woensdag 20 september 2017

fotografie wedstrijd


Hier in de buurt zijn zes etalages en daarin wordt kunst gehangen door Frans van Tartwijk van Kunsttraject. Meestal voor twee maanden. Ik besteed er vrijwel altijd aandacht aan.

Een enkele keer is het kunst die buurtbewoners zelf maken. Soms zijn het scholieren, een clubje of zoals nu een uitnodiging voor een fotografie wedstrijd aan allen.

De winnaars zijn gekozen. De verliezers ingelicht. Ik viel binnen die laatste categorie met deze collage.

Op de Facebook pagina Fotografiewedstrijd Zeeheldenbuurt staan al meer foto's. Er staan juweeltjes bij. A.s zaterdag is er een rondleiding en worden de prijzen uitgereikt.

Waar en wanneer:
Zaterdag 23 september van 19:00 tot 21:00
Zoutkeetsplein, Amsterdam
(Beginhalte tramlijn 3)

dinsdag 19 september 2017

Diamantboom


“Mijnheer weet u waarvoor deze boom is geplant,” vraag ik nieuwsgierig. De man komt aanrijden met zijn scootmobiel. Hij stopt bij de boom en gaat er naar kijken.

Afgelopen vrijdag had ik een grote groep gezien die met spa, palen aarde en een jonge boom in de weer waren. Het is een speciale boom, dat is duidelijk.

“Die hebben wij van mijn kinderen en kleinkinderen gekregen,” zegt de man trots om er aan toe te voegen “voor onze zestig jaar huwelijk.”
 
“Wat mooi,” zeg ik en vergeet te vragen waarom juist op deze plek midden in een recreatiegebied. Als ik uit het water kom, na een rondje zwemmen, is hij weg.

maandag 18 september 2017

geëngageerde street art



Het lijkt een sympathieke leus die daar in oranje koeienletters op de muur is gezet; kunst moet draaien om het weergeven van een idee niet om het binnenslepen van geld. Maar sluit het een het ander uit? Soms betaalt men meteen graag en veel voor Kunst met een K (en voor op de verkoop gemaakte liflaf-kunst). Toegegeven voor een even waardevole verbeelding van een idee, emotie of vorm wordt niets betaald en marketing stuit op onbegrip. Soms komen de opbrengsten pas veel later.

De armoedige financiële positie van Vincent van Gogh en Rembrandt zijn legendarisch. De eerste kon overleven door de giften van zijn broer. Schilderen bracht niets op. Slechts één werk werd bij leven verkocht. De tweede ging failliet, maar had nog inkomsten door kunsthandel en enkele opdrachten. Rembrandt was veel meer handelaar. Onbekend is of hij echt in grote armoede is gestorven, zoals de mythe gaat. Maar is de een dáárom beter dan de ander?

Afgelopen week organiseerden anti-wapenhandelactivisten een kunstveiling als onderdeel van hun strijd tegen de wapenbeurs DSEI in Londen. Eén van de geveilde werken kwam van de bekende Banksi (zie illustratie). Het werk werd afgeslagen op € 233.000 (205.000).

De opbrengst is voor een campagne groep tegen dronemoorden Reprieve en voor de  Campaign Against Arms Trade (CAAT). Actie en kunstenaar creëerden aandacht voor het werk. Het goede doel en naamsbekendheid voegden waarde toe dat betaalde zich uit. Goed voor de strijd tegen wapens. Is het daarom minder kunstig? Nee wel geëngageerd.

zondag 17 september 2017

Omgevallen

Gezien het gezwam van gisteren, vandaag gewoon een paddestoel waar ik nu al drie keer langs ben gereden. De eerste keer een frommelding, de tweede keer met platte hoed (niet mooi op de foto) en nu de derde keer aangevreten en omgevallen. Vandaag zal ik niet zien wat er nog van over is door ingewikkelde omleidingsroutes en grote drukte i.v.m. Dam-tot-Dam loop.

zaterdag 16 september 2017

Klein leven

Het leven om de foto's heen is te klein aan het worden om er nog leuke tekstjes aan te wijden. Beter kan ik verwerken wat ik lees. Zoals gisteren deze zin: “Unlike the United States, which has all but enshrined as dogma a no-first-use nuclear doctrine, Russia has never rejected the possibility.” Met andere woorden Rusland stelt wel als eerste kernwapens te kunnen gebruiken en de Verenigde Staten niet. De schrijver is Bruce B. Stubbs, hoofd marine operaties van de VS marine. Niet de eerste de beste. Toch dacht ik anders te weten.

Rusland heeft inderdaad een politiek die uitgaat van een nucleair antwoord bij een grote conventionele aanval, zie regel 27 van de militaire doctrine van de Russische federatie. De NAVO 2012 Deterrence and Defence Posture Review geeft geen no-first-use verklaring. De Nederlandse regering doet geen concrete toezeggingen dit te veranderen, maar hult zich achter algemeenheden en staand beleid. De Verenigde Staten gaan op pagina ix van de Nuclear Posture Review uit van een recht op first use. Dus hoe Stubbs er nu bij komt.

Als ik dit schrijf zwaai ik weer naar de andere kant. Waarom zou ik niet een klein stukje kunnen schrijven over de relatie van die twee mensen op de schommel. Hoe ze net geland zijn op Schiphol. Hun koffers hebben ze gedropt in het Sir Adam Hotel met uitzicht op het IJ. Hoe de kinderen bij opa en oma achter zijn gelaten. Hoe ze tijdens deze city trip willen praten over samen verder te gaan, óf niet. Hoe ze zoeken naar spanning en schommelen op het dak van Overhoeks.

Even later denk ik waarom doe ik dit eigenlijk? Dit schrijven. Iedere dag een foto willen plaatsen. Het is dwangmatig. Je leeft niet meer met zo'n niemendalletje als teken van leven. Maar niets doen is geen optie. Rommelen als afleiding heb ik nodig. Maar zoeken naar first use documenten is meer dan afleiding en het schrijven van een pagina over een imaginair paar uit Bristol ook. Beide combineren in één samenhangend verhaal, zou zelfs een forse inspanning zijn.

vrijdag 15 september 2017

Buispalen (28)

Inmiddels weet ik door het kijken naar slangen, buizen en pijpen in het (stads)landschap dat er veel de grond ingaat, maar dat lang niet alles waarvan je denkt dat het daar eindigt dat ook doet. 

Vier buizen op een boot. Ze kunnen voor van alles en nog wat dienen. Ze liggen op ruimschuit PK4 van PK Waterbouw. Ze zullen wel in de discipline heiwerk & steigerbouw gebruikt worden. Sommige buizen zijn geen pijpen, maar slechts ronde en holle palen.

donderdag 14 september 2017

Breien met feiten



Het is ingewikkeld. Je moet er een verhaal van maken, anders heeft het geen zin. De grote feitenkluwen uit elkaar halen en samenbrengen in strengen die bij elkaar horen. Maar de losse eindjes waar laat je die? Er zijn stukjes die bij verschillende delen passen of nergens en die je verhaal juist omver willen trekken. Als je die laatste stukjes teveel weglaat wordt het werk gemakkelijk, en ongeloofwaardig. Schrijven is schiemanswerk.

Voor wie hier liever een tros zou zien, gedraaid uit strengen nylon of manila, waaruit van die eigenwijze draadjes steken, die begrijp ik. Maar misschien vertelt deze muur ook zo'n rafelig verhaal.

woensdag 13 september 2017

Gevangen in een raam



Daar sta je dan als mislukte onderzeebootkapitein. De boot is in de oranje menie gezet tegen de roest en aangroei en dan blijkt die oranje bende uit een oud blik te komen en nog te zijn bereid op loodbasis. Even niet opgelet. Je denkt dat kan ik toch wel aan die lt. 2OC overlaten; de man draait al eeuwen mee. Het is gewoon gif. Ik mag niet uitvaren vanwege milieu-overwegingen. Gif in de verf, het is een terugkerend thema bij De Baas. Leren door trial and error, maar hoeveel errors zijn daarbij acceptabel. Normaal gesproken is er niets aan de hand. Je doet, wordt gesnapt, nieuw laagje tjet en daar ga je weer. Nu moet het er helemaal af. Nieuwe laag erop. Ze zijn er maanden mee bezig en ik wilde naar zee. Weg van huis. De rust van de kleine ruimte. Waar je mensen kan zeggen dat ze stil moeten zijn. Thuis blérren de blagen. Klaagt de vrouw en speelt de buurman klarinet. Nu dus: geen rust. Daar sta je dan, gevangen in een oranje raam.

dinsdag 12 september 2017

Mijn nieuwe zwemwater


Zwemmen doe ik dichter bij huis. Nog wel buiten, in het Twiske. “Hoe is het water hier?” Twee oudere wandelaars in vlotte kleiding zien mij in mijn zwembroek.

Ik heb al even niet gekeken naar de watertemperatuur op de site van Rijkswaterstaat (daar staat dat voor zowel binnen- als zeewater op),” antwoord ik.

Ze vroegen het om zelf iets te kunnen vertellen: “Wij zwommen vorige week nog bij Egmond. Het was heerlijk, 19 C, en ze vervolgen met de vraag: “Is het water van de zee kouder of warmer?”

Het zal er om hangen na al die regen van de afgelopen dagen. In de winter is het binnenwater kouder en in de zomer de zee. “Het is lekker,” zeg ik als ik erin stap en zwem onder het bruggetje door voor een rondje.

