regen

Foto gemaakt: 30 augustus 2017. 

Foto gemaakt: 30 augustus 2017.

2 x Brussel, zonder woorden

Nat pak

Het was afgelopen vrijdag. Grote groepen fietsende toeristen kwamen me langs de Vecht tegemoet. Hopelijk hadden ze net zo weinig last van de regen als ik. Ze waren in ieder geval beter ingepakt. Na regen komt zonneschijn, gaat het gezegde, maar ook vaak wolkenpracht. Hier die boven de heide bij Hilversum. Ik trapte naar het einde. Vandaag de andere kant op, naar het begin.

Groene koeien

Druppels in de sloot. Pinken op de kant. Ik stop. Schiet een foto. Voorkom druppels op de lens. Kleur de koeien thuis groen. Vind je dat te gek? Naturel na een klik.

Volgende etappe in Putjesstory

Het werk van de buurman is weer ongedaan gemaakt. Ik kom terug van vakantie en het putje rammelt weer als vanouds. Iedere nacht wakker door het kedèngkedèng.

Als ik naar beneden loop om nu zelf maar met hamer en plamuurmes versleten stukken broek tussen de rand te gaan stoppen, staat er een wagen van Waternet. Ze hebben de schade opgenomen. Het putje moet zakken. Hoe lang dat gaat duren moet nog blijken.

Op 25 april 2016 ontving ik al de volgende mail:  

Geachte heer/mevrouw, 

Uw melding over Overlast in de openbare ruimte - Stank- / geluidsoverlast met registratienummer MORA-0675294 is afgehandeld. 

Wat is gedaan:  Overig. 

Aanvullende informatie:  Geachte Melder, Na onderzoek is gebleken dat het om een drainput gaat, de eigenaar is Waternet daar is de klacht inmiddels doorgegeven aan hun Storingsdienst die zullen dit verder op gaan pakken. 

Met vriendelijke groet, 

Gemeente Amsterdam

Op 7 april kaartte ik het aan. Vier maanden later wordt het probleem serieus bekeken. Vermoedelijk een paar klagers later. Je leert er wel je buren door kennen. Het is misschien wel een Buurtcohesieproject.

Dwars, Dueso – Sopela, 13 juni 2016

Achter die mooie berg van gisteren ligt een vreselijke plaats. Met die gedachte aan Laredo begon ik mijn tocht. Maar voordat ik de badplaats en oord voor pensinado's (ja ze zijn overal) bereikte, trapte ik langs de mooie vlakte van de Ria de Treto. Laredo zelf was ook vooral lelijk waar de camping ligt waar ik in 1990 kampeerde. Verder is het een redelijk grote plaats aan de kust met toerisme, landbouw, en visserij en alles wat daarbij komt kijken.

Mijn reis is ook een tocht terug door de tijd. Een groot deel van de tocht vandaag gaat via de N-634. In 1987 nam ik deze weg naar een vriendin die zich alleen voelde in Oviedo. Het bezoek werd een flop. Ik was dan ook hevig verliefd en daarbij gewoonlijk al onhandig en de reis werd het einde van een mooie vriendschap. De weg was destijds de hoofdweg. Inmiddels ligt er een autoweg naast, die vals speelt met tunnels en pilaren, maar de oude wel ontlast, zodat het er nu goed fietsen is.

In 1990 was ik in het gebied en vorig jaar weer aan de kust van Noord-Spanje. Die laatste vakantie viel tegen. Ik had meer willen zien, meer het gevoel van vroeger willen ervaren. Maar vroeger is een dia op de muur. Of dit een sentimental journey is? Een beetje. Maar ik kijk toch wel heel anders. Kijken zul je, want het is hier vreselijk en indrukwekkend mooi; genoeg schoonheid om een jaar op te teren. Het is nu ook anders op de fiets. Het is stijgen en afzien, dalen, sturen en genieten van de wind langs mijn gezicht.

 

Het is een avontuur met steeds weer kleine dingen die opgelost moeten worden, een camping vinden bijvoorbeeld. Mijn oude brandertje is klein en licht, maar de bijbehorende blikjes verkochten ze niet in het VK. In Spanje was de eerste de beste winkel raak. Als je dan alles voor elkaar heb en je gaat met 50km+ naar beneden zit er een klein slag in je wiel. In Bilbo bezoek ik de fietsenmaker (taller). Hij kijkt en hijst met tassen en al mijn fiets in de haken en wijst op mijn verschoven spin. Die tikte tegen het wiel. Meer was het niet. Zo is er iedere dag wel wat. Maar altijd op te lossen.

 

Er is een gestage stoet die die de hele dag tegen mij in te voet de bergen ingaat. Het zijn de Santiago de Compostellagangers, verpakt in in plastic en vaak met een of meer stokken om zich voort te duwen en boerenhonden van zich af te slaan. Ik heb geen enkele behoefte meer om meeloper te zijn. Voor mij is het nog een paar honderd kilometer tot de Spaans-Franse grens. Maar eerst nog het enige dat ik deze trip echt wilde zien: de transportbrug over de Ria del Nervion de Bilbao. Vorig jaar bij toeval die van Middlesbrough en dan nu deze toeristische attractie.

 

Citaat van de dag:

“Automobilisten hebben het gemakkelijker dan fietsers.”

Campingbaas in Sopela (we stonden er vorig jaar), of hij me daarom 10% korting gaf en desondanks nog steeds de duurste camping tot nu toe bleef?

Op het natte spui

In de regen

http://beeldbank.amsterdam.nl/afbeelding/B00000007834

Sloterdijkbrug met zicht op de galgenstraat. Ooit een creepy straatje: een doorkijkje naar het galgenveld aan de andere kant van 't IJ.

Nu staat het VOC-cour, een wooncomplex op het Westerdokseiland, in de weg. Overigens was het galgenveld al eerder verdwenen.

Druilen boven de gracht

Regen regen
Allerwegen
Rechte stralen
Water water
Langs de muren
Langs de palen
Vallen vallen
Langs de bomen
Natte auto’s
Gaan en komen
Loodrecht op de
Druppelzegen
Overal is
Regen Regen

Jan Hanlo (17 jaar)

Trekvogel

Deze lijster, uit de boom boven het lullige stukje tentdoek waar ik tijdens een volle dag regen onder zat, kwam steeds langs om een worm uit de grond te trekken. Vermaak voor mij, maar klote voor de worm die zich met zijn gladde lijf schrap zette in zijn gang, maar uitenindelijk toch boven kwam; in stukjes werd gehakt en daarna opgegeten en meegenomen.