zondag 25 juni 2017

Bokito's op bierfiets


De vrienden helpen de bruidegom bij het 'uitzuipen' uit zijn celibataire leven, de vriendinnen begeleiden de bruid naar de ontmaagding. Ziedaar de basisingredienten van de merkwaardige folklore die de laatste jaren, in Antwerpen maar ook in Breda, in toenemende mate populair wordt.”

Dat is wat Peter Schouten op 25 februari 1995 in De Stem schreef. Het is de eerste keer dat een Nederlandse krant het woord voor het verschijnsel gebruikt. Je zou bijna vergeten dat het ooit eens begon.

Inmiddels is het 'normaal' geworden om pruiken, malle kleren, luid zingend door de straten te trekken. Uiteindelijk lijkt alles dat te worden. “O ja vrijgezellenfeest,” schokschouder je als je er een tegenkomt.

Ook de bierfiets is niet meer weg te denken uit het straatbeeld. De eerste kom ik onder het ironisch bedoelde kopje Zomergenot tegen in Het Parool van 24 juni 1995. De eerste die gisteren door de straat kwam, deed het niet eens op eigen trapvermogen. De tweede met fraai zingende Fransen wel.

Even leek het erop alsof de fiets zijn langste tijd gehad had. Maar als de bestuurder nuchter het stuur bedient, de fiets smaller dan 1,50 meter is of met vergunning, dan kan het weer. De rest mag zich klem zuipen. Bokito's in een fietscafé noemde Yasmina Aboutaleb de bereiders (Parool 16/12/16).

zaterdag 24 juni 2017

Friesland geen Fietsland



Nederland Fietsland staat boven de knooppuntenrouteplanner. Dat houdt op als je net in Friesland bent. Daar sta je dan bij het cruciale knooppunt nr. 46 aan Lange Afstandsfietspad 22, een stukje voorbij Lemmer bij de Plattedijk. “Gaat U maar terug naar Lemmer,” weet de man in het oranje hesje te melden en “NEE is NEE,” als ik hem vraag of ik er toch geen mouw aan te passen is.

Naar Lemmer is het 4 km. Vervolgens moet je rond het Grutte Bekken en dat is zelfs voor een niet-Fries wel te verstaan. Al-met-al een omweg van ruim 21 kilometer naar knooppunt 45; voor menig fietser een halve dagtocht. Voor mij is het extra bovenop een met veel wind strak geplande 280 km.

Nu had het nog net wat beter gekund als het pontje bij Riensleat had gevaren, maar dat doet het in juni alleen in de weekeinden. Niet alleen heeft hesjesman alleen “nee” op zijn zang. Er is niets geregeld: geen alternatieve route, geen handout, niets.

De auto's kunnen gewoon met 100 km/u voortrazen over de N359 – die naast de afgesloten Plattedijk ligt –, een provinciale weg zonder fietspad. Ze bestaan nog. Auto's zijn duidelijk koning. Met een beetje moeite was er wat te regelen geweest (een bootje over de Sylroede (Ee) of een geïmproviseerd fietspad (er lag nog 1½ kilometer van het vorige stuk wegwerkzaamheden) bijvoorbeeld), maar Súdwest-Fryslân of Lemmer hebben blijkbaar aan fietsers niet veel boodschap als het tijd en geld kost.

Hoewel ik uiteindelijk nog wel wordt geholpen door een medewerker van de provincie, waardoor ik uiteindelijk toch aan de andere kant beland. Ook bij knooppunt nr. 45 staat een hesjesman en mensen die zich afvragen: “hoe verder.”

donderdag 22 juni 2017

Stoelgebouw

Er wordt gewerkt aan de verbinding tussen de bovenkanten van de twee torens van het stoelgebouw. Het gebouw zal nog een stuk hoger worden. Er komen nog zes lagen op.

Daarmee zal het de omgeving domineren. Een landmark building noemen liefhebbers van dit soort prestige projecten dat.

woensdag 21 juni 2017


Voor alles een plek. Voor alles iets te makken. Allemaal anders bloeien die bloemen in de berm en duin; kleuren, vormen, grote en hoogte. Allemaal anders hebben die weekdieren hun schelp gevormd; wel net zo als hun broertjes en zusjes, maar de alikruik is heel anders dan de gevlochten fuikhoorn.


Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.

dinsdag 20 juni 2017

Verkeersslachtoffer



Hij ligt stil op de weg. Beweegt niet als ik er een foto van wil maken. Nog nooit zo dichtbij gezien. Het is een enorm lang beest. Ik schat zeker een meter. In de ring om zijn kop zit een wond. Zijn staart is plat.

maandag 19 juni 2017

Kunst achter de ramen

Van 17 Juni tot 15 September exposeren Truus Waaijers en Caroline Roessingh kleine Sculpturen in de Kunsttraject-etalages in de Zeeheldenbuurt.

zaterdag 17 juni 2017

Een verhaal



Er staan verse bloemen op het graf van Michael Harry Benson bij Sint Mary's kerk in Little Bromley. Zijn ze een teken van liefde, verdriet of gewoonte of een combinatie van meerdere gevoelens?

Michael overleed op 13 maart 1965. Dat is meer dan vijftig jaar geleden. Hij werd nog geen twee jaar oud en negen maanden later geboren dan ik. Een heel leven later zorgt iemand nog voor echte bloemen. Niet van dat plastic gevallen zoals je ook wel ziet. Zo blijft de jongen die stierf in Aden, Jemen toch voortleven. Dat heeft iets moois.

In 1965 was er een opstand tegen de Britse bezetter die een paar jaar later tot zelfstandigheid zou leiden. Had het daar mee te maken? Was het een ziekte of ongeval? Je zou er een verhaal van kunnen maken. Van de onrust in Aden naar de rust van dat kerkhof bij dat leegstaande kerkje met een strenge god.

vrijdag 16 juni 2017

Zwemmen



Woon je aan de kust?
Dan heb je er niet veel meer
voor nodig dan een zwembroek
en wat durf.
Geld speelt even geen rol
dat doet het plezier. 

11 Kijken (Harwich → thuis)



Je kijkt tijdens een vakantie net anders naar wat misschien wel hetzelfde is. Razen de met spoilers uitgerustte wagentjes hier niet ook met een noodvaart en super gevaarlijk over de wegen? Is het verkeer gevaarlijker of minder gevaarlijk en hoe zit dat met fietsers? Dat is vragen naar statistiek.

Het hameren op Britse producten is dat bijzonder, 'n Brexit nationalisme? In Nederland wordt toch ook geadverteerd met het Hollandse aan de tomaten en aan de aardbeien?

Je ziet in het VK veel dikke mensen en booze voor een lage prijs in de plaatselijke supermarkt. Uit tabel 5 (Risk factors) blijkt dat als het gaat om overgewicht Nederland in de top van gezond zit en het Verenigd Koninkrijk bungelt juist onderaan. Uit  een overzicht van de WHO blijkt dat in het VK ruim meer wordt gedronken dan in Nederland.

Wat betreft verkeersveiligheid behoren zowel Nederland als het Verenigd Koninkrijk (scoort net wat beter) tot de top, maar Nederland steekt er wel met kop en schouders boven uit (32% van het totaal) als het gaat om het deel fietsers onder de verkeersdoden. (Alleen Kiribati kent met één fietsdode van de drie verkeersdoden net boven Nederland uit, dat is nl. 33%, maar statistisch natuurlijk niet interessant.) Dat Nederland zo hoog scoort heeft vooral te maken met de populariteit van het fietsen.

Opvallend genoeg hadden mijn observaties en vragen een connectie met gezondheid. Dit spoort met mijn opvatting over veiligheid die dichterbij gezocht moet worden dan in Afghanistan en Irak.

Langs de Engelse fietspaden groeien vaak de heggen met veel enthousiasme hun prikkels over het pad. Is het idee dat net als vrachtverkeer de fietser zelf zijn pad wel slijt. In het eerste geval leidt dat tot mooie tunnels van bomen die over de weg uitgesleten zijn. Bij fietsers tot schrammen op de armen en benen.

In de Nederlandse duinen - met inmiddels geasfalteerde fietspaden - kom ik toevallig blogger Blew tegen. Hij maakt een paar foto's en stuurt me ze later op. Zelf maak ik mijn laatste vakantiekiekje net voordat ik bij De Zilk weer het vlakke land in trek.


