vrijdag 24 maart 2017

1 of 3

Ze lagen daar langs de kant van het Markermeer. Zo'n beetje ter hoogte van Almere. Een stukje voorbij waar vroeger de zandhaven was en waar een snackkar stond. Eentje was het water ingerold. Drie lagen er naast elkaar. Korstmos, doorkijkje, wat moet het worden? Ik probeer meestal te kiezen. Soms zijn meerdere kanten van een object ook wel aardig.

donderdag 23 maart 2017

A.A., J.J. en telefoonhouding

Wat haalde ik? A. Alberts, Romans en Verhalen* en De Mantel van Gogol. In het eerste ben ik nog bezig, maar daar gaat het hier niet om. Ik moest bovendien vanaf de romanvloer een verdieping hoger in de OBA om deze foto te maken.

Een doorkijkje naar de Mr. J.J. Van der Velde brug, dwars door het Amsterdamse conservatorium dat wilde ik. Dan hoop je op iemand met een contrabas of desnoods een trompet. De telefoonhouding die ik nu ving is immers zo alledaags. Maar je kan wel op zo'n fraaie koffer blijven wachten. Klik! Alledaags is hier toch al anders.

* Voorlopig houd ik het op zijn eerste bundel verhalen De eilanden en de novelle De bomen. Van zijn post-21-jaar-niet-schrijven schrijfsels is De vergaderzaal het indringste. Maar ik heb nog 300 pagina's te gaan.

woensdag 22 maart 2017

Rood mutsje



Gisteren ging ik slapen met het idee 'dat los ik morgen op de fiets wel op.' Kort daarop 'Als je wat langer wakker blijft, kan je nu wat bedenken.' Voor het zover was sliep ik al.

Vandaag werd ik getroffen uit de lucht op mouw en been. Even later zie ik het maarts viooltje langs het pad en iets verderop een 'hoedjespaddenstoel'.

Een paar pogingen doe ik om het op te rakelen, maar waarover ik zou denken, weet ik niet meer. 't Geeft niet.





Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een korte tekst met een aantal foto's waar van die hierboven er een is. 



dinsdag 21 maart 2017

Wasgoed

De wind blaast hard over het erf. 
De was hangt horizontaal. 

Een van mijn vaste wegen bij Amsterdam vandaan loopt er langs. 
Boerderij Vrede Rust had door het hek, de foto's die ik ervan maakte en de associatie die ik erbij schreef, zeven jaar geleden een haakje in mijn hoofd gezet. 

Het wordt tijd dat ik ook dat haakje losmaak. 
Superman zal ik niet worden, maar als jongen zette ik al heel wat gevangen vissen, onthaakt, weer terug om licht gehavend te zwemmen naar wie weet waar.