Witte onschuld

Nee ik draag geen wit. Dat is een principe zonder dat woord zwaarder te willen maken dan het al is. Dat wit staat toch voor de onschuld. Onschuld, hou toch op. Het begint al met het stiekem spugen op de boterham van dat rot jochie en het gaat door tot het keihard afdanken van de zoveelste one night stand. Zit daar de tegenpool, de schuld. Of betekent die onschuld wat anders.

Voor sommige mensen heeft het de vage notie van kuisheid. Zelfs islamitische meiden hebben er vaak lak aan en openen soms een hele trukendoos om te doen alsof. Christenen van EO-huize lijden aan dezelfde bekrompenheid. Nou ik niet!

Laat mij duidelijk zijn, gewoon zwart, pikzwart. Dat is niet omdat ik die ene boze fee ben, die met een verwensing het leven van deze of gene aan de grond laat lopen. Daarvoor houd ik teveel van het leven.

Een heks? Misschien wel. Tenminste als je ermee bedoelt dat ik me niet aan wil passen aan de heersende mores. Mooie jurken daar houd ik van, maar conventies om de conventies, nee liever niet. Als je zo iemand dan een heks wil noemen je gaat je gang maar.

Mijn bruid wilde naakt komen, maar dat mocht niet. Nu trekt ze uit protest iets stralend wits aan. Iedereen die de moeite nam haar te leren kennen, weet dat ze zo de draak steekt die malligheid.

Als dit schouwspel erop zit dan gaan we fijn samen naar een huisje op Vlieland. Gemakkelijke kleding aan om te stappen door de duinen en over het strand. En alle schelpen die ik vind gaan blinken bij jouw lach.

Voor mijn andere foto's over trouwen en trouwjurken.

de bruid

Nee ik werk hier niet. Ik kom mijn aanstaande halen. Hij vertelde dat ik hem hier kon vinden. Nu kan ik hier van alles kopen van kapstok tot glaswerk. Dat alles is gegroepeerd in kuddes en kasten. Zo kan je alles vinden, maar híj, hij is er niet. Wel fietst een rare vent voorbij. Kijkt even naar binnen. Als de deur opengaat ziet hij mij en zet me snel op de foto, de creep.

Gele mannetjes

Op huwelijksreis naar Sakura in Japan. Daar waar poldermolen De Liefde omringd door roodgele tulpen de show steelt. De kloof tussen hier en op reis moet niet te groot worden. Er is immers al een gapend gat geslagen met het leven in de witte jurk en dat erna. Sushi eten, liefst met zalm is de max. Gek kunnen we thuis wel doen.

Daar laat ik iedereen de foto's en filmpjes zien van het meer dat zo tegenviel, de grafheuvels, rijstvelden, de slecht onderhouden landweggetjes, tempels en niet van kersenbloesem want die bloeide niet in oktober, zelfs niet in Sakura. Wat ik daarmee bedoel? Sakura betekent kersenbloesem. Naast kansja is dat het enige Japans dat ik ken. Ik schenk awamori op de Japan avondjes. Zo valt het gesprek niet stil.

Dan in december de eerste kerst en nieuwjaar samen in Eaglecrest. Maar dat is voor later. Er moet ook brood op de plank. Nu eerst eens uitzoeken wat die gele mannetjes in de wijk doen.

Uitbundige jurken

Niet in de grote fashion flats, maar in een beneden winkel heeft Silky Waves zijn etalages.

onderbewuste verlangens

Link naar foto met verhaal. Of zie elders op dit blog.

Wit en lang en de man in pak. Dat laatste zeker liever niet, maar als fotograaf blijk ik steeds weer te vallen voor die trouwjurken. Of ze nu in etalages hangen of op vrijdagmiddag tussen kerk en gemeentehuis gedragen worden, 't maakt niet uit. Onderbewuste verlangens? Het lijkt me niet.

Ik ben het met Van der Laan eens dat Fuck de Koning een ordinaire opmerking is, maar van mij mag de heerser vanwege een bloedband verdwijnen. Liever vandaag dan morgen. Dus laat staan dat de instanties van de monarchie mijn relatie mogen bekrachtigen.

Romantiek dan? Nee ik geloof geen pest van de mooiste dag van je leven 'tot de dood ons scheidt'. Bij het CBS moet ik naar de rubriek huwen-scheiden voor cijfers erover. Daar blijkt dat al bijna veertig procent van de huwelijken stukloopt op de klippen van het ongewenste. Dat is ruim vijf maal zoveel als door overlijden. Bovendien is trouwen toch van oudsher het vastleggen van een zakelijke relatie.

Kennelijk hou ik gewoon van die poespas in vitragestof met een energieke fotograaf die bloemen, schoenen en bruidsmeisjes vast wil leggen. Er is veel vorm en decorum. De jurken zijn mooi. De vrouwen doen hun best, maar altijd blijken ze gewoon en minder perfect te zijn dan

bedoeld. Het beeld valt in duigen en wordt juist daarom mooi. Van een afstand schiet ik dan mijn plaatje. Ik zal die kiekjes van de afgelopen jaren eens bijelkaar gaan zetten. Misschien levert het meer inzicht in mijn eigen zieleroersels op.

Link naar elders op dit blog
2018/02/witte-onschuld.html