Toch doe ik het wel: schrijven over een praatje op mijn bankje onder aan 't duin. Of eigenlijk niet
over het gesprek, maar over mijn eigen falende hersenpan. Het ging
over van alles en nog wat, maar ook over het sluizencomplex bij
Velzen. Dat werkt niet goed en dat levert gevaar op voor delen van
Noord-Holland en Utrecht. Het probleem wordt al jaren met
lapmiddelen afgewend. Er is een nieuw gemaal nodig en de kosten
daarvan kunnen oplopen tot € 2,3-miljard.
Die aanpak wordt door het Kabinet vooruitgeschoven (dat ziet veiligheid vooral in wapens). De provincie vindt
dat het tijd voor een aanpak wordt. Ik wist er het fijne niet meer
van en sprak er desondanks met bombarie toch over. Vragen, altijd
vragen. Vragen dat levert meer op dan beweren.
We hadden
het op dat bankje de dag na de gemeenteraadsverkiezingen ook over
Emiel Roemer. Ik wist niet dat hij op dat moment met de
gevolgen van een verkeersongeluk kampte. Dat kan. Maar ook niet
meer welke functie de aimabele SP'er tegenwoordig vervult. Burgemeester ergens in
Zuid-Limburg? Nee natuurlijk niet. Hij is al vijf
jaar Commisaris van de Koning in die provincie. Dat wist ik
wel. Maar mijn hersens lijken wel een bezinkput waar alles
verdwijnt naar de bodem. Het warrelt soms weer boven als ik erin
roer. (Dat ik nog maar moeilijk kan lezen, werkt ook niet echt
mee.) Het voordeel? Ik ben steeds weer verbaast, bijvoorbeeld als
ik zie waar de voormalige schoolmeester terecht is gekomen.
***
Voor mij was de tocht naar het strand, weer de eerste langere fietstocht
sinds tijden. Twee seizoenen had ik overgeslagen. De herfst en de
winter, stonden in het teken van ziektes. Blij maakte dat de vingerhelmbloem niet ver van de duinen weer bloeide en de ereprijs de berm weer blauw kleurde. Ook de eetbare
bladeren van de daslook zijn weer terug. In de duinen liepen opeens Exmoor pony's. (De
vraag is nu zijn de
Koniks er nog? Ja dus.) Op het strand lag het vol met schelpen. Ik
nam een wulk mee terug naar huis, een gevlochten fuikhoren, een
ruggewervel van een vis en een aan de vloedlijn gevonden slakkenhuisje van wat toch een landslak lijkt. Fijn zo'n uitspapje.
***
Inuit
Tanya Tagaq bracht op 6 maart 2026 haar nieuwe album uit, Saputjiji
(vertaald: 'aangewezen beschermer'). Het combineert elektronische elementen
met krachtige zang en dient als een anti-oorlogs- en
anti-koloniale reactie op de hedendaagse spanningen. Tagaq is
muzikante, activiste en schrijfster. Hier haar nummer Fuck War.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten