donderdag 23 juli 2015

9 – Lekeitio: goede bedoelingen

Drie keer lees ik de afgelopen dagen dat de zin van het leven anderen helpen is. 'Zin' is een groot woord. Het maakt het leven leefbaar. Het staat op de achterpagina van het De Wandelaar citaat (zie 7); in De zwarte met het witte hart; en in Family Happiness van Tolstoi. Het lijkt me te kloppen. Stilzitten is geen optie. Hoe je een ander (of anderen) het beste of tenminste niet van de regen in de drup helpt, is dan wel de vraag. In een gebied waar de onafhankelijkheidsbeweging sterk is een vraag met lading.

Vandaag een dag met weinig. Boodschappen doen, wat zwemmen en naar het dorp lopen. Op de terugweg hou ik de anderen niet bij en besluit te stoppen met races en bochten in de weg af te snijden. Het maakt me chagrijnig. Ik herinner me het begin van lopend achterblijven. In 2008 kon ik mijn collega's niet meer bijhouden op weg naar de trein (nog geen kilometer). Als er een stijl paadje langs de rotsen naar zee komt, kan ik het niet laten.

“De gevaren die afkeer en schaamte opleveren, staan in veel opzichten recht tegenover de waarden van de liberale maatschappij,” schreef Martha Nussbaum in Hiding from humanity (2004). Het kan bijna niet anders of Nussbaum is een humaniste. Een liberale maatschappij gebaseerd op het idee van menselijke waardigheid en op maatschappelijke verhoudingen die worden gekenmerkt door wederkerigheid en wederzijds respect, is wat ze voor zich ziet.

Je vraagt je af hoe zo iemand om zich heen kijkt en of ze ziet wat liberalisme werkelijk doet. Het wordt nog erger als ze het opneemt voor de stelling dat afwijkende opvattingen omtrent het uiteindelijk doel van het menselijk leven buiten het strafrecht moet blijven. Mooie woorden en goede bedoelingen naar vrijheid – niet alleen voor de baldadige jongeren, waarvoor ze het hier opneemt – om lage lonen te betalen, grondstoffen te kopen en de lucht te privatiseren. Weer geen krant. Wel Camping Gas.

Geen opmerkingen: