Langer en anders

Het voelde als een stap over een flinke drempel: de fietstocht naar mijn moeder en zus die beide in dezelfde Zuid-Hollandse stad wonen. Een tocht met veel water. Het gaat langs de Amstel, Aarkanaal, Gouwe, Gouwekanaal, Hollandse IJssel, Noord, en over de Oude Rijn en Beneden Merwede (spoorbrug heen en pont terug) en een veer over de Lek. Nederland is een waterland en het is fijn er weer langs te trappen en er over te gaan. Hoewel. Het begon met een afgesloten pad naar het Amsterdamse Bos. In dat bos lag wel een nieuwe zesbaans fietsroute. Die baan was er nog niet toen ik er een halfjaar geleden voor het laatst was. Maar ook die liep weer dood op werkzaamheden aan het pad langs de niet meer in gebruik zijnde spoorlijn. Het duurt even voordat ik weer op mijn route zat.      Bij Alphen aan de Rijn wordt gewerkt aan de Steekterbrug. De volgende hindernis om over te komen. Het lukt over de weg (N207) en een stuk stoep. Zo kom ik weer op de omhooglopende weg richting fietspad langs 't Gouwekanaal.      Pas bij de Julianasluisbrug bij Gouda gaat het weer mis. Als ik er voor het weg gesloopte pad sta en niet verder kan, vraag ik de regelaar of het mag als ik afstap en er over loop. Het mag. Op de terugweg blijkt dat deze coulance een flink verschil maakte. Ik fiets dan langs de andere kant om de lang gerekte werkzaamheden aan de oever van de Hollandse IJssel met omleidinkjes en stoplichten te vermijden. De werkzaamheden rond de sluisbrug blijven ook dan een obstakel.      Hindernissen maakten de route flink langer, maar ook anders. Aan de west oever van die IJssel kom ik op de terugweg langs een beeld. De tegenwind is hard en stoppen plezierig. Bovendien denk ik bij het aanrijden al te weten wat ik zie. Hier is de man die Zuid-Holland in 1953 redde door zijn schuit te laten zinken in een gat in de dijk en het oprukkende water zo af te remmen.      Kort voordat vorig jaar een einde aan mijn fietsen kwam, sprak ik met een vrouw die de dochter was van een man die voor de eigenaar van het schip werkte. Arie Evergroen heeft nog heel lang op schadevergoeding moeten wachten, vertelde ze. Hij had wel vrouw en kinderen. Zuinigheid ten kostte van.      Uiteindelijk is er als schrale troost een beeldje gekomen. Ik nam me toen het verteld werd al voor het eens op te zoeken. Nu passeerde ik door mijn routeaanpassing als vanzelf. Evergroen was de enige niet in de Watersnoodnacht die er lijf en goed inzette. Ook Hannes van Vliet en Cor Heuvelman deden dat. Ze worden in de tekst op de dijk niet genoemd. klik voor een leesbare versie.      De beelden in Papendrecht langs de oever van de Beneden Merwede, zoals AVA 1840, de Engel, en de onafhankelijke vrouw (die Volupté, 'n ander werk van Duval verving) had ik al eerder gezien. Ik ben er nog niet op uitgekeken. Tussen dit alles door loopt melkkoe 672 in een zonovergoten weiland. (Thuis valt me pas op dat al die koeien een zendertje onderaan om hun poot hebben. Dat kan verschillende functies hebben.)