Golf

Aandacht

Kijk de golven

vallen om

worden dal

werken zich

naar boven.

Als ze het

niet vergeten

blijven hangen

turen over zee

de verte in, of

over hun rug, naar

verleden vreugd.

Vallen dan pas om

en worden dal.

---

Gevoel in beelden vangen geeft me enigszins greep op mijn werkelijkheid. Jaren geleden beschreef ik een soort pijn die zo nu en dan heftig de kop opsteekt. IJspijn noemde ik het en sindsdien is het net alsof ik hem (ik noem mijn pijn mannelijk, al heeft in de Nederlandse taal v de voorkeur) bij zijn lurven heb. Weten dat na het met veel woest geraas instorten weer een nieuwe golf zich omhoog kan werken, is hoopgevend.

De griepprik ging er weer in. Thuis lees ik dat Nescio op 1 november 1949 het bootje naar Schellingwou wilde nemen. Voor 60ct at hij een sprits en dronk koffie en ranja "in het cafétje gezeten op de hoek van de Ruyterkade (of heet dat Handelskade?) bij het Oostelijk Viaduct." Morgen begint de dag met nuchter bloed tappen en een plas in een potje.

---

Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.

Griezelen bij rommellandje

Het is niet helemaal mijn ding, die griezeldag, die is overgewaaid uit de Verenigde Staten van Amerika. Toen ik op 1 oktober langs deze engerd kwam, heb ik hem wel gekiekt om vandaag mijn fotoblog te vullen. Hij staat bij een rommellandje vol grappen en grollen, rotzooi en paardenstallen.

Wankel op je doel af

pak dit brakke hout

deze brosse tak 

als steun

over losliggende stammen

stap uit wat over is

van een bosmeertje

dat was waar jij nu bent

zet vastberaden stappen

over wankel hout

ik help je

zoveel ik kan

Noordwester

De noordwester probeert me tegen te houden. Niet te hard op de pedalen om de voeten niet te slopen. Langs paddenstoelen, kardinaalsmuts en niet alles door de duinen.

De boot vaart tot 16.00 uur om het halfuur (herfstvakantieregeling) en vanaf 16.30 uur weer gewoon om het uur. Ruime planning, maar ik mis die van vier uur en ook de volgende zie ik net wegvaren. Met een uur wachten en stevig trappen begint mijn dagje Texel.

Slapen in een blokhut op een pikdonkere en vrijwel verlaten reuze camping bij de Koog. De zee buldert met dreunende klanken. Verder is het stil.

De volgende morgen een duik en een kop koffie. Daarna gaan we beide op onze eigen manier weer naar 't Horntje – de een wandelt en bust de ander fietst - om samen terug te reizen. Een hele vakantie in een dag; dat is wat zo'n eiland brengt.