foto & oprisping

woensdag 23 februari 2022

Ready Set Go

Het is vreemd hoe ik geraakt wordt door de ontwikkelingen in de Oekraïne, Rusland, Nederland en de NAVO. Bijna alsof de wereld over me heen viel.

Tijdens het reclame blok op Eurosport, dat ik zag terwijl ik trapte op mijn hometrainer, viel het me op dat twee fondsenwerfcampagnes werden uitgezonden. Om de ergste honger bij kinderen in Soedan te bestrijden en de kinderen in Afghanistan te helpen overleven. Waarom werd ik hier niet zo overdonderend door geraakt?

Heb ik daar minder mee te maken? Vooral Afghanistan, waar Nederland jarenlang militaire en hulp activiteiten ontplooide, moet toch net zo dicht bij staan als een Europees land. Zeker nu het volk letterlijk moet wijken voor de strafmaatregelen tegen de Taliban. Blijkbaar is dat gevoelsmatig niet zo. Een defect in mijn denken om net wat langer bij stil te staan en hopelijk te repareren.

Dat heeft ook te maken met dat conflict in de Oekraïne. Er is het gevaar van op hol geraakte kernmachten, maar daar zijn we nog lang niet. De SP-woordvoerder vroeg vier belangrijke dingen: houd het hoofd koel, lever geen wapens, tref met sancties niet de bevolking maar de kliek om Poetin en ga zo snel mogelijk weer aan tafel. Na zijn woorden tuimelden Kamerleden over elkaar heen, de een vroeg al meer sancties dan de ander.

's Avond keek ik naar het miljarden bal van de voetbalsterren omzoomd door Gazprom reclames. alsof de Oekraïne geen onderwerp meer was. Bij deze energiereus is een ver familielid van Vladimir Putin, onderdirecteur. (Ook Nederlandse baggeraars gingen fijn verder met hun grote infrastructurele projecten). De kachel moet branden.

***

Voor vertrek luister ik naar pianomuziek. Het wortelt zich in mijn hoofd en wordt de soundtrack van de tocht.

De dijk tussen Spaarnwoude en Spaarndam is nog niet af. Het wordt maart. Er was 21 februari beloofd, maar projecten duren wel eens langer waarschuwt de site van de Gemeente Haarlemmermeer.

De boom met judasoor is omgewaaid en in stukken gezaagd. Tussen de stammen zoek ik naar een stuk met de zwam. Het is mijn afscheid ervan. "Is hij giftig," vraagt een man. Ik zoek het thuis op: veel gegeten in China en Japan (vers en gedroogd). Maar hij is vooral mooi.

***
De pianist Alex Koo hoorde ik in de Toots Sessies, een corona-geen-optredens-compensatie Cultuur en Muziekprogramma met over langere tijd iedere dag een andere band, muzikant of gezelschap. De eerste serie afleveringen werd nog gepresenteerd, daarna was deze opsmuk verdwenen en deden de muzikanten het zelf (net als normaal op het podium).

Dit vond ik bijvoorbeeld wonderlijk mooi en heb ik nu al een paar keer beluisterd. Helder, toch geen gebaande paden, avontuurlijk en gewoon prettig om naar te luisteren.

Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén of meer daarvan plaats ik hier. Steeds vaker schrijf ik mijn tekst (gedeeltelijk) al voor die tocht en voeg er achteraf nog wat zinnen en/of gedachten aan toe.

woensdag 16 februari 2022

golvende weg

“Samen worden Kaito en Kyoko langzaamaan volwassen, ze ervaren de onderling verweven cycli van leven, dood en liefde,” zo luidt een erg kaal samenvattende zin bij de film van Naomi Kawase, Still the Water.

Het decor is heel even Tokyo, maar vooral Amami, een klein eiland boven Okinawa met een mooi golvende weg, die ideaal is om te fietsen. Kawase vertelt over een ontluikende liefde, over de schakels van de generaties binnen een familie, over relaties tussen lichaam en geest, over twee moeders en twee vaders, en over de hectiek van stad tegenover het kalme (maar niet saaie) leven in de provincie.

Still the water is gevuld met symboliek en stevige metaforen. De zee leent zich daartoe. Net zoals de tyfoons dat doen als ze overdonderend langs de Japanse eilanden waaien en de golven angstwekkend opjagen.

De oude oom Kame die met zijn hengel op de pier zit, hout verzamelt op het strand en zo nu en dan een geit de keel afsnijdt, zit vol goede raad. Zo zegt hij tegen jongeren in het algemeen: “Doe alles wat je wilt doen. Zeg alles wat je te zeggen hebt. Huil als je wilt huilen. De ouderen zoals ik lijmen de brokken wel.”

De geit gaf de geest, zoals later de moeder van Kyoko dat zou doen na een lange en opgewekte sterfscene. Ze zegt dat mensen in de stad, als ze ziek worden, toch nog zo lang mogelijk willen blijven leven. Voor haar is het goed zo.

***
Bij het naar bed gaan gisteren weerkaatste de maan het licht naar binnen. Vanmorgen werd ik wakker van de wind. In de ochtend zong de merel in de straat. Niet alleen TV, computer, krant en boeken brengen gedachten, beelden en geluid van buiten naar binnen.

Op de golven van het binnengewaaide trapte ik naar het strand, soms hangend op de wind. Maar een keer waaide ik van het fietspad. Dat zwemmen geen optie zou zijn wist ik toen al. Dat de zee ver op het strand zou staan ook.

Als ik uitrust voor de klim over het duin dan zie ik dat de meeste knoppen van de struiken achter mijn bankje zijn opgevreten. Damherten - waarschijnlijk - houden kort waar anders de boswachter de zaag in zou zetten.

En dan de klim en de duik. Het strand is alleen voor mij, de drieteenstrandlopers en aangespoelde schelpen, krabben, houtjes en een fles. Het is heerlijk.

***
OPEN DE POORTEN "we hebben het nu nodig - het universum was overspoeld met het ziekelijk statische fineer van antikosmos, van antinatie; de zalen werden leeggemaakt, onze schaduwen echoden en bevlekten de muren van onze verlaten oases - dus stroomden we de woeste straten van 2020 in. De geesten van onze arbeid dansten rond de ziekte terwijl we onze oude manieren van denken en bewegen in brand staken, terwijl we politieauto's in brand staken en de ramen insloegen van onze eigen toenemende onthouding. "Open de poorten!" riepen we, gezegend zij - we hebben het nu nodig!

Hier komen Irreversible Entanglements - Luke Stewart, de hogepriester op bas; Aquiles Navarro, het elektrische universum in menselijke vorm op trompet; Keir Neuringer, de kosmoloog met de sirene op sax; Tcheser Holmes, de griot, de mythemaker op drums; en Camae Ayewa, de Moor moeder met een hemels penspel - op deze nieuwe schijf met hun felle auditieve tektoniek die de aarde verschuift, hun waterige post-pangea als klaagzang, hun punkrockethos en crash en knal polyritmische supersonische geluidssynesthesie in de vorm van OPEN DE POORTEN - hier komt het, mijn Brothas en Sistas, hier komt het."

Tekst (automatische veertaling) van: https://intlanthem.bandcamp.com/album/open-the-gates

zondag 13 februari 2022

Meerdeere wegen

Laat ik de wind óók eens een veer in zijn reet steken. Hij deed het prima, blies de wolken weg en stond op de heen- en terugweg in de rug. Er gaan meerdere wegen naar Dordrecht. Ik leer er steeds meer kennen. Stukje waterbus heen, paar bruggen over de rivieren op de terugweg.

https://www.parkhitland.nl/essemolen-fundament/
https://www.molendatabase.org/molendb.php?step=details...

Het gaat hier natuurlijk over de verffabriek Boonstoppel, een etterende wond die zo snel mogelijk moet worden afgebroken. De E en L zijn al gevallen. Dat schiet op. https://www.hartvanwaddinxveen.nl/.../21-woningen-gepland...

woensdag 9 februari 2022

strandhoutje

“Niet zitten zeiken, doorwerken,”
bijt ik mezelf toe.

Het doet me denken aan de tekst die ik gisteren hoorde bij Winteruur. Hij kwam van Hadewijch, een dertiende eeuwse dichteres, vrijgevochten vrouw, inspirator voor velen, mogelijk van gegoede afkomst en een begijn. Haar teksten zijn veelal uit tweede hand bewaard gebleven. De gastheer, Wim Helsen, zit met een rode ijsmuts naast zijn grote witte hond op de bank. De gaste Naima Joris heeft een berenmuts op met flappen over de oren. Er wordt niets over gezegd alsof het de normaalste zaak van de wereld is, ze leest wel haar zelf 18 jaar geleden overgeschreven tekst voor en wankelt emotioneel door de volgende zin.

“Overkomt u iets onaangenaams, sta dan niet zo eigenzinnig stil bij uzelf dat ge er ook maar één ogenblik gaat aan twijfelen dat je iets minder bent dan het Grote God Geheel, in de werkelijkheid van de minne, zodat ge uit twijfel of eigenzinnigheid iets goeds zou nalaten.”
Tekst vertaling uit Diets naar modern Nederlands Uit de zesde brief.

Ze legt beeldend uit dat als ze neergebogen met het gelaat in de handen en vervult van eigen smart door het leven gaat, de tekst haar weer op laat veren. Het Grote God Geheel is voor haar het grote geheel, er is immers meer dan de eigen persoon; we zijn met elkaar verbonden.

***

Even vraag ik me af of ik teveel eigenzinnig stil sta bij mezelf als ik mijn fiets als scootmobiel beschouw. Of is het juist standvastigheid erop te blijven trappen, hoe je dat ding ook noemt.

Onder aan het duin een man die op strand houtjes gaat zoeken voor en met zijn vrouw. Die tweede vult er lijstjes mee. “De mooiste dingen zijn gratis,” zegt de man. Dat klopt, en ik neem een groot roggeëi mee naar huis.

***

In Winteruur heeft ze dus die muts op en als ik naar haar muziek luister dan doet ze me denken aan de vrouw die zich altijd onder een een wolvenmuts verborg, Kovacs. Net zo'n mooie diepe stem die ook met rust wordt gebruikt. Echter ze speelt ook gitaar, toetsen, klarinet en ik zal vast het een en ander hebben gemist en ik hoor fado. Het maakt de wereld weer een stukje mooier.