Kilometer tellerstand
Vertrek thuis

36.190
Vertrek Hull
36.280

Aankomst Harwich
37.478

Aankomst thuis

37568
                                      Totaal VK
1.198

Totaal alles

1.378

Reken maar uit. Dat is bij mijn gemiddelde snelheid van 16,5 km/u ruim 83 uur fietsen. Heeft het bij thuiskomst iets veranderd? Overwegend: nee. De pijn en het vermoeide lijf zijn er nog. Maar wel meer spieren op de benen en mooie dingen gezien. Weer eens tot het uiterste gegaan. Dat wel. Dat de Tories een klap kregen en dat electorale stevige linkse politiek nog kan werken, maakte deze tocht nog net wat mooier.

donderdag 15 juni 2017

10 Leegte (Colchester → Harwich)



Dat is wat het is. Een leeg landschap met nauwelijks iets dat de moeite van het beschrijven of bekijken waard lijkt. Het veld, de hemel, de verwaaiende lucht, een leeuwerik erboven. Aan de kant van de weg een bakje zoete aardbeieen voor 50p. Maar vooral leeg. Rust. Toch ben ik bijna bij de havens aan de monding van de Stour. Later vandaag in zee. Daar is nog minder. Alleen het water; soms met golven, soms zonder, en een zeemeeuw erboven. Toch zoveel te zien. 

Als ik de zee en het strand in de wind voel dan weet ik dat ik die tien dagen gemist heb. 

Romanticus die je bent. Morgenochtend zal je zien dat er een eindeloze stroom over dat water trekt. Feeders die de producten van de Rotterdamse haven afleveren in Engeland. Een geglobaliseerde (container) wereld daarin leven we met lichtblauwe kranen aan
de ontoegankelijke kades. Weer terug bij af.

Ergernissen zijn er ook. Meisjesscholen waarheen een stoet vrouwelijke tieners loopt met schotsgeruite rokken tot vlak boven de knie. De jonge mannelijke stropdassen zijn ook niet mijn idee. 

De beelden van een fraaie engel met het zwaard der gerechtigheid om de gevallenen in de oorlog te rechtvaardigen. Ze moeten worden betreurd en hun dood niet worden rechtgepraat met teksten als: “They strove for peace; they served for freedom; they died to live.” Die Grote Oorlog, die wij WOI noemen werd gevochten over de ruggen van velen gesneuvelden heen. Wie haalt de standbeelden om. 

O ja de camping was niet nodig. Kennelijk waren de binnenhutten al uitverkocht toen ik mijn reis boekte. Maar ik had een buitenhut met een grond rond raam met een gordijntje dat ik niet dicht heb gedaan. Een lekker tweepersoons bed. Geweldig. Verder een rustige zee.


Andere fietsvakantie juni 2017 blogs:

woensdag 14 juni 2017

Vergeten herinnering

Iris Le Rütte, 2015. Gezien Beelden aan Zee, Scheveningen.

9 Verbrandingsmotor – (Ware → Colchester)



In de hitte,” zingt het door mijn hoofd. Niet dat er een gescheurde officier water kwam halen voor zijn maagre doodvermoeide mond. Maar wel In de hitte. Dat is anders fietsen.

Met die muziek vertrok ik acht dagen geleden. In die tijd heb ik zowel het asfaltpad, klinkerpad als de landweg gereden. Dat asfalt schiet wel lekker op, maar de raas die langs je trekt en het stof dat
zich nestelt in je longen, zorgt ervoor dat je niet kan genieten; altijd alert, altijd stuur recht en constant malen met de pootjes. De kronkelpaden die heuveltje op, heuveltje af gaan, daar zie je meer, daar hoor en ruik je niet meer, maar wel fijner.

De verbrandingsmotor was ik zelf. Ik at van alles en nog wat dat groeide door zon, water en mineralen en mét hulp van buitenaf. Ik at producten uit fabrieken en vlees. Zo voedde ik mezelf met atoomstroom en kolencentrale energie. Toch voelt dat anders. Je ontkomt er bovendien niet aan als je een beetje mee wilt doen. 

