6: Hastings, Rye, 27 juli 2016

“De slag die de Engelse geschiedenis voorgoed zou veranderen,” heet het steeds in folders en op informatie bordjes.

De tocht ging naar de bekendste plaats uit de slag tussen de Normandiërs en Engeland uit oktober 1066.

Nu zegt de jongen achter de kassa van de supermarkt trots dat hij gratis plastic tasjes kan verstrekken. De kranten staan iedere dag vol met economische klappen die vallen. Maar ach wat zou het. Plastic tasjes maken duidelijk dat het Verenigd Koninkrijk los komt van de vreemde Brusselse smetten die ze verbieden.

In de kranten is Brexit nog steeds het hoofdthema. De politieke verwikkelingen binnen de Conservatieve regering en de partijgevechten binnen Labour geven nog meer leven aan de kolommen. Mij viel vooral op de financiers van de sociaal democraten hun invloed letterlijk doen gelden.

Terug naar Hastings, een typische Engelse badplaats met verlopen kermisvertier en een pier die twee keer door brand (de laatste keer in 2010) en een keer door de wind gesloopt werd. Sponsorgelden zorgen ervoor dat hij er nog staat. Een erg levendige indruk maakt het niet daar tegenover het White Rock Theater, waar binnenkort DR Hook komt zingen.

4: Project Pain, Rye, 25 juli 2016

We fietsen een rondje en gaan naar het strand. Het is minder druk op maandag. De rode vlag wappert. Zou ik daarom de hele tijd Billie Bragg liedjes horen?

In de krant gaat de anti-Corbyn campagne gewoon door. Vorig jaar las ik tijdens de vakantie mijn eerste aflevering van de feuilleton over de duivelse socialist. Hij zit er nog steeds. Maar men heeft er blijkbaar het verder afkalven van de partij voor over om hem te laten vallen.

Joris Luyendijk heeft een column in The Guardian waar hij het afbranden van het Verenigd Koninkrijk voorstelt vanwege de Brexit. Wie daar uiteindelijk het slachtoffer van worden wordt niet besproken in zijn zeker 2.000 woorden tellende bijdrage. Het deert hem niet? Het zal in ieder geval nog meer steun voor de 'afbraak' politiek creëren.

Luyendijk doet aan schadenfreudepolitiek. Zijn droom, onze droom, ligt aan barrels. Het is de keuze van die zelfde EU als plaveier van de neoliberale weg die zich nu wreekt. (Die reactie op die ideologie is niet alleen in Europa te zien.) De succesjournalist roept echter uit rancune hel en verdoemenis over het klootjes volk af als straf tegen de Engelse politieke elite. Ik zit me in het vakantiehuisje kwaad te maken. Maar als je denkt dat ik overdrijf, lees dan Unleash Project Pain zelf maar. De 1% weet de uitweg wel te vinden. De komende problemen bij de veerboot door strenge douane controle valt er door in het niet.

Op het strand spelen kinderen; in de golven staan volwassenen; de rode vlag wappert; en het leven gaat door.

Stay, Hayling Island – in Zee, 11 juni 2016

Zaterdagochtend om half zeven verlaat ik Hayling Island. De eerste auto's vertrekken ook al weer en anderen komen aan. Alle gaan over de smalle weg die ik inmiddels voor de vierde keer rijd. Veel mensen zoeken er hun rust. Dat betekent dat veel voedsel wordt aangevoerd. Schoonmakers, vakantieparkpersoneel, de verkopers van snuisterijen en een hele grote vrachtwagen van Royal Mail komen. Mensen gaan weg voor uitjes etc. De weg staat daardoor wel het grootste deel vast: file in het rustgebied.

De laatste Brexitvlaggen hangen slap door de miezer en zwakke wind. Veel van de mensen die de beweging steunen hebben er geen enkel belang bij. Het ontbreekt aan inzicht waar de bedreigingen voor hen liggen. Ze kregen het niet beter door Engelse trots en de Regering in Londen. Ze kregen het beter dan hun grootouders doordat klassestrijd werd afgekocht en het belang van koopkracht van consumenten voor een deel van het kapitaal.

[Tussendoor, mijn nieuwe gsm bericht als we net Portsmouth uitgevaren zijn: “Welcome to MALTA. As you're in our Europe Zone 1 it costs 9.6p/min to make & 0.8p/min to receive a call (…).” Het is een van de vele Vodafone sms-jes die ik zal krijgen.] 

