't Leven gaat door

 

Het ene na het andere cruiseship vaart voorbij langs de straat waar ik woon. Aan de IJ-kant is hij dan afgeloten door een voorbijvarende torenflat. Dek na dek wordt gevuld door kamers met terras en reling. De straat verandert er tijdelijk door van karakter.

Deze Celibrity Silhouette vaart een rondje Noordwest Europa. Even weg uit de dagelijkse sleur met alle luxe en comfoor om de avonden op een plezierige wijze door te komen. Reizen zonder wachttijd. Reizen zonder afzien. Zonder het zweet van medepassagiers. Wel met een Captains diner.

De pont moet even wachten bij het overvaren naar Noord, maar voor de mensen aan de oever van het IJ gaat het leven gewoon door.

Elandproef

Er zijn wegen die vast in je systeem zitten. Bij de trein heb je dat als vanzelf, de ijzeren weg ligt op bilzen verankerd in het landschap. Automobilisten zullen ook wel hun vaste routes hebben door het land. Ik heb dat in ieder geval wel op de fiets. Van A naar C rijd ik door eerste naar B te trappen waar ik de weg naartoe weet. Het laatste stukje wijkt soms af, omdat ik er nog niet eerder was.

Op zo'n tocht kom je langs vaste opvallende plekken. Een spoorbrug over Het Hollands Diep, het Naardermeer, of over de IJssel bij Zwolle of Deventer. Op de fiets heb ik dat ook. Langs een van die wegen die voert van Soesterberg naar Soestduinen - waar het door de komst van het Legermuseum drukker is geworden - staat dit bord: te misplaatst, te absurd om nog grappig te zijn.

Ik maakte er daarom nooit een foto van. Uiteindelijk heeft het vreemde het toch gewonnen van de goede smaak. De foto werd wel gemaakt. Ik heb de elandproef niet doorstaan.

zee wast scherpe kantjes weg

Iedere woensdag ga ik zwemmen in zee. Even op en neer; om af te koelen, op te frissen, het vol te houden. Zomer of winter dat maakt niet uit. Het is altijd bijzonder. Iedere woensdag maak ik ook een paar foto's en die zet ik op facebook en soms op flickr. Dit was mijn mooiste van gisteren.

Guttatiedruppels

Langs de kant van het pad staan twee vrouwen en een wielrenner. Ze kijken naar een boom. Ik kijk naar waar zij naar kijken en zie twee gele bulten. Stop. Kijk nauwkeuriger.

"Nog nooit zo iets gezien," zegt een van het drietal.

Ik ook niet. "Moet niet moeilijk te vinden zijn op Google," meen ik.

Viel toch tegen. Een degelijke paddestoelen encyclopedie doet zijn werk wel: laetiporus sulphureus, zwavelzwam, "soms met guttatiedruppels," "later brokkelig als geitenkaas," algemeen in open landschappen van het voor tot najaar. Nog eetbaar ook. Maar nu wil ik weten wat guttatiedruppels zijn.

Wel van internet: Vooral houtzwammen hebben er last van: ze zweten bij actieve groei en een hoge luchtvochtigheid druppels uit. Deze druppels, ook wel guttatiedruppels genoemd, hebben soms opvallende kleuren.

En of ik ze had gezien als ik de anderen niet hadden staan kijken? Misschien was ik er zomaar langs gefietst doordat ik in het open landschap naar damherten keek. Ik zal het nooit weten.