Hé je hebt nog een dag: maak er wat van!

dinsdag 13 juni 2017

geen idee wat het zijn


8 hulp – (Bletchingdon → Ware)


De eerste 70 kilometer gaan van een leien dakje. Van te voren had ik me ingesteld op veel autoverkeer, veel grote wegen en veel bebouwing. Het valt reuze mee. Ik kom terecht op route 57 van het fietsnetwerk. Sommige stukken zijn speciaal aangelegd en leiden je om de rotzooi heen. Want een rotzooi is het: A en B wegen worden gebruikt als racebanen, wegen delen stadjes met een stroom aan blik doormidden
(voetgangerslichten bieden een oplossing) en staan vaak helemaal vast. De route fietst goed, mooi en schiet lekker op. Soms raak je hem kwijt – de logica is wat anders dan hier –, maar hij is vaak al snel weer gevonden.

In Princess Risborough loopt een man naar me toe, terwijl ik een broodje eet. Hij duidt me hoe ik de route weer kan vinden. We maken een prettig praatje. Een stad verder
raak ik de route weer kwijt. Kijk naar mijn kaart en wordt geholpen. “Als je hier rechtdoor gaat. Bij de Inn naar boven en bij het eerste verkeersplein links dan kom je er ook. Mooie route, ik fiets hem ook altijd” zegt een man. “Weet u ook hoe route 57 verder loopt,” vraag ik. “Mijn man is zelf fietser die weet het goed,” zegt zijn vrouw met trots en om mij te overtuigen. “Maar route 57,” probeer ik nog eens. “Nee dat is zo'n gedoe,” zegt de man. Ik doe wat hij me vertelt en moet weer gaan zoeken. “Twee steden verder rijd ik door de bochtige wegen weer verkeerd. Ik vraag een man of het goed gaat. “Nee precies de verkeerde kant op,” zegt hij. Mijn kaart (waarop alle verharde wegen breder dan een auto staan) die vindt hij niet goed en hij raadt me ook een andere route aan.

Waarom dit soort hulp? Het lijkt me – los van de wensen van de hulpbehoevende – etaleren van kennis en visie. Overigens had ik over nuttige hulp tot nu toe ook niets te klagen.

O ja de camping die was er niet. Na Ware reed ik langs een kanaal dat langs de rivier de Lea liep. In het kanaal long boats en langs het kanaal een veldje – redelijk vlak – met picknicktafels. Daar ging ik staan. “I doubt if anyone will notice,” zei een woonbootbewoner. Ik haalde eten in Ware en sliep met het gesnater van ganzen op de achtergrond.


Andere fietsvakantie juni 2017 blogs:

maandag 12 juni 2017

7 Geluidsoverlast – (Bullo Pill → Bletchingdon)


In de verte hoor ik helikopters en kleine vliegtuigen. Het is het vliegveld van Oxford dicht bij Woodstock. Vandaag kwam ik ook al langs Brize Norton bij Carterton, een militaire luchthaven. De afgelopen dagen heb ik geen vliegtuig gehoord. Op de tweede dag in Wales (nr. 5) passeerde ik een militaire helikopter basis bij Shawbury. Veel gebrom. Daarna rust die ik niet ken.

Ander geluid. Op de fiets praat ik wel tegen mezelf. Eerst vormen de gedachten zich in
mijn hoofd. Later spreek ik ze vaak hardop uit. Is dat om de gedachte te bevestigen of om ze beter vast te houden? Het komt op anderen vreemd over als ik over mijn kaart gebogen mompel: "B1063-rechtsaf-New Bridge-nog 'ns kijken". Kan ik dat afleren? Of is dat niet nodig? 

Volgens het Psychologie Magazine is het uit onderzoek gebleken dat het: “stress [doet] afvloeien, het verhoogt het zelfinzicht, het helpt gedachten helder te krijgen en het werkt als aanmoediging of bijsturing.” Het kan alleen wel eenzaamheid versterken. Mij irriteerde het na een tijdje, zoals het dat ook mensen om me heen kan doen. Niet erg dat gepraat, zelfs goed, maar iets minder kan wel.