Het neoliberalisme doet zich inmiddels voelen en zoals zo vaak wordt de schuld afgewenteld. In dit geval op Brussel en de immigranten (daar hoort alles bij dat niet uit het VK komt). In de volgende fase van het neoliberalisme, zullen steeds meer mensen in een precaire situatie terecht komen en er alles voorover hebben een beetje te verdienen. Barking up the wrong tree, dat is wat hier gebeurd. 

 

Wat ik nergens zag was een campagne op straat voor Stay, Improve & Join. Waarom hebben winkeliers wel Brexit vlaggen, maar is voor blijven geen zichtbaarheid, behalve in de gewantrouwde media. Soms twijfel ik aan mijn eigen hoop dat het anders kan in de EU, want dat is net een rammelende kar die in een vast spoor voorwaarts glijdt en rijdt. Toch moet het antwoord een ander, een sociaal, een democratisch, een vreedzaam, een groen, anti-rasistisch, feministisch en solidair Europa zijn.

We voeren uit langs de Naval Base van Portsmouth. Aan de kade Type-45 Destroyers. Het scheepstype waarover ik eergisteren las dat de Rolls Royce motoren niet geschikt zijn voor tropische wateren. Om het goed te maken, kwam een dag later het bericht dat een dergelijk schip een Russische onderzeeër door het kanaal begeleidde. We kwamen ook langs de Illustrious, het helikopter vliegdekschip dat uit de vaart is genomen en nu afgetuigd wordt en dat ik gek genoeg niet herkende toen ik er uit eigen hut naar keek.

Ooit lag ik daar zelf aan de kade. Ik had een kooi in een ruimte met 50 anderen. Ik was Matroos LDV1. We namen vanuit Portsmouth de trein richting Brighton. Waarom? Geen idee. Anderen maakte plannen en ik liep mee. Mijn enige belang: ik wilde het leuk hebben en grappen kunnen maken. Dat achter Portsmouth prachtige gebieden lagen wist ik niet. Ooit vroeg ik me wel af wat er achter die heuvels lag. Dat was voor later.

De douane maakt werk van me. De enige Hollander, blootsvoets in sandalen en op de fiets. Tas uitpakken voor een piepklein zakmes dat ze met hun stralen gezien hadden. Wat hun stralen ook deden was het slopen van het scherm van mijn fototoestel. Vanaf nu zullen al mijn foto's vrijwel op de gok gemaakt moeten worden. Jammer nu ik net aan mijn zeereis begin. Fotograferen is een van de plezierige dingen tijdens vakantie. Of ik thuis goede foto's vind of troep weet ik dan nog niet.

Citaat van de dag:

“Wie 'meer' kan zeggen en begrepen wordt, heeft niet veel andere woorden nodig om zich te redden in het leven.”

Jacob Sjenfeld in De Vier maaltijden van Meir Shalev, p. 61.

Bevoorrecht, Duinkerken – Camber, 8 juni 2016

De boot vertrekt van elders, een kilometer of 20 verderop, dwars door industrieel-stedelijk gebied. Op mijn oude kaart vertrokken de schepen uit de oude haven. Gisteren zag ik het al. Het is logisch. Het scheepsverkeer is veranderd, leek het met het toenemende vlieg- en treintunnelverkeer afgelopen met de bootdiensten, toch varen de schepen nu vooral vrachtverkeer, veelal Oost-Europees. De chauffeurs hebben gelijk een paar rusturen binnen.

De vrachtwagens gaan allemaal door de scanner. Als ze daarna keurig opgelijnd staan om aan boord te rijden, komt er een team met een lief snuffelhondje voorbij. Om het terrein staan hekken waarbij die rond de toekomstige kruisraketten basis van destijds in Woensdrecht verbleken. De scherpe kantjes van het Europese vluchtingenvraagstuk worden hier meer dan zichtbaar. Zelf moest ik twee keer door de douane – Frans en Brits – en dat was alles. Mijn bevoorrechte positie als Nederlander. Als de Engelsen hiervoor een Brexit willen ...

Over Brexit lees ik in The Guardian dat het enorme kwaadheid is dat de lonen zijn gekelderd, werk is verdwenen en dat dit veelal wordt afgewenteld op immigranten. Hoe neem je de voedingsbodem daarvoor weg is dan de vraag.

Citaat van de dag

“Unless companies here and across the globe reign in executive salaries, pay their fair share of taxes and invest in decent jobs the yawning gap between the haves and have-nots will continue to grow.”

Woorden aangehaald door Paul Nowak in The Guardian, 7 juni 2016.