
De kortste, rustige route tussen Amsterdam en Dordrecht of Zwijndrecht loopt via
de Steekterbrug bij Alphen aan de Rijn. Je kwam daar tot voor kort in een wonderlijke situatie
van kort afdalen, tunneltjes en weer klimmen en weer dalen. Vervolgens
kwam je na een containeropslagterrein terecht op een klein fietspad langs de
Gouwe naar Boskoop. Inderdaad, je kan ook vanaf de fiets denken.
Het is een tocht die langs water gaat; van Amstel, via Aarkanaal, en Gouwe over de Lek, Noord of Beneden Merwede en Oude Maas. Rivieren – alle water – in je tocht zorgt ervoor dat je gebruikt moet maken van tunnels, bruggen en ponten of moet omrijden. Hoofd- en autosnelwegen zijn de moderne rivieren van deze flitstijd, waarlangs mensen en vracht zich verplaatsen. Een brug over zo'n hoofdweg is hier het knelpunt voor de wielrijder. En het water? Dat is door de klimaatcrisis juist een dreiging geworden die door werkzaamheden beteugeld moet worden of het staat te laag. Je kan alles omdraaien, is hier blijkbaar de wijze les.
Al eerder had ik het over de werkzaamheden aan de Steekterbrug (en het
water). Er was nog een geitenwandelpaadje langs en daarover kon je weer op het
vervolg van het fietspad komen. Het scheelde een stuk om. Je zou denken dat er
een oplossing aangelegd zou worden voor fietsers en voetgangers. Er is ruimte
voor. Maar als onvoldoende mensen met invloed zich ervoor inspannen dan komt dat
er niet. De auto's razen er wel 4-baans voort. Maar die hebben een E-factor en
zijn in de beleving van velen (inclusief beleidsmakers) van groter belang.
(Overigens passen in die E-aanpak ook de brede fietspaden voor mensen die op de
tweewieler (aangedreven door elektra of niet) naar hun werk of school gaan. Dat
is dan weer wel winst.) Op de heenweg ging ik nog over dat geitenpad. Het gaat nog steeds, dacht ik verheugd. Op de terugweg twijfelde ik; zal ik maar niet een andere route nemen: wat om via zus-of-zo? Bij Boskoop ging ik de hefbrug over en meteen links af; mijn keuze was gemaakt. Ik zat op de route naar de Steekterbrug. Daar bleek de boel afgezet alsof het een militaire aanval moest weren. Bij de mega zandzakken stond een bordje dat het wandelpad ook afgesloten was. Wandelaars konden dat immers niet begrijpen en over die meter hoge zandzakken klauteren.
Vanaf nu wordt het een zo gunstig en veilig mogelijk alternatief zoeken om dit knelpunt heen. Het had anders gekund, maar Nederland fietsland kiest niet altijd voor wat al lang niet meer bij het nationale imago hoort, dat was ooit. De fiets is bezig met een internationale opkomst. Maar de wet van de remmende voorsprong laat zich weer zien in dit landje in de delta.
Bestaat er eigenlijk een fietsersbond afdeling in Alphen aan de Rijn? Die is er. Hij verklaarde onlangs dat de toekomst op deze plek voor fietsers minder veilig wordt en deed een oproep dit te veranderen.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten