Verzopen

Beide foto's gemaakt: 9 november 2016.

Beide foto's gemaakt: 9 november 2012.

kweek en wild

Foto gemaakt: 30 oktober 2016. 

Foto gemaakt: 30 oktober 2016.

Foto gemaakt: 30 oktober 2019.

wazig

Foto gemaakt: 10 oktober 2016.



Foto's gemaakt: 10 oktober 2023.

Ratjetoe

Foto gemaakt: 10 augustus 2016.

Foto gemaakt: 10 augustus 2016.

Foto gemaakt: 10 augustus 2016.

Foto gemaakt: 10 augustus 2016.

Daar is ie weer

Foto gemaakt: 9 augustus 2017.

Gele wolk

Foto gemaakt: 22 juni 2018.

Auto verder niets

In de verte gaat een auto over het strand. Je ziet ze steeds meer. Dichterbij staan borden met daarop een verdrinkende persoon. Tussen twee van die borden mag je niet zwemmen. Dat is het wel zo'n beetje.

Als het stopt met regenen komen uit het strandpaviljoen Paal 29 wandelaars die richting Hondsboscche lopen. Een man gaat zwemmen; toch al nat van 60 km fietsen door de regen.

Als de zon dan ook nog gaat schijnen is de auto al voorbij Struin (vroeger Minkema) en Simon Gutker en niet meer te zien.

Strandvoet

Een stoet gaat over het hoofdpad de duinen in; kop aan staart als de wagons van een goederentrein. Vier zijn er achtergebleven en gaan in draf om weer aan te sluiten. Dat gevoel ken ik; alsof ik een wagon ben die de rest net bij kan benen. Als ik een foto van de rij konikpaarden wil maken is net de accu van mijn camera leeg.

---

Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.

Pieppootjes

Nee, het is helemaal geen goede foto; 'n uitsnede en verscherpt bovendien. Ik plaats hem toch om twee redenen.

De eerste is gemakkelijk. Je ziet niet heel veel kevers op het strand. Deze soort had ik nog nooit gezien. Hij of zij kroop met broertjes en zusjes de duinen uit, waar ik net een gangbare foto had gemaakt. Hoe het beestje heet in Nederlands of Latijn geen idee.

Reden twee is dat ondanks die belabberde kwaliteit je wel de pootjes kan zien. Ze zijn niet groter dan een zandkorrel. Met die pieppootjes gaat het beestje door het rulle en doge zand. Ik vind het mooi dat zoiets bestaat.

Paal 34 van noord naar zuid (Egmond) en van zuid naar noord (Bergen)

Stoeremannenpraat

IJM-22 Black Jack in 1987 gebouwd bij Scheepswerf De Decker & zonen in Zuienkerke. Via via sinds 30 september 2013 IJM-22 van vof. Reker & v.d. Plas uit Akersloot.

---

Net iets te gek gedaan sinds zaterdagmiddag. Gisterenavond nog kunnen doen, wat ik van mezelf moest doen. Dat voel je. Je stapt dan op de fiets en doet je best heen en weer terug te komen. Door blijven gaan dan wordt het wel weer houdbaar.

De zee was voor het eerst koud. Niet heel koud, maar je moet wel willen. Gisteren hoorde ik mannen die de Beringzee in gingen (bij het reisverslag van Alexander Armstrong over een tocht langs de poolcirkel) zeggen dat koud alleen in je hoofd bestaat. Dat lijkt me stoeremannenpraat, maar het is wel een beetje waar.

---

Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een korte tekst met een aantal foto's waar van die hierboven er een is.

5: Onbehoorlijk, Rye, 26 juli 2016

Waar gisteren de zee boven de kiezels begon, ligt hij nu een eind verderop aan een zandstrand. Hetzelfde strand is daardoor heel anders. Mannen met karretjes steken er nu pieren.

In The Guardian staat een serie ingezonden stukken waaruit grote verontwaardiging spreekt. Het stuk van Luyendijk is onbehoorlijk, meent een schrijver. De hoofdstelling, laat het VK bloeden, wordt terecht bestreden, maar het dwarsliggen van het VK in Brussel bij maatregelen die een socialer Europa mogelijk moesten maken, wat hij aankaartte wordt genegeerd. Het scherpe betoog 'van de Nederlander' schiet elk doel voorbij.

Armgebaar, Lège-Cap-Ferret – Cadeuil, 17 juni 2016

Direct na vertrek 45 km fietspad. Niet van dat lollige met veel bochten, maar rechttoe-rechtaan, om ergens te komen. Onderweg drie hardloopsters en drie fietsers, waarvan twee bepakt zoals ik. Er ligt een lange strook asfalt door de bossen, CO2 vastgelegd in de weg. Recht maar met een berm vol bloemen. Ik zie zelfs een verdwaalde vlinder in dit zonloze weer even tussen de spatten doorvliegen. 'De verdwaalde vlinder,' er zit een verhaal, gedicht of lied in deze woorden.

Tijdens de tocht over die weg tussen Donostia en Irun, van een paar dagen geleden merkte ik wat een vertrouwen er spreekt uit dat naast elkaar voortrazen, tonnen aan massa in beweging. Eén slinger aan een stuur, een maffe inhaal manoeuvre en daar was je. Voor de verkeersdeelnemer noodzakelijk vertrouwen, dat elders vaak ver te zoeken is.

Zelf belandde ik in mijn eigen verhaal over een plek waar ik nooit was. Hourtain-sur-Mer. Er is weinig en van dat weinige is het meeste dicht. Alleen het grootste strandpaviljoen is open. De campings zijn nog leeg en de restaurants nog dicht. De zee is er wel en de duinen, net als in mijn verhaal. Het zou hier in het hoogseizoen flink druk zijn.

Voor de pont over de Gironde wacht een groep bezonnebrilde Chinezen met zwarte auto's. Ik kan er niets aan doen, maar zo in de buurt van de Medoc en chateaus als Lafite en Mouton Rotschild, moet ik toch denken dat ze komen voor de dure bordeaux. Al meer dan 100 Franse chateaus zijn in Chinese handen.

Dan ben ik opeens moe en stop bij een camping, maar ik heb nog geen eten. Het winkeltje is hier in het voorseizoen dicht en het een is kilometer of wat naar de dichtstbijzijnde. Ik kwak mijn bagage op mijn plek. En stap weer op. De eigenaresse had me verteld right, right, right en maakte met een arm beweging duidelijk vanaf daar rechtdoor. Ik raakte de draad kwijt. Twee keer rechts was al teveel. Als ik verder zoek, zie ik een reclame voor een supermarkt op zes minuten afstand. Ik denk dat dit een kilometer of zes zal zijn. Dat blijkt te optimistisch. De supermarkt zit op een kilometer of 10. Dat betekent met 100 kilometer door kleine dorpen en langs smalle landwegen. Het kleine dorpswinkeltje mis ik door mijn gerichtheid op die grote supermarkt.

Het wordt een restaurantje. Paardenbiefstuk met patat. Voor de zaak zitten plaatselijke hangouderen wijn en bier te slurpen en iedere nieuwe die aanschuift wordt door allen omhelsd. Mij vinden ze maar een vreemde snoeshaan met mijn Perier bij het eten.

Deining, In Zee – Dueso, 12 juni 2016

Gisteren liep ik de bar binnen tijdens de voetbalwedstrijd Slowakije-Wales. Wales won en een instemmend gemompel klonk boven de pinten en mineraalwater. De spanning voor de eerste wedstrijd van de Engelsen was voelbaar. Ik was benieuwd.

Nu ben ik geen voetbalcoach, maar als Nederlander herkende ik wel het spelen op de helft van de tegenstander zonder iets klaar te maken door “een slordige laatste bal.” Er was weinig sfeer. Het geluid stond uit en de opzwepende commentator was vervangen door Radio2 pop. Een kijker vroeg of het commentaar wel aan mocht, maar na een toneelstukje (tenminste dat denk ik) bleek dat dit niet kon. Volgens Theo Reitsma zijn de commentatoren er om wedstrijden aan het publiek te verkopen. Ik ging weg in de rust. De volgende dag zou blijken dat het een gelijkspelletje was geworden.

De middag in de leessalon met uitzicht op het zog van het schip en met Deense boeken achter gesloten deuren in de boekenkast. De ene helft las op een scherm de andere helft van papier. Nog een helft zat te dommelen, maar die telt niet mee. En dan was er nog de Oost-Europese vrachtwagenchauffeur met droevig of moe gezicht die er constant zat te bellen, zonder storend te zijn. Een dag later zit de man er weer (of nog steeds?). Terwijl tussen Duinkerken en Dover vrachtwagenchauffeurs en andere passagiers gescheiden worden, loopt het hier door elkaar. Veel dikbuikige mannen met tatoeages tussen vakantievolk van allerlei slag. Ik vond het wel wat.

Gisteren voordat ik ging slapen stond er een nauwelijks te onderscheiden vuurtoren in het water tussen de rotsen (de foto ervan plaatste ik gisteren). Het is het meest westelijke punt van Frankrijk, bij het eiland Ouessant. Bij het opstaan is alles grijs; het drenst; en er is meer deining en het schip slingert een beetje. Onder de douche hoor ik opeens een alarmsignaal: vier maal kort, even later weer. Stom genoeg had ik me nog niet verdiept in de veiligheidsprocedures en wist niet dat het er zeven moesten zijn, voordat het ernst was. Nog 5½ uur en dan zijn we in Santander en begint het volgende deel van dit avontuur.

De oorontsteking die een paar weken geleden begon is over. Mijn oor zit nog wel vol troep en ik hoor er weinig mee. Het is alsof het geluid binnen in mijn hoofd blijft. Kauwen of krakende nekwervels maken veel kabaal. Om de ziekenboeg even af te maken met lippen die niet al te veel zon meer willen hebben en een scrotum dat minder blij is. Intussen trekt de lege zee aan mijn raam voorbij. Niet meer dan af-en-toe een enkel schip. Weg van de wereld om me voor te bereiden op het volgende deel. 

Na aankomst zo'n 50 km gefietst. Het koste moeite om mijn weg uit Santander, los van de grote wegen, te vinden. Er was wel meteen bewegwijzering voor de auto's en motoren niet voor de fietsers.

Citaat van de dag:

“De ene keer is de ziel de dokter van het lichaam, de andere keer is het lichaam de dokter van de ziel. Als ze elkaar niet zouden helpen wie zou het dan doen?“

Jacob Sjenfeld in De Vier maaltijden van Meir Shalev, p. 108.

Bevoorrecht, Duinkerken – Camber, 8 juni 2016

De boot vertrekt van elders, een kilometer of 20 verderop, dwars door industrieel-stedelijk gebied. Op mijn oude kaart vertrokken de schepen uit de oude haven. Gisteren zag ik het al. Het is logisch. Het scheepsverkeer is veranderd, leek het met het toenemende vlieg- en treintunnelverkeer afgelopen met de bootdiensten, toch varen de schepen nu vooral vrachtverkeer, veelal Oost-Europees. De chauffeurs hebben gelijk een paar rusturen binnen.

De vrachtwagens gaan allemaal door de scanner. Als ze daarna keurig opgelijnd staan om aan boord te rijden, komt er een team met een lief snuffelhondje voorbij. Om het terrein staan hekken waarbij die rond de toekomstige kruisraketten basis van destijds in Woensdrecht verbleken. De scherpe kantjes van het Europese vluchtingenvraagstuk worden hier meer dan zichtbaar. Zelf moest ik twee keer door de douane – Frans en Brits – en dat was alles. Mijn bevoorrechte positie als Nederlander. Als de Engelsen hiervoor een Brexit willen ...

Over Brexit lees ik in The Guardian dat het enorme kwaadheid is dat de lonen zijn gekelderd, werk is verdwenen en dat dit veelal wordt afgewenteld op immigranten. Hoe neem je de voedingsbodem daarvoor weg is dan de vraag.

Citaat van de dag

“Unless companies here and across the globe reign in executive salaries, pay their fair share of taxes and invest in decent jobs the yawning gap between the haves and have-nots will continue to grow.”

Woorden aangehaald door Paul Nowak in The Guardian, 7 juni 2016. 

De Stoel

Nee ik bedoel niet dat megalomane, poenerige wangedrocht voor de rijken waarmee Amsterdam zijn havenzicht gaat verprutsen. Wie geeft ook om de haven in Amsterdam; we zijn geen Rotterdammers, laat ze daar de handen uit de mouwen steken. Maar het moet niet zo zijn dat die stad Amsterdam voorbij streeft. We rennen er als geblindoekt achteraan, alsof Amsterdam niet het verleden heeft om te laten zien (en de plicht dat ook voor Rotterdam te doen).

Even voor de goede orde. Met het opwaarderen begon de Maasstad al een paar decennia terug: kubuswoningen, Potlood, architectuur- en fotografiemuseum. Inmiddels staat er een heel prettig grootstedelijk museumkwartier en wedijvert het ene gebouw met het andere om de aandacht.

Nee ik bedoel een stoel aan het strand: neergezet, achteloos laten staan en nog een paar keer gebruikt voordat de golven hem meenamen voor de entourage van Neptunes.

P.s. Nog even dit artikel lezen en deze petitie ondertekenen

11 – Sopela/Sopelana: strand

 

We vertrekken naar de volgende camping. Ik lees de krant op de achterbank. Straks wacht de was van de familie, het opzetten van tarp en tent e.d.

Minimum loon 15 US$ lees ik in de NYT. Had ik het maar. Ik kom aan een paar euro per uur. Verder wil de VS Soeni's in de strijd tegen IS, maar werkt Bagdad dit tegen of in ieder geval niet mee. 

Griekenland gaat mee met de Europese eisen, maar heeft als ijzer in ht vuur dat het IMF de schulden onhoudbaar acht. Het mislukte Oost-Duitslandbeleid van je jaren negentig (Truehand) wordt door de krant in de strijd geworpen. Verder is het vinden van een oplossing moeilijk omdat een zeer groot deel van de schulden aan overheden is en daarmee politiek. 

Boeing heeft problemen met het tankervliegtuig voor de Amerikaanse luchtmacht. Een order die het bedrijf wegkaapte bij Airbus.

“Je gaat naar de vrouwen. Vergeet de zweep niet,” schreef Nietsche in Also sprach Zaratrustra. Ach de man kan overdrijven. Zo'n vaart loopt het niet. Het was goed aan het strand. Geen krant.