woensdag 16 februari 2022

golvende weg

Samen worden Kaito en Kyoko langzaamaan volwassen, ze ervaren de onderling verweven cycli van leven, dood en liefde,” zo luidt een erg kaal samenvattende zin bij de film van Naomi Kawase, Still the Water.

Het decor is heel even Tokyo, maar vooral Amami, een klein eiland boven Okinawa met een mooi golvende weg, die ideaal is om te fietsen. Kawase vertelt over hun ontluikende liefde, over de schakels van de generaties binnen een familie, over relaties tussen lichaam en geest, over twee moeders en twee vaders, en over de hectiek van stad tegenover het kalme (maar niet saaie) leven in de provincie.

Still the water is gevuld met symboliek en stevige metaforen. De zee leent zich daartoe. Net zoals de tyfoons dat doen als ze overdonderend langs de Japanse waaien en de golven angstwekkend opjagen.

De oude oom Kame die met zijn hengel op de pier zit, hout verzamelt op het strand en zo nu en dan een geit de keel afsnijdt, zit vol goede raad. Zo zegt hij tegen jongeren in het algemeen: “Doe alles wat je wilt doen. Zeg alles wat je te zeggen hebt. Huil als je wilt huilen. De ouderen zoals ik lijmen de rokken wel.”

De geit gaf de geest, zoals later de moeder van Kyoko dat zou doen na een lange en opgewekte sterfscene. Ze zegt dat mensen in de stad, als ze ziek worden, toch nog zo lang mogelijk willen blijven leven. Voor haar is het goed zo.

***
Bij het naar bed gaan gisteren weerkaatste de maan het licht naar binnen. Vanmorgen werd ik wakker van de wind. In de ochtend zong de merel in de straat. Niet alleen TV, computer, krant en boeken brengen gedachten, beelden en geluid van buiten naar binnen.

Op de golven van het binnengewaaide trapte ik naar het strand, soms hangend op de wind. Maar een keer waaide ik van het fietspad. Dat zwemmen geen optie zou zijn wist ik toen al. Dat de zee ver op het strand zou staan ook.

Als ik uitrust voor de klim over het duin dan zie ik dat de meeste knoppen van de struiken achter mijn bankje zijn opgevreten. Damherten - waarschijnlijk - houden kort waar anders de boswachter de zaag in zou zetten.

En dan de klim en de duik. Het strand is alleen voor mij, de drieteenstrandlopers en aangespoelde schelpen, krabben, houtjes en een fles. Het is heerlijk.

***
OPEN DE POORTEN "we hebben het nu nodig - het universum was overspoeld met het ziekelijk statische fineer van antikosmos, van antinatie; de zalen werden leeggemaakt, onze schaduwen echoden en bevlekten de muren van onze verlaten oases - dus stroomden we de woeste straten van 2020 in. De geesten van onze arbeid dansten rond de ziekte terwijl we onze oude manieren van denken en bewegen in brand staken, terwijl we politieauto's in brand staken en de ramen insloegen van onze eigen toenemende onthouding. "Open de poorten!" riepen we, gezegend zij - we hebben het nu nodig!

Hier komen Irreversible Entanglements - Luke Stewart, de hogepriester op bas; Aquiles Navarro, het elektrische universum in menselijke vorm op trompet; Keir Neuringer, de kosmoloog met de sirene op sax; Tcheser Holmes, de griot, de mythemaker op drums; en Camae Ayewa, de Moor moeder met een hemels penspel - op deze nieuwe schijf met hun felle auditieve tektoniek die de aarde verschuift, hun waterige post-pangea als klaagzang, hun punkrockethos en crash en knal polyritmische supersonische geluidssynesthesie in de vorm van OPEN DE POORTEN - hier komt het, mijn Brothas en Sistas, hier komt het."

Tekst (automatische veertaling) van: https://intlanthem.bandcamp.com/album/open-the-gates














Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén of meer daarvan plaats ik hier. Steeds vaker schrijf ik mijn tekst (gedeeltelijk) al voor die tocht en voeg er achteraf nog wat zinnen en/of gedachten aan toe.



Geen opmerkingen: