Boleet

Het zal wel een boleet zijn, maar welke (het lijkt Gewoon eekhoorntjesbrood)? Enorm. Het twee euro stuk heeft een diameter van 25,75 mm. Die met het kleine hoedje lag uit de grond en heb ik weer even recht gezet.

Het was alsof er een olifant over het gras naast de rijksweg had gelopen. Er lag nogal wat om. Olifanten leven echter niet in Veenendaal de Klomp. Het zullen wel fietsers zijn geweest die gods schepping belangrijk vinden op zondag en er door de week de voeten tegenaan zetten. Of misschien waren ze wel ongelovig. Maar die kans is een stuk kleiner op de weg tussen De Klomp (66,6% gelovig in Veenendaal) en Ede (59,9 gelovig).

Ach veel kwaad kan het niet. Een paddenstoel heeft zijn woning onder de grond en piept alleen zo nu-en-dan naar boven. Deze nogal groots. Alleen zou je meer respect wensen.

Dubbel last

Het werd omfietsen vanwege wegwerkzaamheden die al maanden duren. Zuidelijk ervan waaide de asfaltlucht met de noordwestenwind in mijn neus. Iets verderop stopte de asfaltwagen midden op het fietspad, zodat je er aan beide kanten net niet of net wel langs kon. Ik probeerde het en gaf de achteruitkijkspiegel (per ongeluk en pijnlijk) een beuk.

Het bracht een uitzending van Pano (op het Belgische Eén) de afgelopen avond weer boven. Die ging over het afkicken van de auto, alsof het om heroïne of alcohol ging. We moeten minderen, was het uitgangspunt, want de wegen raken vol en het klimaat kan al die CO2 uitstoot niet aan.

Bovendien levert het flink op als je de auto laat staan. De journalist van de Belgische radio met vrijreizen hield in een maand zelfs €700 over. De al verstandig levende familie met een paar kinderen toch nog €60. De medewerker van een frituur iets er tussenin. Dat ik niet hoef af te kicken maakt me een vreemde in mijn eigen tijd.

De infrastructuur is gemaakt rond autoroutes, zei een ingehuurde planoloog/verkeersdeskundige. Even later zat ik in de duinen en daar zie je maar weinig auto's.

Eind (buis 34)

Daar staat mijn fiets aan het eind van de tunnel. Hij doet het best.

"Zover, op dat ding," hoor ik mensen regelmatig vragen als ik vertel waarheen ik fiets. Soms proef ik ongeloof. Een andere keer gaan de woorden gepaard met een neerbuigende blik vanaf een esthetisch verantwoord carbon frame.

Dat ik geen pakkie aan heb, zal er ook geen goed aan doen. Maar bij zo'n pakkie hoort dan weer een sjieke fiets. En ik was juist tevreden met mijn afdankertje.

Droge voeten op Texel

Langs de Waddendijk van Texel wordt gewerkt. Er komt een hogere en bredere dijk en aanlandingshavens om materiaal daarvoor aan te voeren. Hele stukken over de buitendijk zijn onbegaanbaar. Er zijn zelfs delen waar ook de binnendijkse weg is afgesloten voor verkeer (zelfs voor fietsers). Natuurmonumenten goes with the flow en laat Bos Kalis gelijktijdig een nieuw stuk natuur aanleggen.

Ach het is het klimaat. Een zeer complex systeem. Niemand weet wat het gaat brengen: stijgt de zee decimeters of meters? Onder een meter moet de CO2 uitstoot al tot een minimum worden teruggebracht. Maar ook dan is een sterkere kustverdediging nodig. Nieuwe voorspellingen pakken echter steeds ongunstiger uit.

Tot een meter of twee houden we het in Nederland droog verwachten deskundigen. Huizen op palen en afwatering van meer water is dan noodzakelijk. Daaraan wordt nu dus al een beetje gewerkt. Dat werk zal steeds omvangrijker worden. Niet alleen op Texel.

Maar krijgen we buitendijks minder Wad? Die ondiepe zee zal immers voor een groter deel permanent onderwater liggen. Ergens in de volgende eeuw zal dit hele landje wel onderlopen. Raar idee. Misschien iets om rekening mee te houden bij het maken van plannen op de lange termijn. (Het eerste huis waar ik in Amsterdam woonde staat er nu al 113 jaar.)

Zie hier voor het Deltaprogramma Waddengebied.