Het voelde als een stap over een flinke
drempel: de fietstocht naar mijn moeder en zus die beide in
dezelfde Zuid-Hollandse stad wonen. Een tochtd met eel water. Het
gaat langs de Amstel, Aarkanaal, Gouwe, Gouwekanaal, Hollandse
IJssel, Noord, en over de Oude Rijn en Beneden Merwede (spoorbrug
heen en pont terug) en een veer over de Lek. Nederland is een
waterland en het is fijn er weer langs te trappen en er over te
gaan.
Hoewel. Het begon met een afgesloten pad naar het
Amsterdamse Bos. In dat bos lag wel een nieuwe zesbaans
fietsroute. Dat pad was er nog niet toen ik er een halfjaar
geleden voor het laatst was. Maar ook die liep weer dood op
werkzaamheden
aan het pad langs de niet meer in gebruik zijnde spoorlijn.
Het duurt even voordat ik weer op mijn route zat.
Bij Alphen aan
de Rijn wordt
gewerkt aan de Steekterbrug. De volgende hindernis om over te
komen. Het lukt over de weg (N207) en een stuk stoep. Zo kom ik
weer op de omhooglopende weg richting fietspad langs 't
Gouwekanaal.
Pas bij de Julianasluisbrug
bij Gouda gaat het weer mis. Als ik er voor het weg gesloopte
pad sta en niet verder kan, vraag ik de regelaar of het mag als ik
afstap en er over loop. Het mag. Op de terugweg blijkt dat deze
coulance een flink verschil maakte. Ik fiets dan langs de andere
kant om de lang gerekte
werkzaamheden aan de oever van de Hollandse IJssel met
omleidinkjes en stoplichten te vermijden. De werkzaamheden rond de
sluisbrug blijven een obstakel.
Hindernissen maakten de
route flink langer, maar ook anders.
Aan de west oever van
die IJssel kom ik op de terugweg langs een beeld. De tegenwind is
hard en stoppen plezierig. Bovendien denk ik bij het aanrijden al
te weten wat ik zie. Hier is de man die Zuid-Holland in 1953 redde
door zijn schuit te laten zinken in een gat in de dijk en het
oprukkende water zo af te remmen.
Kort voordat vorig jaar
een einde aan mijn fietsen kwam, sprak
ik met een vrouw die de dochter was van een man die voor de
eigenaar van het schip werkte. Evergroen heeft nog heel lang
op schadevergoeding moeten wachten, vertelde ze. Hij had wel vrouw
en kinderen. Zuinigheid ten kostte van. Uiteindelijk is er als
schrale troost was er een beeldje gekomen en nam me toen het
verteld werd al voor het eens op te zoek. Nu kwam ik door mijn
routeaanpassing als vanzelf langs.  | klik voor een leesbare versie.
|
De beelden in
Papendrecht langs de oever van de Beneden Merwede, zoals AVA
1840, de Engel
en de
onafhankelijke vrouw had ik al eerder gezien. Ik ben er nog
niet op uitgekeken.
Tussen dit alles door loopt melkkoe
67 door een zonovergoten weiland.
|
|
Geen opmerkingen:
Een reactie posten