Visser voor nieuw prentenboek

Op het water ligt de HN-35, met roepnaam Hermina. Visser Jan Last zet met zijn vrouwelijke collega een fuik. Het zal voor de vangst van paling en snoekbaars zijn. De Hoornse visser Last duikt zo nu en dan op in de pers; vooral als hij boos is over de visserijregelingen en beperkte afkoopsommen voor sanering.

In december 2016 was het weer zo ver: “Die Vissersbond doet niets voor ons’’, zegt hij tegen de pers. Samen met een Volendamse collega stapt hij uit de Vissersbond. De visserij loopt wel goed. De vangsten nemen toe. De visafslag in Urk kent record verkopen, terwijl er met minder netten wordt gevist. In 2015 ging het ook al goed.

Vier jaar geleden beschreef Hiske Versprille
– je weet wel van de Slimste Mens – Jan last “als een visser uit een prentenboek, met grote armen, laarzen en een verweerd blond gezicht.” Mij valt vanochtend zijn collega juist op. Een visser voor een nieuw soort prentenboek. Ze heeft een kettinkje om met als bedeltje een hartje, en het lange blonde haar in een knotje. Hoe ze heet geen idee.

onderbewuste verlangens

Link naar foto met verhaal. Of zie elders op dit blog.

Wit en lang en de man in pak. Dat laatste zeker liever niet, maar als fotograaf blijk ik steeds weer te vallen voor die trouwjurken. Of ze nu in etalages hangen of op vrijdagmiddag tussen kerk en gemeentehuis gedragen worden, 't maakt niet uit. Onderbewuste verlangens? Het lijkt me niet.

Ik ben het met Van der Laan eens dat Fuck de Koning een ordinaire opmerking is, maar van mij mag de heerser vanwege een bloedband verdwijnen. Liever vandaag dan morgen. Dus laat staan dat de instanties van de monarchie mijn relatie mogen bekrachtigen.

Romantiek dan? Nee ik geloof geen pest van de mooiste dag van je leven 'tot de dood ons scheidt'. Bij het CBS moet ik naar de rubriek huwen-scheiden voor cijfers erover. Daar blijkt dat al bijna veertig procent van de huwelijken stukloopt op de klippen van het ongewenste. Dat is ruim vijf maal zoveel als door overlijden. Bovendien is trouwen toch van oudsher het vastleggen van een zakelijke relatie.

Kennelijk hou ik gewoon van die poespas in vitragestof met een energieke fotograaf die bloemen, schoenen en bruidsmeisjes vast wil leggen. Er is veel vorm en decorum. De jurken zijn mooi. De vrouwen doen hun best, maar altijd blijken ze gewoon en minder perfect te zijn dan

bedoeld. Het beeld valt in duigen en wordt juist daarom mooi. Van een afstand schiet ik dan mijn plaatje. Ik zal die kiekjes van de afgelopen jaren eens bijelkaar gaan zetten. Misschien levert het meer inzicht in mijn eigen zieleroersels op.

Link naar elders op dit blog
2018/02/witte-onschuld.html