verborgen fietswiel

Foto gemaakt: 20 oktober 2012.

Foto gemaakt: 20 oktober 2016.

Foto gemaakt: 20 oktober 2015.

Soldaat kijkt naar vuurwerk

Fernand Allard Olivier, title: Soldaat opgeschrikt door het schijnsel van een vuurpijl 1914-1918

Het is de glas-vol benadering van de holle ogen. Soldaat vreest granaatinslag zou de halflege versie zijn. Er vielen bijna tien miljoen militairenen, 8 miljoen werden vermist en 17 miljoen raakten gewond. Op naar de volgende oorlogen.

Brussel

De Grote Markt in Brussel is een van de mooiste pleinen die ik ken. Afgelopen maandag scheen de zon volop en zat Jean en Alleman op de kinderkopjes. Rondom uitbundig de gerestaureerde rijkdom van weleer, gebouwd op een voormalig moeras aan de oever van de Zenne. Iets verderop is het alweer rustig.

Niet op de fiets vandaag. Toerfiets behoeft onderhoud en ik had het juiste gereedschap niet in huis. Stadsfiets dan maar, maar merkte  onderweg dat ik iets vergeten was. Keerde om en had geen zin opnieuw zin te maken. Heb me maar verder in ingewikkelde lobbyteksten verdiept die bedoeld zijn voor de Brusselse bestuurders.

---

Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een korte tekst met een aantal foto's waar van die hierboven er een is. Vandaag liep het dus anders.

 

Lieskousen op oranje

Dateren kan iedereen van boven de vijftig dit pop art werk zo ongeveer wel. Wie had geen vriendje met oranje plafond. Wie kende niet de net niet felle kleurencombinatie van de gebreide jurk van eigen zus of buurvrouw.

Het gesprek van Evelyne Axell (pseudoniem van Evelyne Devaux-Antoine) is gedateerd (1966), maar toch hoor je ze nog steeds rustig praten over meer vrijheid in eigen buik of bed, artistieke ruimte voor vrouwen, solidariteit met het verre buitenland, de keuze voor film of schilderen en liefde.

Het gesprek van Axell zelf werd in 1972 gesmoord in een tragisch auto ongeluk.

Dreun zonder zeden

Om het Musée Modern in Brussel te bezoeken moet je afdalen. En als je dan de zalen daar beneden ingelopen bent, kom je al snel dit schilderij tegen: Viva la mort (1873). Het is van Jan Van Beers (1852-1927). Aan die schilder is tot maart 2017 in Lier een tentoonstelling gewijd onder de titel Meester of oplichter?

Mij trof het werk in Brussel als een moker. Dat lijkt goed, want kunst moet raken. Toch? Maar nare porno kan ook raken; of het nu is vanwege de wellust of afkeer die het oproept. Niet alle effecten zijn te waarderen. Zo kijk ik nooit naar gewelddadige of griezelfilms. Ik houd niet van de spanning die ze in mijn lijf oproepen.

Het schilderij is aan Fernand Nauts opgedragen. Nauts was gemeenteraadslid en protesteerde een paar jaar erna tegen het feit dat op een tentoonstelling geen naakten mochten hangen. (Een artikel erover in de Nederlandse Maasbode van 22 augustus 1876 is heel vermakelijke en bekrompen lectuur.) Nog later kom ik hem tegen in een Portugese krant Diario Illustrado van 30 juli 1886 als consul, rechter bij het handelstribunaal in Antwerpen. Net als de onbewezen zwendel van Van Beers doen deze feiten er niet toe, zelfs Nauta's pleidooi tegen een door de clerus gekuiste tentoonstelling niet. De dreun blijft immers.

Van Beers schilderde mooie vrouwen voor de beau monde van Parijs. Van schoonheid is hier geen sprake. Het doet pijn en roept de fysiek gevoelde reactie op: zo moet het niet zijn! Dat is voor mij de kracht van de verf op het houten paneel. Het is alsof hij alvast wil laten zien wat echt zonder zeden is. Een dreun met reden dus.

2 x Brussel, zonder woorden

onderbewuste verlangens

Link naar foto met verhaal. Of zie elders op dit blog.

Wit en lang en de man in pak. Dat laatste zeker liever niet, maar als fotograaf blijk ik steeds weer te vallen voor die trouwjurken. Of ze nu in etalages hangen of op vrijdagmiddag tussen kerk en gemeentehuis gedragen worden, 't maakt niet uit. Onderbewuste verlangens? Het lijkt me niet.

Ik ben het met Van der Laan eens dat Fuck de Koning een ordinaire opmerking is, maar van mij mag de heerser vanwege een bloedband verdwijnen. Liever vandaag dan morgen. Dus laat staan dat de instanties van de monarchie mijn relatie mogen bekrachtigen.

Romantiek dan? Nee ik geloof geen pest van de mooiste dag van je leven 'tot de dood ons scheidt'. Bij het CBS moet ik naar de rubriek huwen-scheiden voor cijfers erover. Daar blijkt dat al bijna veertig procent van de huwelijken stukloopt op de klippen van het ongewenste. Dat is ruim vijf maal zoveel als door overlijden. Bovendien is trouwen toch van oudsher het vastleggen van een zakelijke relatie.

Kennelijk hou ik gewoon van die poespas in vitragestof met een energieke fotograaf die bloemen, schoenen en bruidsmeisjes vast wil leggen. Er is veel vorm en decorum. De jurken zijn mooi. De vrouwen doen hun best, maar altijd blijken ze gewoon en minder perfect te zijn dan

bedoeld. Het beeld valt in duigen en wordt juist daarom mooi. Van een afstand schiet ik dan mijn plaatje. Ik zal die kiekjes van de afgelopen jaren eens bijelkaar gaan zetten. Misschien levert het meer inzicht in mijn eigen zieleroersels op.

Link naar elders op dit blog
2018/02/witte-onschuld.html