Piet, alleen op de wereld

Het lelijke eendje? De lelijke Piet zal je bedoelen. Hij leeft in een prefab nest afgewerkt met slordige takkenboel. Ouders zijn op pad om voor die ene veelvraat kikkers en muizen te vangen. De rest van het jonge grut – 'n stuk of drie á vier –, heeft het loodje gelegd. Maar de ooievaar had al een ander verhaal gekregen van Hans Christian Anderssen. Piet was de enige van een groepje kinderen die de ooievaars niet uitschold. Hij kreeg daarom wel een broertje en een zusje en de anderen kinderen niet. Bovendien werden de ooievaarsjongen Piet genoemd.

zondag 11 juni 2017

6 Transporter Bridge Newport – (Abergavenny → Bullo Pill)



Een ideefixe om 600 kilometer te fietsen voor twee zweefbruggen ('t Nederlandse woord ervoor)? Het is een bedevaart naar industrieel erfgoed. Op het Romeinse castellum van Newport heb ik niet gelet; in vliegende vaart ging ik naar beneden recht op mijn doel af. Een tocht inderdaad volkomen maf. Maar hoe zou je anders op zo'n route komen?

Vastleggen dat de stad goede sier maakt met de organisatie van die verderfelijke NAVO-top van 2½ jaar geleden en een golftoernooi in 2010 kan
ik niet laten. Het één is een spelletje. Het andere bittere ernst. Militaire veiligheid, terwijl er elders aan de veiligheid dichterbij van mensen wordt geknaagd door middelen weg te halen, daar waar ze nodig zijn.

Bij de Pont gludo (in 't Welsh) is zelfs een klein informatiehuisje. De beheerder vraagt bezorgd in welke taal ik in het gastenboek schrijf. Als ik hem vertel over mijn bezoek aan Warrington dan haalt hij zijn neus op. Die brug telt niet mee. Bilbo, Rochefort en Middlesbrough kunnen op zijn instemming rekenen. Verder is het een afnemende zaak. Zelfs Rendsburg in Duitsland wankelt. Aan de overkant van de Usk heb ik even het gevoel dat mijn tocht erop zit. Volkomen irreëel natuurlijk; er zijn nog vier dagen te gaan. 

O ja de camping die vind ik door een bordje langs de weg die ik niet had moeten hebben. Ik mistte namelijk de Severn Bridge en mijn aansluiting op nationale fietsroute 4 en reed langs de verkeerde kant van de getijde rivier. Mijn tentje zette ik op een camping met alleen de eenvoudigste voorzieningen. Er was geen douche en geen WC. Alleen water en gras.











Andere fietsvakantie juni 2017 blogs:


Sluis- en stuwcomplex Hagestein

Het complex is gelukkig lek. Ernaast stroomt een beek die water doorlaat. Dat water wordt gebruikt door migrerende vis. Het schijnt dat Nederland het meest gemaal- en sluisdichte land ter wereld is en daardoor kunnen palingen, windes, brasems, karpers etc. niet naar paai- of leefgebieden trekken. Naast dat stroompje stond ik toen ik deze imposante machinekamer bekeek.

zaterdag 10 juni 2017

5 – Wales (Burwarton → Abergavenny)



Onderweg naar de WC gekund in zo'n prima gratis sanitaire voorziening. Prettig na zo'n achtertuin. Verderop een hambuger gegeten van goed vlees (niet erg op smaak gebracht, daar waren blijkbaar de spuitbussen voor). De hamburgerkraam stond naast een beeld van een Herefordshire rund. Even later passeer ik een bijna 900 jaar oud kerkje omringd door Japanners met camera's. Op de website staat dat er al voldoende foto's van in omloop
zijn. Onderweg voelde ik me een onderzeeër op de fiets. Zeiknat kwam ik aan na een fraaie tocht.

O ja de camping bij een golfterrein stond gewoon op de kaart. De campingkantine was een levendige pub, waar je kon eten voor £7 met gratis glas soda. (Iedereen om me heen dronk bier.) De stemming zat er in. Schotland tegen Engeland speelde. Ik kwam binnen vlak voor de 1-1. Groot gejuich toen het doelpunt viel. Nog meer gejuich toen de 2-1 er in ging. Het leedvermaak richting Engeland droop er af, “die Engelsen toch,” werd gezegd, maar dat afzetten tegen de Engelsen is spielerei; regionale partijen tellen in Wales nauwelijks mee. Tories en Labour verdelen samen 87 procent van de stemmen.


Andere fietsvakantie juni 2017 blogs: