Glimlachen is een keuze

Armen en benen gebruind en licht gespierd; korte broek aan en vrolijk gekleurd hemd zonder mouwen. Buikje niet zichbaar en gezicht verborgen achter golfcapklep.  

“Nou ja een stuk ...” zegt een vrouw die hem tegemoet fietst tegen haar fietsvriendin als ze vlak langs gaat.

Ja een grijze baard, uitgroeiende kunsttand en mondhoeken die omlaag wijzen (een omgekeerde glimlach noemt zijn neefje dat). Hij kan er nog om lachen.

Een heel mooi citaat van deze zomer kwam van Taylor Phinney: “Smiling is a choice.” Of het helemaal waar is … maar het voelt wel goed.

Phinney is een wielrenner en deed zijn uitspraak in de bolletjestrui aan het begin van de Tour de France. Hij reed de wieleronde uit en eindigde als 159ste.

“Heeft u al gezwommen?” steeds meer mensen kennen me daar waar ik dit stukje schrijf, onderaan het duin. Voor je het weet praat je over een reisje naar IJsland en de Eyjafjallajökull. “Het is er 13 ºC,” zegt de man. Hij gaat een lang weekeind met zijn zoon.

---

Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén daarvan plaats ik hier.

Voetveer over de Waal

Grote plantenbakken

Aan het Wylermeer eet ik een banaan en zit op de rand van een oude stalen roeiboot. Zo'n boot die wordt gebruikt door kleine binnenwatervissers, hengelaars en mensen die je professionele recreanten zou kunnen noemen.

De boot wordt niet meer gebruikt. Aan de waterrand gezonken. Er zwemt een kikker naast en aan de andere kant zit een waterjuffer.

De boot is de reden dat ik vijf dagen later deze 'jeep' (met kenteken DV-05-02)

op de foto zet. Hij stond in het bos naast een fokkerij. Het was niet ver van Ruurlo maar waar precies? Geen idee.Maar als plantenbak doet hij het goed.

het perfecte leven

De zon schijnt. De Waal stroomt voorbij. De helling heeft een ideale schuinte om tegenaan te liggen en te lezen.

Waarom leest iemand op zo'n ideale plek, 'Mijn niet zo perfecte leven,' van Sophie Kinsella, vraag ik me af. Voor 'n dergelijke situatie is het juist bedoeld, lees ik in een bespreking:

“Laat het regenwolkje op de kaft je niet afschrikken, dit is absoluut een zomerboek dat je zeker mee wilt nemen als je naar het strand, de hangmat of welke plek in de zon dan ook gaat. Het verhaal is dan misschien niet literatuurprijs waardig, maar dat is bij dit soort boeken ook helemaal niet van belang.”

Het boek gaat over schone schijn in de wereld van de sociale media, over bazen, liefde en is “soms wat ongeloofwaardig en tenenkrommend.” Maar de zon, de Waal en de helling maken veel goed. 

Nu vraag ik me alleen nog af of ik deze foto wel kan plaatsen op een blog.

De vrouw ligt daar en wieweet leest ze dit boek wel omdat ze sociale media en het gebruik ervan bestudeerd. Of ze wilde in de zon liggen, niets doen kan vervelend zijn en de 'The Ministry of Utmost Happiness' van Arundhati Roy bijvoorbeeld is veel te zwaar voor de lome warmte. Of ze is moe en pakt daarom een niemendalletje, waar ik voetbal zou gaan kijken of een op de telefoon zou spelen.

Weinig mis mee, ook niet met plaatsen.