maandag 23 januari 2017

Wat er niet is

Hoe zag jij dat dan, die hemel en die stoel met God, werd me gevraagd. (Binnen een week was dat al de tweede hemel die in een gesprek met een heiden voorbij kwam.) Als een vlakte met in de verte God waar je heen moest lopen om hem een hand te geven. Het bestond als verhaal naast andere verhalen. Er waren ook sprookjes. De hemel werd voor mij allengs abstracter, het beeld vervaagde tot het verdween.

En toen kwam ik bij deze foto. Twee jonge vrouwen lopen langs de waterrand het op het water spiegelende licht van de zon in. Hoe verder ze komen, hoe meer er van hen verdwijnt. Je weet dat er meer is, maar je ziet het niet. Je kan met zo'n gegeven verschillende kanten op, zoeken naar wat je niet ziet of het vaag houden. Met een foto kan dat. Daar kan die vaagheid een po√ętisch extra zijn.

Geen opmerkingen: