zelfbediening

Zelfbedieningsvoet- en fietsveer Over De Lende bij Wolvega Voor de fietsers bij knooppuunt 75 Het is flink draaien om hem naar de overkant te halen. Bijna vier minuten deed ik erover om hem aan mijn kant te krijgen en toen nog terug.

Voetveer over de Waal

Voetveer Beuningen - Slijk Ewijk

Over de Waal (28/7/17) Voetveer Beuningen - Slijk Ewijk Bemand door 12 vrijwilligers (2 per shift)

Pontje over de Vecht

Kwam er toevallig langs. Volgde LF-14 route. Maar bordje langs de kant van de weg nodigde uit de pont te nemen. Net voor Dalfsen, wat geheel zorgzaam De Stokte wordt genaamd. Ook de pont was tiptop. Nog nooit gehad een elektrische pont. Doorgaans moet je zelf draaien.

Ponten en veerboten

Af-en-toe krijg ik het advies om series te gaan schieten; geen afzonderlijke foto's, maar een geheel van bij elkaar horende prenten.

Dit jaar kreeg ik zelfs een geheel ingevuld advies om opvallende fietsers vast te gaan leggen. OK het kwam niet van een Nederlander, maar hoeveel zouden dat er al doen in Amsterdam?

Mijn verzameling pontjes en veerboten is ook al redelijk groot. Ik doe mijn best ze mooi vast te leggen, maar hoogstaande fotografie is het niet, eerder pocketkieks in het voorbijgaan. Voor echt mooie series moet je meer tijd en betere - of met opzet kwalitief slechte - apparatuur inzetten. Mogelijk ga ik die plaatjes ook hier plaatsen (er staan er nu al ruim 100 bijelkaar op Facebook.)

De tags brengen misschien nu ook hier al meer.

4 – Hondaribia: overvaren

De Vegetariër zit al weer in de koffer. Een boek over normen en waarden, zelfreflectie en de ruimhartige kijk op normaal en abnormaal, rede en onredelijkheid, weet ik nu. Ik ga weer verder met De zwarte met het witte hart. Daarin tot nu toe twee belangrijke vriendschappen tussen de hoofdpersoon en zijn neef en de kroonprinses (Sophia. Dochter van Willen II en Anna Pawlona).

“Iedere vriendschap is een onopvallend drama, een reeks subtiele verwondingen,” leert de kalender op 18 juli. Het is Emile Cioran die dit beweerde. De ontwikkelingen in het boek van Arthur Japin onderschrijven het. Het gebeurt daar met en zonder opzet.

Wij varen met de pont over de Rio Bidasoa naar Hendaye over de grens en zien dat het Franse strand met meer lawaai en sportgeweld bedeeld is dan het Spaanse. Geen krant. Wel onweer en opera zang uit het raam naast onze tent.

Landing

Aan de andere kant van de Maas stond een vrouw met een fiets. De pont kwam aan en zij bleef staan.
"Moet u niet mee" vroeg ik.
"Ik sta hier, waar ik moet staan," antwoordde ze.
"Het pontje is in orde," riep een van de fietsers die net aan boord gereden was om naar de overkant te gaan.
"Iedereen bemoeit zich met u," zei ik bemoeizuchtig.
"Ze moesten eens weten," was haar volgende antwoord.
Ik vroeg niet door, maar reed verder. Kort daarop stopte ik alweer. Er kwam een witte vogel uit de lucht zeilen. Een ooievaar vroeg ik me af, terwijl ik wist dat het iets anders moest zijn.
De vogel landde in een poel naast de rivier, boog voorover en begon met zijn snavel van links naar rechts door het water te bewegen. Een lepelaar dus. Helemaal onmiskenbaar, toen hij dichtbij gekomen was.
Voordat ik vertrok, keek ik nog even om. De fiets van de vrouw stond er nog. Zij was weg.

Zon in en spatten op de lens

En aan de andere kant de regenboog.

Gele pruimen

Hij verkoopt fruit bij de pont tussen Eck en Wiel en Amerongen. Ik kocht een zak gele pruimen.