziekend, insecten, bloemen en vogels gaan eraan onderdoor, maar als die kleine glimpen wit licht niet genoemd worden dan blijf je met een grijs gemoed achter.

zondag 5 november 2017

Boleet

Het zal wel een boleet zijn, maar welke (het lijkt Gewoon eekhoorntjesbrood)? Enorm. Het twee euro stuk heeft een diameter van 25,75 mm. Die met het kleine hoedje lag uit de grond en heb ik weer even recht gezet.

Het was alsof er een olifant over het gras naast de rijksweg had gelopen. Er lag nogal wat om. Olifanten leven echter niet in Veenendaal de Klomp. Het zullen wel fietsers zijn geweest die gods schepping belangrijk vinden op zondag en er door de week de voeten tegenaan zetten. Of misschien waren ze wel ongelovig. Maar die kans is een stuk kleiner op de weg tussen De Klomp (66,6% gelovig in Veenendaal) en Ede (59,9 gelovig).

Ach veel kaad kan het niet. Een paddenstoel heeft zijn woning onder de grond en piept alleen zo nu-en-dan naar boven. Deze nogal groots. Alleen zou je meer respect wensen.

zaterdag 4 november 2017

Dubbel last



Het werd omfietsen vanwege wegwerkzaamheden die al maanden duren. Zuidelijk ervan waaide de asfaltlucht met de noordwestenwind in mijn neus. Iets verderop stopte de asfaltwagen midden op het fietspad, zodat je er aan beide kanten net niet of net wel langs kon. Ik probeerde het en gaf de achteruitkijkspiegel (per ongeluk en pijnlijk) een beuk.

Het bracht een uitzending van Pano (op het Belgische Eén) de afgelopen avond weer boven. Die ging over het afkicken van de auto, alsof het om heroïne of alcohol ging. We moeten minderen, was het uitgangspunt, want de wegen raken vol en het klimaat kan al die CO2 uitstoot niet aan.

Bovendien levert het flink op als je de auto laat staan. De journalist van de Belgische radio met vrijreizen hield in een maand zelfs €700 over. De al verstandig levende familie met een paar kinderen toch nog €60. De medewerker van een frituur iets er tussenin. Dat ik niet hoef af te kicken maakt me een vreemde in mijn eigen tijd.

De infrastructuur is gemaakt rond autoroutes, zei een ingehuurde planoloog/verkeersdeskundige. Even later zat ik in de duinen en daar zie je maar weinig auto's.

vrijdag 3 november 2017

Eind (buis 34)


Daar staat mijn fiets aan het eind van de tunnel. Hij doet het best.

"Zover, op dat ding," hoor ik mensen regelmatig vragen als ik vertel waarheen ik fiets. Soms proef ik ongeloof. Een andere keer gaan de woorden gepaard met een neerbuigende blik vanaf een esthetisch verantwoord carbon frame.

Dat ik geen pakkie aan heb, zal er ook geen goed aan doen. Maar bij zo'n pakkie hoort dan weer een sjieke fiets. En ik was juist tevreden met mijn afdankertje.

donderdag 2 november 2017

Droge voeten op Texel



Langs de Waddendijk van Texel wordt gewerkt. Er komt een hogere en bredere dijk en aanlandingshavens om materiaal daarvoor aan te voeren. Hele stukken over de buitendijk zijn onbegaanbaar. Er zijn zelfs delen waar ook de binnendijkse weg is afgesloten voor verkeer (zelfs voor fietsers). Natuurmonumenten goes with the flow en laat Bos Kalis gelijktijdig een nieuw stuk natuur aan leggen.

Ach het is het klimaat. Een zeer complex systeem. Niemand weet wat het gaat brengen: stijgt de zee decimeters of meters? Onder een meter moet de CO2 uitstoot al tot een minimum worden teruggebracht. Maar ook dan is een sterkere kustverdediging nodig. Nieuwe voorspellingen pakken echter steeds ongunstiger uit.

Tot een meter of twee houden we het in Nederland droog verwachten deskundigen. Huizen op palen en afwatering van meer water is dan noodzakelijk. Daaraan wordt nu dus al een beetje gewerkt. Dat werk zal steeds omvangrijker worden. Niet alleen op Texel.

Maar krijgen we buitendijks minder Wad? Die ondiepe zee zal immers voor een groter deel permanent onderwater liggen. Ergens in de volgende eeuw zal dit hele landje wel onderlopen. Raar idee. Misschien iets om rekening mee te houden bij het maken van plannen op de lange termijn. (Het eerste huis waar ik in Amsterdam woonde staat er nu al 113 jaar.)

Zie hier voor het Deltaprogramma Waddengebied.

woensdag 1 november 2017

Golf


Aandacht

Kijk de golven
vallen om
worden dal
werken zich
naar boven.

Als ze het
niet vergeten
blijven hangen
turen over zee
de verte in, of
over hun rug, naar
verleden vreugd.

Vallen dan pas om
en worden dal.




Gevoel in beelden vangen geeft me enigszins greep op mijn werkelijkheid. Jaren geleden beschreef ik een soort pijn die zo nu en dan heftig de kop opsteekt. IJspijn noemde ik het en sindsdien is het net alsof ik hem (ik noem mijn pijn mannelijk, al heeft in de Nederlandse taal v de voorkeur) bij zijn lurven heb. Weten dat na het met veel woest geraas instorten weer een nieuwe golf zich omhoog kan werken, is hoopgevend.

De grepprik ging er weer in. Thuis lees ik dat Nescio op 1 november 1949 het bootje naar
Schellingwou wilde nemen. Voor 60ct at hij een sprits en dronk koffie en ranja "in het cafétje gezeten op de hoek van de Ruyterkade (of heet dat Handelskade?) bij het Oostelijk Viaduct." Morgen begint de dag met nuchter bloed tappen en een plas in een potje.

Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.

dinsdag 31 oktober 2017

Griezelen bij rommellandje

Het is niet helemaal mijn ding, die griezeldag, die is overgewaaid uit de Verenigde Staten van Amerika. Toen ik op 1 oktober langs deze engerd kwam, heb ik hem wel gekiekt om vandaag mijn fotoblog te vullen. Hij staat bij een rommellandje vol grappen en grollen, rotzooi en paardenstallen.

maandag 30 oktober 2017

Wankel op je doel af



pak dit brakke hout
deze brosse tak 
als steun
over losliggende stammen
stap uit wat over is
van een bosmeertje
dat was waar jij nu bent

zet vastberaden stappen
over wankel hout
ik help je
zoveel ik kan

zondag 29 oktober 2017

Noordwester


De noordwester probeert me tegen te houden. Niet te hard op de pedalen om de voeten niet te slopen. Langs paddenstoelen, kardinaalsmuts en niet alles door de duinen.

De boot vaart tot 16.00 uur om het halfuur (herfstvakantieregeling) en vanaf 16.30 uur weer gewoon om het uur. Ruime planning, maar ik mis die van vier uur en ook de volgende zie ik net wegvaren. Met een uur wachten en stevig trappen begint mijn dagje Texel.

Slapen in een blokhut op een pikdonkere en vrijwel verlaten reuze camping bij de Koog. De zee buldert met dreunende klanken. Verder is het stil.

De volgende morgen een duik en een kop koffie. Daarna gaan we beide op onze eigen manier weer naar 't Horntje – de een wandelt en bust de ander fietst - om samen terug te reizen. Een hele vakantie in een dag; dat is wat zo'n eiland brengt.

zaterdag 28 oktober 2017

touw

Verrek! Daar ben ik niet voor in de wieg gelegd, gedraaid uit het beste nylon. Gebonden aan een vlieger werd ik, met een man een man op een plank, 'n kluns. Iemand die niet zoeft over de golven en vliegt door de lucht, maar hobbelt en valt. Die zijn draden in de war laat raken. Ten ongeduldig om ze ontwarren; het mes gaat er in. Dat gaat sneller.

Daar lig ik dan: eerste klas materiaal en achter gelaten als oud vuil op het strand. Even was ik bang dat ik in een stinkende meeuwenmaag zou eindigen of elders in die kringloop. Een kale man stopt me echter in een zakje met geurende sinaasappelschillen en gooit dat later in de gele kliko bij de strandopgang van Kattendel.

donderdag 26 oktober 2017

Pret


Op woensdag naar zee. Het was lange tijd routine. Vandaag ging ik weer; zeven ooievaars in de wei, een valk op een lantarenpaal en een buizerd op een hek. Drieteenstrandlopers langs de vloedlijn. Er bloeide slange- en zelfs nog zegekruid.
De zee rolde mooi en trok krachtig de zwemmer naar het noorden. De zon scheen, het duin landschap was vol kleuren er waren de spreekwoordelijk Hollandsche luchten.
Opmerken dat steeds meer mensen gehookt zijn aan consumptieartikelen zoals gemotoriseerde fietsen en auto's; kromgebogen druk zijn met hun vingers op een kastje en over Halfweg af-en-aan vliegen voor vakantie of een dagje weg, kon de pret niet drukken. 

Nu maar hopen dat het lijf niet gaat protesteren. Ik nam wel een lagere duinovergang. Die paaltjes bij de Kattendelseslag hebben nu nog wel wat.


Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. De laatste keer was gisteren meer dan twee maanden teerug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.

woensdag 25 oktober 2017

Wasplaat bij vroege vogels



Langzaam schuift hij met zijn grote logge lijf tussen de planten en kleine visjes door. Voor minder dan een flinke zeelt, brasem of karper doet hij het niet. Een meerkoet kan ook zomaar opgehapt worden. Er worden door sportvissers in de Nederlandse rivieren exemplaren van meer dan twee meter gevangen. Met een maximaal gewicht van zo'n 140 kg heeft hij de grote van een zeehond. Het was bij Vroege Vogels dat ik ernaar kon kijken.

In dezelfde uitzending ook Theo Westra, liefhebber van de wasplaat. Hij liep door het duingrasland van de Coepelduynen. Spiedersblik, fotokamera, TV-crew en een vracht namen paraat (of op spiekbriefje) van de 5.000 Nederlandse paddenstoelen in zijn hoofd. Iedere maand wordt er wel een nieuwe soort bijgevonden, zegt hij. Bij Vroege Vogels vertelt hij over de geleiachtige paddenstoel die granaatbloem-, geurende-, vermiljoen-, scharlaken-, papagaai-, zwartwordende-, gele- of puntmutswasplaat kan heten.

maandag 23 oktober 2017

Twiskemolen

De 440 jaar oude Twiskemolen op 21 oktober. De eerste stappen op weg naar restauratie zijn gezet. De molen werd een jaar geleden door een windhoos van kap en wieken beroofd.

De eerste stap naar restauratie is het demonteren. Op woensdag 10 oktober verwijderde de rietdekker de resterende rietlaag van de kap. Op diezelfde dag is door een molenmaker uit Oterleek het bovenwiel ontmanteld.

Donderdag werden de resten van de kap uit elkaar gehaald en 'n dag later op transport gezet naar Oterleek. Daar wordt een nieuwe gietijzeren molenas gegoten.

Volgend jaar worden de kap en wieken weer op de molen gezet worden. De bedoeling is dat de molen in april weer draait.

De kosten van het herstel - zo'n drie ton - worden betaald door de verzekeraar in overleg met het recreatieschap Twiske-Waterland en de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.

 Bron Noordhollands Dablad (editie Waterland): Demonteren Restauratie Twiskemolen jaar na windhoos gestart, 19 oktober.

zondag 22 oktober 2017

fotografiewedstrijd



Zie voor achtergrond informatie: www.kunsttrajectamsterdam.nl/zeeheldenbuurt2016.php

zaterdag 21 oktober 2017

Onderzeeboten

Deze week werd een rapport van mij gepubliceerd over de lobby voor nieuwe Nederlandse onderzeeboten. Ik ben daar niet zo voor en zet dat uitgebreid uiteen.

Op twitter komt er commentaar op dit rapport over onderzeeboten. Het bevat sleetse argumenten (lijkt me niet, lees maar) en met torpedo's breng je schepen tot zinken, ze worden er niet mee opgeblazen, zoals in mijn tekst staat. De explosieve kracht is daarvoor te klein. Munitie of olie wordt ontstoken dat veroorzaakt het 'opblazen'.

Deze semantische opmerking brengt bij mij twee dingen boven. Een plaatje van het opblazen van de Roode Zee waarop mijn opa voer en die in 1944 tot zinken werd gebracht. "Het was een hele grote BOEMMMM!," wist de laatste in leven zijnde opvarende van de Witte Zee (die ernaast voer toen het gebeurde) me met veel kracht te vertellen. Verder was alles over het voorval uit zijn herinnering verdwenen.

Bij het schrijven heb ik consequent onderzeeboten gebruikt, want liefhebbers en opvarende houden niet van het veel algemener gebruikt onderzeeërs. Opblazen is in mijn tekst geredigeerd. Zelf gebruik ik eufemismen als torpederen en kelderen. Opblazen is wel beeldender en schrijvers zijn er om met 26 tekens een beroep te doen op die verbeelding. Ik heb opblazen daarom graag laten staan.

Eufemismen passen niet (altijd) bij wapentuig. Verder begin ik me af te vragen waarom militaire deskundigen de taal naar hun hand willen zetten. Je moet door je technische enthousiasme heen toch kunnen zien dat niet iedereen die taal gebruikt zoals jij. Het leidt bovendien zo af van de wezenlijke kwesties.

Maar laat ik mijn schrijfwerk op dit fotoblog eens in het zonnetje zetten. Iedere week kom ik een paar keer langs een oude Russische onderzeeboot. Ik heb nog een foto van een vijf jaar geleden. Hij zit steeds meer onder de grafitti. Niemand weet goed wat er mee moet gebeuren, maar hij geeft de ponthaven bij de NDSM-werf wel een prettig gestoord karakter.

Je kan het rapport lezen op: www.stopwapenhandel.org/onderzeeboten.