Thuis kijk ik het na. De zee lijkt iets kouder dan het binnenwater, maar veel verschilt het niet.

maandag 11 september 2017

Herfst



Het is misschien wel de meest afgezaagde foto die je kan maken als de herfst begint: een van de tak gewaaid en verregend blad. Toch vond ik het als jongetje al mooi om de bladeren van vermoedelijk de esdoorn te rapen achter het Witte Kerkje in de Constantijn Hygensstraat in Maassluis. Zo mooi, dat ik het nooit meer vergat.
Als ik naar de functie van het kerkje zoek, kom ik een artikel tegen over een lezing die er gehouden wordt over verhoormethoden van de Binnanlandse Strijdkrachten in die plaats nadat de oorlog is afgelopen. De verhoorde ex-landwachter overlijdt door de brute methode. Verantwoordelijke voor de gevangenen Gerrit Wagner (†) – destijds commandant van de Maassluise BS en hoofd van de Politieke Opsporingsdienst Vlaardingen-Westland en in later leven presidentdirecteur van de Koninklijke Shell – schreef een nabestaande dat hij er geen spijt van had. Er ging destijds wel meer mis in de stad aan de Waterweg.
Herstbladeren, je kan er een leven lang van genieten. Om het nog wat afgezaagder te maken ook nog een foto van een paddestoel. “Ze zijn er weer,” zei een voorbijfietsende man toen ik de foto maakte. Ze zijn er altijd, maar worden met herfst geassocieerd. Het is een … nou eigenlijk geen idee. (In het gras in een veengebied langs het fietspad.)

zaterdag 9 september 2017

Paard van Noord en Kraan 13 → Faralda

De kraan staat er langzaamaan te vergaan. Het hout versplintert. Het ijzer roest. Het Paard van Noord heet de kraan. Zo heet ook een groep mensen die elkaar rond de kraan wil ontmoeten. "Met een zware moker sloeg ik die kous los," lees ik op hun site met o.a. de uitgebreide geschiedenis van de kraan.

*****
Niet ver ervandaan staat nog een kraan die is verbouwd tot mini-hotel op hoogte. Die staat nog goed in de verf op een steeds hipper stukje Amsterdam. Ooit schreef ik er stukje over.


Overkant van 't IJ 
(De Staatskrant november 2013) 

In januari 1959 wordt een zwembad door een kraan van de NDSM-werf op een verbouwd passagiersschip gezet.Kraan 13 bleef als enige staan toen de scheepswerf in 1984 werd gesloten. Hij was een opvallend element van de skyline van Noord, stelt het Nieuwsblad voor het Noorden. Skyline is misschien wat overdreven, maar het stalen kolos is met zijn 50 meter ook goed zichtbaar vanuit de Zeeheldenbuurt. In juli dit jaar verdween Kraan 13.

Maar hij komt terug. De afgelopen maanden werd hij verbouwd bij scheepswerf Talsma in Franeker. Op de Friese werf zijn er drie hotelkamers en een televisie studio ingebouwd. Die laatste kan ook als luxe club voor feestjes gebruikt worden. Helemaal bovenin, zo'n vijftig meter boven het het IJ, komt een bubbelbad. De kolos wordt inmiddels Faralda genoemd, naar een Meesteres in het Slopen uit de populaire game Skyrim. Op de website van de werf en via het twitteraccount van het project is het hele proces van sloop, bouw en opbouw goed te volgen.

De NDSM-werf is al jaren aan het veranderen. Het begon als een gezellig rommelige plek voor creatieve en verwarde geesten. Er heerste een sfeer van prettig verval. Inmiddels is dat net als de scheepsbouw daarvoor verdwenen. De lawaaierige skatebaan werd gesloten. Er kwam een keurig parkeertrein. Het hippe MTV huist er en heeft zijn invloed. Je hebt mensen met van die alternatieve kapsels die bedoeld zijn om slordig te lijken. Die kant gaat ook de oude scheepswerf op.

Een opgelapte kraan past daar goed bij. Van de overnachtingskosten schrik ik niet eens meer. Je kan terecht v.a. € 435 per nacht. Op hoogtijdagen (oudejaar bijvoorbeeld) gelden hogere tarieven. Je krijgt er wel een champagne ontbijt bij en een bubbelbad op hoogte. Als je het bitter uit je ogen poetst en over het kabbelende IJ kijkt, dan zie de oude graansilo. Die had er niet meer gestaan als er geen woningen ingezaagd waren. De kraan moest ook sneuvelen en kon alleen met dit volstrekt mallotige plan behouden blijven. 't Zal even wennen zijn: de dichtgebouwde constructie.

Martin Broek

vrijdag 8 september 2017

Mijn medicijn


Zojuist de enquête van Maurice de Hondt weer ingevuld. Altijd vragen over partijkeuze en wat actuele onderwerpen. Deze keer een vraag over hoogte van de zorgverzekering en eigenbijdrage. Gisteren stuurde ik nog een mail naar het Campagneteam Nationaal ZorgFonds om mee te doen aan hun actie voor het tegenhouden van de verhoging van het eigen risico. Baat het niet, dan schaadt het niet.

Daarnet kreeg ik weer een mail van mijn apotheek dat ik mijn medicijnen op kan komen halen. Ik weet het al, daarna volgt de rekening van iets meer dan € 100. Drie soorten medicijnen. Dat betekent drie keer kant-en-klare doosjes pakken. Eén maal 90 stuks, één maal 180 stuks, en een maal 720 stuks pillen aftellen. Dat betekent ook drie maal een vergoeding voor de pillenpakkers (draaien is een uitzondering en hier niet nodig) van zes euro. Die 90 en 180 kosten samen ongeveer een tientje en zijn zeer gangbaar. Die 720 zitten met 100 in een doosje. Dat is dus snel geteld en snel verdiend. Dat weet ik door dat eigenrisico. Maar wat ik er wijzer van ben geworden?

Buiten regent het. Een klein rondje fietsen om te bewegen ondanks de kapotte peesplaat zit er niet in. Ik houd nu al ruim twee weken mijn gemak. Hoop dat het lijf snel weer wil, want lekker trappen, foto's maken en de laatste zwaluwen te zien gaan alsof het spitfires zijn, dat zorgt ervoor dat ik niet steeds meer moet slikken, me beter voel en de somberheid verwaait. Een watermunttak in een flesje haalt het niet bij een plantje aan de waterkant.

donderdag 7 september 2017

Staart en hoorn

De hond blaft vragend: waar kom jij vandaan. De vrouw komt van ver en van diep. Ze heeft haar staart afgeschud en een broek aangetrokken. De slippers moeten nog aan de tenen, maar dat kan ook later. Er zijn ook mensen met blote voeten op het strand. Dat valt niet op.

Want dat wil ze niet, opvallen. Dat het hondje zoveel aandacht trekt is daarom onhandig. Ze pakt zijn riem en doet alsof hij van haar is. Niemand kijkt verbaasd. Zelfs die fotograaf, daar iets hoger op het strand, lijkt niets te merken. Het scheelt natuurlijk dat hij tegen de zon in moet kijken. Niet voor niets komt ze pas tegen de avond boven.

De vrouw moet naar de eerste de beste platenzaak. Veel zijn er nog tot 18 á 19 uur open. Velvet Music in Leiden nog wat langer, maar dat is ook verder van de kust. Haar koning met de drietand houdt van muziek en altijd de zang van sirenes verveelt hem. In ieder land heeft hij een andere muzikant waarvan hij een CD wil hebben. In Nederland is dat iets met de hoorn van Morris Kliphuis.

woensdag 6 september 2017

Leunstoel activisme

Revolution kid (fox), 2012 van Yinka Shonibare (1962), Beelden aan Zee
Het is altijd leuk om een grote actie te volgen. Met twitter is dat vrijwel van moment naar moment mogelijk.

Vandaag waren het vastgeklonken en aan bruggen hangende activisten die de aanvoer bemoeilijkten naar wapenbeurs Defence Security Equipment International (DSEI).

De actie heeft een duidelijk logo en overzichtelijke website met het programma. Morgen gaat het over vluchtelingen en een dag later komen wetenschappers zich uitspreken tegen de beurs. In de avonduren vaak cultuur.

Er zijn zelfs tips wat je vanuit huis kunt ondernemen. Maar heb je nog vakantie en een beetje geld dan zou je er zomaar een onvergetelijk bezoek aan Londen van kunnen maken.

dinsdag 5 september 2017

Zomer voorbij?

Zeker niet. Het is nog geen herfst en de zomertijd loopt nog. Bovendien zo lang men Cold Water & Beer aanprijst zit het met die zomer wel goed. Wedden dat je ook in oktober nog lekker 'n terrasje kan pakken.

maandag 4 september 2017

Riet- of ruisvoorn



U komt als geroepen.” De man legt zijn hengel weg en ik loop naar hem toe. In zijn schepnet schitteren gouden schubben. Dichterbij zie ik knalrode vinnen. Het moet een wel erg forse rietvoorn zijn. De visser is zelf ook onder de indruk.

Hij keurt in het dagelijks leven hanenbalken. Die worden in Amsterdam gebruikt bij verhuizingen. Nu wil hij dat ik een foto van hem en zijn “ruis uh rietvoorn” maak. Helaas de batterij van zijn gsm is leeg. Ik beloof hem foto's op te sturen.

Aan de riet- of ruisvoorn heb ik zelf goede herinneringen. Er was een plekje in de Dinteloordse Molenkreek waar je de ene na de andere boven haalde. Het was een stille plek tussen dorp en gemaal naar het Spui.

zondag 3 september 2017

Opperst geluk



Wat een lange brief. Moet dat, vroeg ik me af bij het naar het einde bladeren van de inspringende tekst. Als ik de brief van Comrade Maase Revathy uit heb, staan de tranen in mijn ogen. Waarom? De brief beschrijft het leven van een moeder letterlijk tegen-wil-en-dank in de bossen van oostelijk India.

