8: Genot, Rye, 29 juli 2016

Zo'n laatste dag vakantie met zijn allen. Je wilt hem goed besteden, maar het vertrek zit al in het hoofd. De energie is ook op. Ik vrees de afstand van de volgende dag en daarmee de boot niet te halen.

Onlangs had ik het met een vriendin over de toegenomen mobiliteitsconsumptie: campers, elektrische fietsen e.d. Over die witte wagens waren we het snel eens, maar “waarom zou consumptie fout zijn,” vroeg zij op een manier die niet tot antwoorden node, maar duidelijk
maakte dat niet alles verkeerd is.

Het bleef hangen en mijn hoofd raakte vol vragen. Wat zit er eigenlijk in zo'n fietsaccu (nikkel, lithium, het zeldzame cadmium etc. In het boek dat ik nu lees (China's Future) staat op basis van US National Intelligence Committee,  Global trends 2030 report: “New technologies appear that will boost productivity and mitigate resource depletion.”)? Is het goed dat steeds meer fietsers, steeds verder kunnen komen? Steeds harder gaan en daarvoor minder inspanning leveren? Wat mij betreft vallen veel antwoorden negatief uit.

Is dat dan een negatieve visie? Lijkt mij niet. Genot zit niet in steeds meer consumptie, maar in voldoende kunnen hebben en de kunst verstaan er tijd voor te maken. En je bovendien te realiseren dat je geniet. De cultuur van het steeds meer, sloopt meer dan je lief is. Overmorgen zal blijken dat ik het zelfs met Herman van Rompuy (gedeeltelijk) eens ben.

5: Onbehoorlijk, Rye, 26 juli 2016

Waar gisteren de zee boven de kiezels begon, ligt hij nu een eind verderop aan een zandstrand. Hetzelfde strand is daardoor heel anders. Mannen met karretjes steken er nu pieren.

In The Guardian staat een serie ingezonden stukken waaruit grote verontwaardiging spreekt. Het stuk van Luyendijk is onbehoorlijk, meent een schrijver. De hoofdstelling, laat het VK bloeden, wordt terecht bestreden, maar het dwarsliggen van het VK in Brussel bij maatregelen die een socialer Europa mogelijk moesten maken, wat hij aankaartte wordt genegeerd. Het scherpe betoog 'van de Nederlander' schiet elk doel voorbij.

3: Camber Dunes, Rye, 24 juli 2016

Na een warme nacht roepen meeuwen ons wakker. Het is geluid van de zee, maar die is hier nog een eindje verderop. De zilverwitte schreeuwers en eters van alles wat te verteren is, kleuren de dag.

We maken een wandeling over twee begraafplaatsen. Op een daarvan ligt een dode die nog meevocht in de Boerenoorlog onder feestelijke vlaggetjes. Op de andere staat een Yew tree (een inheemse taxus leer ik) en een engel die met gebroken vinger naar de hemel wijst.

Het is een dag voor het strand. De Camber

Dunes halen het nationale nieuws. Drie zwemmers komen in problemen. Twee belanden zonder ernstige kwalen in het ziekenhuis en een derde wordt niet meer gevonden. De zee geeft en neemt, gaat het gezegde in kustplaatsen.

Busladingen strandgangers komen uit Londen. Er is een mêlee aan talen voornamelijk uit Oost-Europa, het Midden-Oosten en Zuid-Azië. De vrouwen zijn omwikkeld met de mooiste stoffen tegen zon, zand en wellustige blikken. Die sarongs en djellaba's zijn mooi om te zien. De mannen zijn overwegend gekleed in shorts (met T-shirt).

Zij kunnen daarmee wel de zee in. Voor vrouwen boven de twaalf moet dat blijkbaar ophouden.

 

2: Fire Hose, Duinkerken – Rye, 23 juli 2016

Het blijft wennen: mannen met pistoolmitrailleurs op straat. Zaaien ze angst of zorgen ze voor gerustheid? Ze staan voor ons Parlement, in de straten van Brussel en ook op de grens is een blik legergroen met schiettuig opengetrokken. Met een lach en een grap rijd ik er langs.

In de hal van DFDS hangt een kaart vol lijnen over zee. Het zijn reizen die ik nog kan maken. Onderweg naar de veerboot maak ik een vaag zelfportret met bank en kom met mijn fiets weer in vreemde situaties terecht. Wegen die veranderen in autoweg. Gelukkig is er bijna altijd een vluchtstrook.

Op TV aan boord zie ik in het voorbijlopen dat er weer een gek heeft huisgehouden. Dit keer in München. Dit soort geweld is besmettelijk (of er nu een psyche-somatische, ideologische of politieke reden voor is). Aan dek eet ik mijn brood en snijd met mijn zakmes plakken Ardennerworst. Geen moeite om er een paar te grazen te nemen. Geen mes dan wat loslopende kleine kinderen over de reling gooien. Tegen dat soort ongericht geweld is geen maatregel te nemen. Minder aandacht, meer in perspectief plaatsen, dat zou helpen. Er zijn bijvoorbeeld steeds minder doden door geweld in West-Europa.

Hoe het in mijn boek afloopt met een man die met een geweer met afgezaagde loop een familiekerstdiner binnendringt (The Gun), lees ik misschien voor Dover nog. Maar nee de zon schijnt. Ik doe mijn ogen dicht en geniet van het geknor van de motoren en het geluid van staal dat door de zee snijdt. Verder houdt gebabbel me van het lezen af.

In Rye draag ik mijn fiets de trap op van ons huisje aan de hoofdstraat van dit oude stadje. Wat later komt de rest van het gezin. Ik lees op Telegraaf.nl dat Mollema  zijn stuur niet recht kon houden. Op de mat ploft een weinig zeggende folder die Matt Follett aanprijst voor de Gemeente Raadsverkiezingen van een paar dagen later.