Er kwam onverwacht een kwartet bij: een kwartet met chronische kwalen. Twee extra kreeg ik dit jaar al. De suiker had ik inmiddels als minnetjes afgedaan, mijn huisarts noemt het al een paar jaar 'glucose gevoelig'. Zelfs wist ik dat met veel fietsen de boel onder controle zou blijven. Zo niet dan zou de gevoeligheid flux gewoon weer diabetes worden. En zo bleek het in februari ook te gaan. (Dat ik dit wel voelde maar niet mat kwam doordat de strookjes over de houdbaarheidsdatum heen waren en niet meer zo goed werkten. Oh wat dom.)
Vanaf vandaag (20/2) ga ik proberen weer net wat langer te trappen op de hometrainer en daarmee zal mijn lichaamsgewicht ook wel weer afnemen en vervolgens de hoeveelheid suiker in mijn bloed.
De longarts meende dat ik moest kijken of ik over drie maanden weer op het oude conditie niveau zou kunnen zijn. Het was een gesprek waar door een knalwoord mijn aandacht was verdwenen. Misschien dat ik daarom ook niet meteen reageerde met de visie dat ik dat niet zou halen, zelfs helemaal gezond zou dat me niet lukken.
Vijf maanden nauwelijks sporten, betekent vijf maanden weer opwerken (die heldere verhouding heb ik overgenomen van Annemiek van Vleuten). Heus ik vergelijk me niet met de krachtpatster uit Wageningen, maar op een lager nivo doe ik mijn voordeel met haar ervaring en schema. Zelf heb ik sinds 2022 ook heel wat meegemaakt met het weer opvijzelen van de conditie. Ach en dan kijkt zo'n arts naar mijn verweerde gelaat met grijze baardje en schat me in als oude man die moet bewegen voor zijn gezondheid. Maar 5 x per week 50 km a 48-50 km/uur op de hometrainer en dan nog ruim 200km buiten op een gewone fiets a 20 km/u is niet top, maar wel serieus sporten. (Nog voor de lente begint heb ik wel weer mijn buikspieroefeningen en het bidonheffen op het gewenste niveau. Het hometrainen moet nog wat krachtiger worden (meer weerstand), maar de duur is ook al weer naar een uur. In april zal het caloriën verbruik p/u al wel weer op de doelstelling zitten, zo verwachtte ik, maar heb dat toch niet gehaald. Met een paar minuten meer trappen lukte het. Nee ntevreden ben ik niet.)
Terug naar de arts. “Nee mijnheer dat streven heb ik laten vallen. Ik was van plan om over drie maanden van Basel naar Milaan te fietsen. Dat gaat niet, zo heb ik al bedacht. Ik ben daarvoor dan niet voldoende sterk.” Dat had ik kunnen zeggen. Ik antwoordde wat vaags en mompelde nog wat. Hij schreef een aanpak, waarin een leven lang een vervelend medicijn.
“Is dat nodig,” vroeg ik om nog eens te laten merken dat ik geen voorstander was van pillenslikkerij.
“Ik kan het U niet verplichten,” antwoordde hij en “door uw andere kwaal bent U extra gevoelig. Het is aan U.”
Om zijn deskundigheid kon ik als mislukte kok en falende journalist niet heen. Hij heeft er vele jaren voor op school gezeten, gestudeerd, geschreven en co-schappen voor gelopen. Maar niet meteen slikken, maar wat sputteren zou een andere aanpak op kunnen leveren. Helaas. Met drie zoektermen kwam ik vrijwel meteen bij medisch tijdschrift The Lancet terecht en dat rapporteerde over een onderzoek dat zijn verhaal staafde. Een leven lang dus. Na drie maanden weer terug om te controleren of het beter gaat. Een tienrittenkaart en restant eigen bijdrage in mijn portefeuille om uit te geven en af te stempelen. Het gaat allemaal op. De kwaal die er onder ligt, krijgt iets meer aandacht en als het nodig is meer dan dat. We zullen zien. Voorlopig maar een kwartaal genieten van de lente en een paar weken zomer en zelf eens kijken waarom een preventieve behandeling - waar ik helemaal niet op zit te wachten - ook achterwege gelaten kan worden.
Ondertussen werd wel weer een puzzelstukje gelegd in het verhaal dat begon met een oog. Voor dat oog kijk ik iedere dag in drie sessies een aantal keren scheel naar een draakje. Twee maanden lang. Later kwam daar een stippen kaart bij. Nog drie maanden oefenen. Van iedere stip maakt mijn schele oog er twee. De lijn die er door loopt vormt een kruis dat ik door mijn oogspieren te spannen kan verschuiven. Ik vind het echt een geweldig leuke oefening. Wat je ziet is, is wat je wilt zien. Een lijn en niet twee maal zoveel stippen. Dat de rechte lijnen vervormd worden; letters op een pagina lijken te dansen en meer op Bengaals dan op Latijns schrift lijken, maakt dat dat ene oog meer last dan goed lijkt te doen. Maar het geeft nog een beetje een indruk van diepte, maar verder vooral last. Begin 2027 mar eens kijken hoe het verder moet: jampotje op, of juist donkerglas om het minder te gebruiken?
De medicijnen die ik tegen vocht in mijn netvlies gebruik, wilde de app van het andere ziekenhuis niet slikken. (Het leek er zelfs op alsof dat alles buiten hun beeld bleef, terwijl klachten die al van de kwalenlijst afgevoerd waren, maar een geschiedenis in hetzelfde ziekenhuis hadden wel gememoreerd werden). Iets gaat er fout met de informatie overvloed in de app gedreven gezondheidszorg. Opletten maar.
Begin maart bij de tandarts: doorschemering, waaronder niet één, maar twee gaatjes in één kies. Het zou eens niet uitbundig zijn. Maar om positief af te sluiten: ik werd door medici “een vitale man” genoemd die “spreekt in volzinnen” en is uitgerust met allitererend “mooie lange longen”, en “wat kunt u goed scheel kijken,” werd me gezegd en bij de in China en Iran geboren tandartsen had ik “het goed gedaan,” maar het lijkt me vooral zij bij mij.
En die kwalen? Volgens de een valt dit wel mee: “Ik heb het zelf gehad,” of “Ik iemand die het ook had, heeft weinig om het lijf,” en “Oh heb je dat.” En nee, bij mij is het niet zo ernstig, maar ik heb twee mensen dood zien gaan in mijn naaast omgeving aan een van die kwalen. De twee andere ziektes waren zware gevallen. Het is bijna of de leken van deze wereld op grond van eigen ervaring of die in hun omgevig zien hoe erg jij getroffen bent. Je zou al die scanners en artsen zo af kunnen schaffen en bij hen langs kunnen gaan voor een diagnose. Dat heb ik dan weer geleerd.
Anderzijds werd me pijnlijk duidelijk dat wat me overkwam ook moet worden gerelativeerd. Op dat oog na is het verder allemaal oplapbaar of voorlopig nog niet alarmerend; een tijdelijke dip. Nu weer verder de schoonheid van het leven in om tegelijkertijd met zoveel mogelijk kracht het lelijke te bestrijden (ik wil het blijkbaar toch niet laten). Als ik dan toch over mijn eigen persoontje wil schrijven, laat ik dan het mooie dat ik de afgelopen twintig jaar meemaakte bekijken en verwoorden en eens kijken hoe ik geworden ben wie ik ben. .
Geen opmerkingen:
Een reactie posten