De ontwikkelingen daar had ik slechts op afstand gevolgd en zonder ze echt tot me door te laten dringen. De personages in het boek The Ministry of Utmost Happiness zijn geraakt, omdat er voor iedereen wel iets in de brief zit.

Hij speelt voor mij op een moment dat ik India wel noemde als een land dat meer solidaire aandacht verdiende, maar die opmerking liet wegwuiven: “India is een opkomende economische macht en rijk genoeg om daar zelf voor te zorgen.” Hoe ben ik ooit in een dergelijk socialisme verzeild geraakt? Daar raakt die fictieve brief van ver weg mij.

Het hele boek maakt indruk op me. Het is het boek van een intellectueel met veel bagage, een ijzersterke pen en ordening van woorden en een zeer lange nek. Daarover wilde ik alleen iets schrijven met een paar korte citaten. Totdat die brief ook in deze tekst wilde. Laat ik daarnaast mijn oorspronkelijk plan maar uitvoeren.

As always, everybody believed what they wanted to believe.” p. 61

Like cities. Fizzy, effervecent, stimulating the illusion of life while the planet they had plundered died around them.” p. 214

... pretending to be hopeful is the only grace we have ...” p. 268

This is the trouble with you youngsters, you have absolutely no idea how wars are fought.” p. 311.

Tell me a story, and can we cut the crap about the witch and the jungle? Can you tell me a real story.” p. 316

Dit is een lange, maar wel bijzonder mooi. Waar sta ik? “She had always loved that about him, the way he belonged so completely to a people whom he loved and laughed at, complained about and swore at, but never seperated himself from.” Hier kan ik stoppen, maar beter van niet. “Maybe she loved it because she herself didn't – couldn't – think of anybody as 'her people'.”pp. 358-359

Het boek staat vol parels. Deze haalde ik eruit. Uitleggen waarom? Nee. Die neiging onderdruk ik. Het Ministerie van Opperst Geluk bevindt zich op het kerkhof tussen buitenissige mensen. Veranderingen vallen pas te verwachten als doordringt welke misstanden gepleegd worden.

Het is een boek dat de hopeloosheid probeert te bezweren. Zelfs de kever op zijn rug – met zijn pootjes in de lucht om de hemel op te vangen als die naar beneden komt zeilen –, weet dat het goed komt, omdat dat wel moet.

zaterdag 2 september 2017

IJ-veer 35




Aan de kade bij de Koninklijke Zwavelzuurfabrieken Ketjen (Nieuwendammerkade) de personeelsboot Annemieke.

Foto uit het herinneringsalbum aangeboden aan ir. P.M. van Doormaal, president-directeur van Ketjen, op 30 december 1968.

vrijdag 1 september 2017

Gasleidinglassen (buizen 26)


Niet alles is even goed gelukt bij de aanleg van nieuwe onderaardse voorzieningen, maar dit werd tot op de seconde en milimeter nauwkeurig uitgevoerd.

donderdag 31 augustus 2017

't Wordt snel slechter aan de overkant

Het is al weer even geleden dat ik twitterde en schreef over de militaire bewapening van de Amerikaanse politie. Die politie militariseert naar een strijdmacht om de bevolking te onderdrukken. Politieagenten hebben vaak een geschiedenis in een oorlog ver van huis. Een civiel apparaat, wordt zo steeds meer een militair instrument.

Het is slechts een van de verklaringen voor het buitensporige geweld dat wordt gebruikt door de Amerikaanse politie, maar wel duidelijk zichtbaar. Deze week maakte Commander-in-Chief Trump het weer wat makkelijker om wapens over te hevelen van leger naar politie. Het wordt snel slechter daar aan de overkant. Daar waar de baas van onze NAVO zetelt.

Als ik dit stukje schrijf luister ik naar It's Nice Outside van Anti-Lilly & Phoniks. Jazzy hiphop met veel aandacht voor het persoonlijke, liefdes, werk etc. Better Days heet een van die liedjes vanuit persoonlijke shit naar cure one day. Kalme piano (geen pleonasme) op de achtergrond. het is ook lekker daarbuiten.

woensdag 30 augustus 2017

Geduld ouwe zak

Het leven is inleveren. Een uitspraak alsof ik een ouwe zak ben. Mijn vader zag ik als een oude man. Langzaamaan kom ik in zijn buurt. Hij haalde de 58 jaar. Ik al 55. Oud is dat niet. Weet ik nu.

Donderdag sukkelde ik naar huis. Nam de fiets om een afstand van 222 meter te overbruggen. Lopen ging niet. Daarna bleef ik drie dagen binnen. Maandag ontmoette ik mijn limiet in het zwembad: minder ver de volgende keer.

Vorige week woensdag nog stoer: ik blijf fietsen naar het strand; ik heb het avontuur nodig. Nu maar laten zien dat het zonder het ritje naar paal 58 ook kan. Het werd een kletsnat rondje Twiske; minder ver en geen rul zand. Avontuur is waar je het zoekt (als je snel tevreden bent).

Geduld. De kleine scheurtjes in mijn voetbodemplaat zullen zichzelf wel weer lijmen. Mijn taak: zorgen dat ze niet weer losraken. Daarna trek ik het lijf de herfst in. Jammer van die laatste zomerweken, dat wel.

Maar als dat het ergste is. Kijk om je heen. Doe'k! Morgen. Morgen schrijf ik weer over wapens en andere narigheid. Is het niet hier, dan wel elders.


Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Even doe ik dat niet. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. dat blijf ik wel doen. Eén of meerdere daarvan plaats ik hier.

dinsdag 29 augustus 2017

Palomena prasina



Het dier op mijn scherm is groter dan in het echt. Ik zie stippen van een tiende milimeter groot op het schild. Het blijft me verbazen wat je met zo'n cameraatje kan. 

Gezien tijdens een balkonsafari, rustig in een stoel met een kopje thee erbij. Groene schildwants of groene stinkwants heet hij. Er zijn familieleden van hem die er fraaier uitzien. 

Je moet hem bovendien niet in je mond stoppen, dan kan je blaren krijgen en hij scheidt (alleen dit woord klinkt al vies) bij gevaar een stinkende stof uit.

maandag 28 augustus 2017

Zomergasten


“Ze moeten eens goed geneukt worden,” was de visie die ik in Den Helder leerde kennen als het over feministen (soms vrouwen in het algemeen) ging. In koffieruimte bij de marinekeuken waar ik werkte, werd in 1981 bot omgesprongen met vrouwen (studenten moesten het ook vaak ontgelden).

“Jullie willen een refugee piemel.” Gisteren liet Claudia de Breij een man zien die dit in 2016 riep bij een protestactie tegen het gebruik van feministische argumenten bij anti-islam opjutterij. Deze man combineerde met de kreet rascisme en seksisme. De Breij benadrukte dat hij ook een vader was die Nijntje Pluis las. Als je de achterban van mensen als Trump wil begrijpen, dan moet je ook naar deze mensen luisteren en Rutger van Castricum (de maker van het programma) had ons daar bij geholpen, doceerde ze.

Op zo'n moment verlang ik naar een feministe die even uit komt leggen wat er gebeurt; welke reactionaire, patriarchale, rascistische en onderdrukkende mechanismen hier werken.

Ik zou het ook niet erg vinden als de groei van rechtspopulisme zou worden geduid met oog voor neoliberalisme en het mensen terugwerpen op zichzelf. Maar welke mechanismen spelen bij dergelijk, hier vertoont, schaamteloos gebler is een andere vraag. Gooi a.j.b. niet de hele achterban op een hoop.

zondag 27 augustus 2017

Geruststellend


Radio 1 staat in de statusbalk van mijn browser. Dat maakt dat ik deze ochtend OVT weer eens aanzet. Het gaat over de boeken en ideeën van Michel Houellebecq. Het programma zit vol Franse en abstracte woorden en interpretaties. Je moet er bij blijven, want het wordt niet nog zes keer herhaald (zoals de radio op werkdagen doet).

Los van het onderwerp is het prettig om – na een lange pauze – weer terug te keren bij een programma waar ik nu al decennia naar luister. Geschiedenis los van en met betrekking tot de actualiteit. De sfeer is hetzelfde gebleven. De stemmen van de presentatoren zijn er nog. Geschiedenis niet opgediend als liflaf, maar om op te kauwen.

Op de foto: De Westbatterij in Muiden werd in 1852 gebouwd om de zeesluizen te verdedigen. Die sluizen speelden een rol bij een eventuele inundatie.  Bij OVT gaat het vanmorgen ook over verblijf in een historisch gebouw, over het landgoed Zabola in Hongarije. Dichter bij huis is de batterij te huur voor verenigingen en scholen om te verblijven.

zaterdag 26 augustus 2017

Luctor et emergo


Mensen in een land gewonnen op water kunnen verschillende kanten opkijken. Mogelijk denken ze: we kunnen maken wat we willen, graan uit vis. We hebben ons door kunde en vernuft
bovengeworsteld. Een binnenzee is getemd en gespaard voor verdere inpoldering. De voormalige Zuiderzee dient nu de recreatie en als overloopgebied voor de opvang van regen- en smeltwater. Waterbeheersing is een nationale economische niche en wordt wereldwijd verkocht. We staan boven de natuur.

Een dergelijke kunde en inzicht in de woestheid van water, tij en wind kan er ook toe leiden dat je respect krijgt voor de krachten van de natuur. Die konden alleen getemd worden door grote inzet. Bovendien de waterwerken blijven alleen hun werk doen als ze zorgvuldig worden onderhouden. Je zou daardoor respect kunnen krijgen en gaan houden van wat er om je heen is. Dat je daardoor wat verder denkt dan het IBAN.

Een eindje bij dit witblauwe beeld vandaan
staan windmolens langs de rand en in water. Van die windenergie mag best een onsje meer. Nederland heeft snel sprongen voorwaarts gemaakt, maar staat toch nog maar op een 17e plek qua windenergie. Alle BRIC-landen staan bijvoorbeeld ruimschoots voor.

Op het moment dat ik dit schrijf protesteren mensen net over de grens van Limburg tegen de winning van bruinkool. Bruinkoolmijnen van energiemaatschappij RWE in het Duitse Rheinland zijn de grootste bron van CO2 in heel Europa (cijfers uit 2015),” staat op de site van Vroege Vogels en “klimaatverandering stopt niet bij de grens.” Precies. En dan wordt het weer wat moeilijker om het hoofd boven water te houden.


Beeld: Boven water, Henk Hofstra, 2010.

vrijdag 25 augustus 2017

Groene mol; Noordoostpolder aan de glasvezel (slangen 25)



Bij een put staat een man. Hij trekt wat aan de groene draden om hem heen.
Een kilometer verderop staat weer een man. Hij is bezig zijn boeltje in te pakken.
“Mag ik wat vragen,” het antwoord denk ik al te weten, “waarvoor zijn die kabels?”
De man antwoord: “Voor glasvezel.”
“Hoe gaat dat dan?” ga ik door, want ik zie de groene glasvezeldraad verdwijnen in een roze slang, maar begrijp het niet meteen.
“Dit is nieuw,” zegt hij in gebroken Nederlands, maar trots, “de draad wordt een kilometer ver onder de grond geblazen door dit apparaat.”
Het is nauwelijks voorstelbaar. Ik moet aan een mol denken, maar laat het achterwege om te zeggen: “als een groene mol.”
Iets verderop staan mannen als vanouds een sleuf dicht te gooien. Maar ze zijn ook daar onder de weg doorgegaan zonder een spoor achter te laten.

donderdag 24 augustus 2017

Tuin van Bret, meer dan druiven alleen

Er staan zeecontainers waarin mensen werken. Daaromheen druiven die inmiddels ingepakt zijn in netjes. (Bananen groeien in blauwe plasticzakken, druiven blijkbaar achter gaas.) Je zou kunnen denken dat achter de hoge hekken een kleine stadswijngaard bestierd wordt. Even maar, want daarvoor is het er te druk.

Het is ook een kantorencomplex, gelegen op een ideale plek in de stad: vlak bij de rondweg en Station Sloterdijk. Het zal wel duur zijn om er te werken. Of heeft de stad de hand over het hart gestreken voor deze ondernemers? Het oogt alvast niet vriendelijk met de hoge hekken en de verboden toegang artikel 461 WvS bordjes en spandoeken met nog meer verbodsteksten.

Als ik ga kijken op de site van de Tuin van Bret dan lees ik daar hipstereconomieteksten die voelen alsof levende palingen je maag in glibberen:

De Tuin is circulair, innovatief en continu in bedrijf. Een maximale impuls voor en door creatieve ondernemers, met een minimale footprint.”
Veel architecten huizen er en Thomas Boonstoppel. Boonstoppel heeft de naam voor een roman, maar een functie waarmee je niet naar een plaats in de literatuur, maar in de Quote solliciteert: ENTREPRENEUR HOSPITALITY & ECOMMERCE. Aan de naam kan hij niets doen; die heeft hij gekregen. De functie heeft hij zelf gekozen.

Op 7 september wordt de boel officieel geopend. Je kan er dan geblowtorchde steak eten. Ben ik verzuurd als ik denk: doe hem mij maar gewoon rood en in de roomboter gebakken met een beetje peper en zout. En dan gewoon lekker bruin en niet aanstellerig gekarameliseerd. Of liever nog: bedenk een vegetarische lokker. Dat verwacht ik als je zo hoog circulair met geringe voetafdruk van de toren blaast.

woensdag 23 augustus 2017

Hielspoor

Rare dag. Emailprogramma kreeg een aanpassing. Daarna werkte het niet meer. Duurde even voor ik het weer aan de praat had. Van lezen - los van wat ik routinematig iedere dag verwerk - is vandaag niets gekomen.

Eten koken en naar het strand. Dat blijf ik doen op woensdag. Iets moet de klomp pijn in mijn lijf compenseren. Het doortrappen en zeewater doen dat. Houd ik mezelf voor. Hoewel met mijn hielspoor kom ik amper het duin over.

Moet nog regelmatig aan een opmerking van een oude oom van eerder deze maand denken: 'Op je uithoudingsvermogen' op bezoek zijn. Hij bracht het met veel humor. Maar het betekent dat zo'n bezoek zich wreekt de volgende dagen. Niet meer op bezoek  of geen risico's meer nemen doet dat ook: dan blijf je alleen.

Alleen trap ik, maar dan vind ik het meestal niet erg. De schoonheid delen zou soms fijn zijn, maar steeds blijkt dat mijn schoonheidsgevoel lang niet altijd dat van de ander is. Vandaag zag ik heel veel fietsen bij het duin. Kortom prachtig weer waar mensen van kwamen genieten.



Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.

dinsdag 22 augustus 2017

Langs de kustlijn


Het was begin augustus. Ik maakte een foto langs de rand van het strand in de richting van Zandvoort met mijn pocketcamera van net iets meer dan € 100. Zelf stond ik net voorbij Langvelderslag. 5½ Kilometer verderop maakten twee vrouwen een zelfportret. Pas thuis op het scherm van mijn computer zag ik de bekende houding. Ook vandaag zijn er vast weer twee mensen die samen op een plaatje komen, gemaakt met een gsm. Ook vandaag worden er vast en zeker weer mensen vastgelegd zonder dat ze er zelf van weten.

maandag 21 augustus 2017

Peddelen door zand

Freedom forward; monument Engelandvaarders, Jurriaan van Hall, brons 2017
De kunstenaar heeft iets met veel betekenis gemaakt en vervolgens afgewaardeerd door zijn brons een naam te geven: freedom forward, monument Englandvaarders. Daarmee werd het geplaatst in een specifiek kader. Het is een beeld om hen die in 1940-1945 de oversteek naar Engeland waagden te herdenken. (Ik kan het niet helpen, maar ik zie dan ook meteen mensen die elders in wrakke bootjes of zelfs zwemmend dictaturen, ondragelijke oorlogen of armoede ontvluchtten.)

Peddelen door zand kan ook overdrachtelijk gebruikt worden voor vooruit willen, maar dat niet of slechts met de grootste moeite bereiken. Dit kan persoonlijk worden opgevat in werk, of verderkomen met het overwinnen van ziekte of tegenslag. Maar het kan bijvoorbeeld ook politiek worden gezien. Roeien door zand, hoeveel socialisten proberen geen water te zien in kleine sprankjes hoop (de aanhang van Sanders of Corbyn), protesten tegen rascisme en voor vrede?

De verschillende betekenissen bij het beeld hebben wel iets gemeen: vooruit willen gaan naar een betere toekomst voor jezelf en/of allen om je heen.

zondag 20 augustus 2017

Plasticsoep


Daar gaat hij. Je ziet hem nog net op de top van een golf. De dag is voorbij. Ze heeft er leuk mee gespeeld. Even niet opgelet. Er kwam een mooie witte zwanenveer voorbij blazen. Ze draaide zich te laat weer om.

De gieter maakte een reis van het strandje van Urk naar Laaxum en dan naar Medemblik. Nu is hij verkleurd weer bijna terug waar hij begon. Nog helemaal heel is hij op de IJsselmeerdijk van Flevoland gewaaid. Om precies te zijn bij de tiende grote windmolen van de rij van 28 die daar staat. Aan de overkant zie je de stuwwal waarop Urk ligt.

Met een flinke zuidenwind zal de gieter terug het IJsselmeer inwaaien. Het streven is om dan via de Waddenzee aan een reis om de wereld te beginnen met de zeestromen en wind mee. Hij kent het verhaal van de speelgoedeendjes die deze reis ook maakten. (Ja wie niet.) Een prachtig avontuur. Hij kan niet wachten.

zaterdag 19 augustus 2017

zelfbediening


Zelfbedieningsvoet- en fietsveer Over De Lende bij Wolvega Voor de fietsers bij knooppuunt 75 Het is flink draaien om hem naar de overkant te halen. Bijna vier minuten deed ik erover om hem aan mijn kant te krijgen en toen nog terug.

vrijdag 18 augustus 2017

KPN onder de grond (buizen 24)



Het begon om verschillende redenen, dit buizen, pijpen en slangen verzamelen, maar dat er vanalles onder de grond verdwijnt was er wel een van. Hiernaast wordt een nieuwe wijk aangelegd. Zo'n wijk voor de bovenmodale (het gaat hier om inkomen en soms ook houding) mens.

Waarschijnlijk komen er veel thuiswerkers, cultuurliefhebbers en globetrotters. Dat zijn allemaal mensen met behoefte aan veel bandbreedte voor communicatie via Skype met vrienden overzee of de beheerder van het winterhuis op Bali; het binnenhalen van de laatste Jim Jarmush of het volgen van de opera in het Scala te Milaan; om te vergaderen, te zoeken, mailen of TV-gemist te kijken; of het signaal van de bewakingscamera's door te geven.

Het is een gemiste kans dat de overheid deze service aan de burger van nu niet is gaan beheren. Dat was waarschijnlijk efficiënter, goedkoper, service gerichter geweest en zou beter zijn uitgerold.