Opklaringen

Het was even alsof ik mijn eigen foto zag bij het achtuurjournaal van 23 december. Het schuim stond er wat mooier op. Maar ook bebouwing links boven en vooral diezelfde mooie winter lucht. Opklaringen aan de kust noemde de weerman dat.

Zeemeerminnen van Noordwijk

Nee ik weet nog steeds niet wie die zeemeermin voor De Zeemeeuw maakte. Maar ik heb wel de beloofde derde zeemeermin, daar boven op de vuurtoren en dicht bij de andere twee, gekiekt.

Bovendien ook het bordje bekeken bij die van Peter Gelencsér, waarop verwezen wordt naar de eerste van meerminnen van de Hongaars-Australische kunstenaar en niet naar die er nu staat. (Voor uitleg zie dit zeemeerminnenblog.)

Die glimmende en glimlachende zeemeermin (2004) van Berry Holslag voor het Palace Hotel   viel me helemaal niet tegen. Ze drijft de spot met wilde fantasieën over de vrouwen met staart. Ze drijft bovendien de spot met de ranke Barbielijfjes die er vaak boven worden geplakt. Misschien kwam het door de oktober zon, maar ze maakte me vrolijk.

De toegevoegde latijnse tekst Satius est enim otiosum esse quam nihil agere (Het is immers beter om vrije tijd te hebben dan niets uit te voeren.) uit een brief van Plineus de Jongere aan keizer Gaius Minucius Fundanus, maakt het licht verteerbaar. De kunstenaar lijkt immers zijn eigen werk te relativeren.

Overigens zette ik de ontmoeting (1984) van Holslag al op de foto. Het staat in Bakkum. De vrouw heeft geen neus meer en een koortslip.

Zeemeerminnen in Noordwijk

Noordwijk heeft wat met zeemeerminnen. Op nog geen 100 meter van elkaar zie ik er drie. 'Zeewijven' doen van alles; laten jonge mannen en zeelieden verdrinken, ze vervloeken steden, ze worden verliefd, sterven zelf door onvervuld verlangen naar de zee en nog zo wat. Kijk er de sagen maar op na.

Midden en onder (bewerkt) voor strandpaviljoen
de Zeemeeuw

Terug naar Noordwijk.Op het internet lees ik dat er in 1962 plannen waren twee meerminnen met waterspuitende vissen in hun handen op het plein te plaatsen. Dan waren er nu vijf in dat kleine stukje badplaats geweest.

De dame met de wapperende haren is een tweede versie van hetzelfde beeld. De eerste, uit 1962, werd aan Noordwijk geschonken in 1987 en vervolgens gestolen uit de duinen in 1994.  Peter Gelencsér (3 augustus 1936 - 7 april 2014), een Hongaarse vluchteling -- die kort in Nederland verbleef -- en de beeldhouwer ervan, was eveneens zoek en werd uiteindelijk gevonden in Perth, Australië. Hij maakte op basis van illustraties, herinneringen en nieuwe gedachten een volgende meermin met ander karakter. 

Ik lees in het Leids Dagblad over nog een zeemeerminnenbeeld. Dit werd in 1963 aan Hotel ter Duin geschonken. Het is van Gerda Rüter. Ik ben wel benieuwd. In 1992 laat Lucette Bletz, toenmalig balletschoolhoudster in leiden, een zeemeerminnenbeeld van haar zien. Het ademt de zee zelf.

Het tweede beeldje dat ik fotografeer staat voor strandpaviljoen de Zeemeeuw. Maakster onbekend. Zelfs bij Paviljoen de Zeemeeuw weten ze het niet. Ze wensen me per mail wel succes met de zoektocht. Weetje het? Zet het hieronder a.j.b. En die derde zeemeermin? Die komt later nog wel eens. Of ik in dit voor het Palace Hotel iets moois kan zien, weet ik nog niet. 

paraplu en ijsje

strandpret

Van honden griezel ik. Op een enkele uitzondering na. Bordercollies, labradors en vriendelijk ogende vuilnisbakkies of honden met idem baasjes vertrouw ik op grond van hun uiterlijk. Als ik zo'n grote hond voorbij zie rennen, dan ben ik blij dat ik aan de duinrand zit, zodat hij niet onverwacht aan me gaat snuffelen. Maar het strand is prachtig, ook voor honden.

Strandpret

strandpret

De opgang was steil. Steil naar beneden is geen probleem; je zet je schoenen stevig neer met alle gewicht er boven en zakt per stap een kwart meter weg. Naar boven probeer je juist zo weinig mogelijk weg te zakken. Halverwege rusten is dan het devies.

Lange armen ...

... zwaaien over de duinen rondom.

Stimulateur de jeunesse

Troep je struikelt erover, waar je ook kijkt. Op het strand, maar je zou mijn buro eens moeten zien.