zondag 2 juli 2017

Nietswaardige mens



Op een rustige donderdagochtend stap ik een kerk buiten werking binnen. Hij wordt nog onderhouden door een fonds dat zich speciaal richt op het onderhoud van stil gevallen kerken.

Als ik de preekstoel opstap dan ligt daar op de kansel de Litany uit het Book of Common Prayer (handboek voor de liturgie in de Anglicaanse Kerk). Het boek is geliefd om de schoonheid van zijn taal, stelt die kerk.
Als ik die openliggende bladzijde lees, dan gruwel ik. Ben al geen voorstander van een term als miserabele zondaars, maar acht keer op een pagina, dat wordt bespottelijk en lijkt op indoctrinatie.

Geen vakantie zonder bezoek aan een kerk. Ik kan genieten van de zon die door het glas in lood schijnt, van de sfeer in het schip, de beelden in de nissen en de flakkerende kaarsjes in een katholieke kerk. Maar een dergelijke tekst stuwt kou langs mijn ruggengraat.

Geen opmerkingen: