NAP + 60 cm

Er komt nog één uitzending van als de dijken breken. Ik heb het eigenlijk wel gezien, maar de die laatste van zes kijk ik toch nog. Als fietser zie ik van Noord-Holland tot Zeeuws Vlaanderen overal kustverdedigingswerken. Dat moet ook wel, want die 60 cm is een voorzichtige schatting. Maar hoe zit dat eigenlijk in Vlaanderen. Daar vallen vooral de appartementen op.

Ook in Vlaanderen van Knokke tot De Panne wapent men zich tegen de gevolgen van de klimaatverandering door zandsuppletie, stormvloedkeringen, dijkverzwaring, overloopgebieden, muren, pieren en kaden. 

In het Masterplan kustveiligheid staat: “dat [dit plan] een afdoende afweer tegen de zee moet garanderen, minstens tot 2050 en rekening houdend met de klimaatsverandering en de stijgende zeespiegel.” In het plan wordt geen verwachte stijging gegeven. Er worden ook al verontrustende drastischer visies ontwikkelt (zie onder verder lezen).

Verder lezen: 
- Zeespiegelstijging: moeten we vrezen voor natte voeten?
- Hoe global warming de kaart van België zal hertekenen
- Wordt Belgische kust op termijn in tweeën gedeeld?
- "De Panne en Nieuwpoort opgeven om rest te redden van stijgendezeespiege"

In de stoofpot

De pan staat op een plaatje en op het kleinste gas en alles is gaar als ik terug kom.

“Mijnheer mag ik wat vragen?” Ze komt me op de fiets tegemoet, gewone jonge vrouw. Voor ik weet ben ik haar voorbij, maar keer om, en steek de smalle dijk over.

“Hoe kom ik bij Ruigoord?” Ik zie de benzinetanks in de verte. Daarnaast ligt het dorpje met kerk en tijdelijke niet alledaagse bewoners. Maar hoe kom je daar?

Beneden ligt een gemaal met een knooppuntenbord ervoor (en anwb-paddenstoel, maar dat wist ik op dat moment niet). Ik zeg haar daar heen te gaan en dat ik vermoedt dat Ruigoord wel op het bord zal staan. (Klopt, het is knooppunt 12: vandaar nrs. 13 en 89 en dan zie je kerkje aan de overkant van de weg).

Zelf fiets ik verder en vraag me af hoe je moet wegen wat te zwaar is, maar toch nodig voor een zinvol leven en dus ook in die stoofpot moet en wat niet. In December gaat de familie erin, heb ik lekker conventioneel besloten.

---

Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een korte tekst met een aantal foto's waar van die hierboven er een is. 

Nog nooit gezien

Dat ligt aan mij hoor. De wilde zwaan was vroeger slechts wintergast. Broeden deed hij op het candinavisch Schiereiland, het Kolaschiereiland, in Karelië en Finland (samen Fennoscandinavië) en andere delen van Rusland. Sinds 2005 broedt de vogel ook sporadisch in Nederland en werden hier enkele jongen groot.

De wilde zwaan is wat slanker dan de knobbelzwaan. Maar je moet wel opletten anders ga je er zo aan voorbij. Als je goed kijkt zie je dat zijn snavel heel anders is. Ik zie de zwanen vrijwel iedere winter wel een keer, maar opgroeiende exemplaren in jeugdkleed had ik nog nooit gezien.

Zie voor meer informatie:

vogelbescherming

Sovon VogelonderzoekNederland

Stoppen voor stuifballen

Aan de kant van de weg zie ik een troep miniscule witte paddenstoeltjes. Mijn moeder vroeg laatst of ik een foto van een wit exemplaar had voor een knutselwerk dat ze wilde maken, dus ik stopte en keerde om.

Dat stoppen had ik me eerder op de tocht al voorgenomen, nadat ik twee maal langs iets was gefietst wat een foto waard was (en waarvan ik nu alleen de man in de sloot nog kan herinneren).

Thuis zoek je zo'n paddenstoel dan op. Met trefwoord stuifzwam, kwam ik al snel op de gesteelde stuifbol (bolletje zou beter passen, schreef iemand op het internet). Volgens mijn paddenstoelen encyclopedie een zeldzaam exemplaar dat inderdaad in de duinen groeit.