De WC was buiten

Je kan een schrift vullen met alinea's waarin deze frase voorkomt. Ik kies er vijf:

1. De wc was buiten. Op het plaatsje achter het huis stond een hok met konijnen. De familie Van Grinsven was Rooms katholiek.
2. De wc was buiten het huis en die moesten we nog altijd delen met diverse andere gezinnen. Voor menselijke bewoning was het nauwelijks geschikt, maar dit was ons nieuwe onderkomen.
3. En de wc was buiten. Dat hebben we allemaal veranderd. De ruitjes (zes per raam) zijn vervangen door grote ramen.
4. De wc was buiten, in een houten hokje. Gefascineerd waren we, en ontdaan. We vonden het er vies en armoedig, de bewoners raar en dom. Zo kon je toch niet leven!
5. De wc was buiten en in de deur zat een hartje. Buurtbewoners kwamen er bijeen voor een praatje en om nieuwtjes uit te wisselen.

Toch zie je nog maar zelden zo'n WC. Het hokje buiten is een herinnering. Onlangs kwam ik deze tegen.

Kan het zelf ook niet laten

“Daar heb je er weer één,” verzucht ik regelmatig. Trappenhuizen en -torens duiken te pas en te onpas in films op. Regisseurs kunnen het het niet laten om bij een scene die naar een appartement of wijds uitzicht leidt ook de treden, de wending ervan, de regelmatig lijnen en verdwijnpunten te laten zien.

Er zijn pagina's op het internet met de 100 mooiste trapfragmenten. Er is uitleg te vinden over symbolische achtergronden bij het gebruik van trappen. Maar eigenlijk zijn ze te mooi voor een film. Maar daardoor ook zo moeilijk te negeren.