Aan de Golf van Biskaje en het Kanaal

Foto gemaakt: 30 juli 2014.

Foto gemaakt: 30 juli 2015.

Foto gemaakt: 30 juli 2015.

Hondaribia

Foto's gemaakt: 18 juli 2015.

Aan de Golf van Biskaje

Foto gemaakt: 17 juli 2015.

16 – Hondaribia: taxi

Een uurtje rijden naar de nieuwe bestemming, waar we al eerder waren. We zetten snel de tent op langs de bulderende zee. 's Nachts blijkt dat een groep jongeren niet slaapt. Toch gaven ze door het geraas weinig last. 's Middags kwam eerst de zon nog door en konden we zwemmen.

We lopen voor het eerst naar het kerkje op de heuvel en komen in een fraai oud stadje terecht met smalle straatjes, een kasteel van Karel V. Kerk en vestingwerken. Ik maak alsnog een foto van de 'likkende beer'.

Op het eind van de dag blijkt dat onze treintocht niet begint in Irun (Sp.), maar in Hendaye (Fr.). De tablet leert bovendien dat de eerste trein uit Irun pas vertrekt als de TGV al ruim en breed vertrokken is. Het wordt een taxi. Weer geen krant.

4 – Hondaribia: overvaren

De Vegetariër zit al weer in de koffer. Een boek over normen en waarden, zelfreflectie en de ruimhartige kijk op normaal en abnormaal, rede en onredelijkheid, weet ik nu. Ik ga weer verder met De zwarte met het witte hart. Daarin tot nu toe twee belangrijke vriendschappen tussen de hoofdpersoon en zijn neef en de kroonprinses (Sophia. Dochter van Willen II en Anna Pawlona).

“Iedere vriendschap is een onopvallend drama, een reeks subtiele verwondingen,” leert de kalender op 18 juli. Het is Emile Cioran die dit beweerde. De ontwikkelingen in het boek van Arthur Japin onderschrijven het. Het gebeurt daar met en zonder opzet.

Wij varen met de pont over de Rio Bidasoa naar Hendaye over de grens en zien dat het Franse strand met meer lawaai en sportgeweld bedeeld is dan het Spaanse. Geen krant. Wel onweer en opera zang uit het raam naast onze tent.

2 – Parijs – Irun – Hondaribia: eenvoudig maal

“Het slachtoffer vormt metaforisch de kern van het liberalisme. Wreedheid kan nooit gelegitimeerd worden,” aldus een spreuk van Hans Boutelier in Solidariteit en slachtofferschap (1993) op de WC-kalender (die ik ik meegenomen heb voor alle dagen dat we weg zijn). Misschien.

Op het internationale Estación de Irún zijn geen engelstalige kranten te koop. Ik kan niet lezen hoe arme Grieken verder worden uitgeknepen en waar Syriza staat. De auto was snel gehuurd. De camping gemakkelijk gevonden. En daar zit ik nu “met alles voor een eenvoudig maal in de campingwinkel,” zoals mijn jongste zoon zegt. Maar weer geen krant.

Ik heb geen fiets en kan niet naar het dorp lopen en voel me afhankelijk van een auto die ik zelf niet kan (en wil) besturen: een mislukkeling. Een fietsvakantie heb ik dit jaar al gehad. Laat ik niet klagen, maar me als een kundig tentjesopzetter en kokend pakketje mee laten voeren. Nee ik houd niet van auto's.