onderbewuste verlangens

Link naar foto met verhaal. Of zie elders op dit blog.

Wit en lang en de man in pak. Dat laatste zeker liever niet, maar als fotograaf blijk ik steeds weer te vallen voor die trouwjurken. Of ze nu in etalages hangen of op vrijdagmiddag tussen kerk en gemeentehuis gedragen worden, 't maakt niet uit. Onderbewuste verlangens? Het lijkt me niet.

Ik ben het met Van der Laan eens dat Fuck de Koning een ordinaire opmerking is, maar van mij mag de heerser vanwege een bloedband verdwijnen. Liever vandaag dan morgen. Dus laat staan dat de instanties van de monarchie mijn relatie mogen bekrachtigen.

Romantiek dan? Nee ik geloof geen pest van de mooiste dag van je leven 'tot de dood ons scheidt'. Bij het CBS moet ik naar de rubriek huwen-scheiden voor cijfers erover. Daar blijkt dat al bijna veertig procent van de huwelijken stukloopt op de klippen van het ongewenste. Dat is ruim vijf maal zoveel als door overlijden. Bovendien is trouwen toch van oudsher het vastleggen van een zakelijke relatie.

Kennelijk hou ik gewoon van die poespas in vitragestof met een energieke fotograaf die bloemen, schoenen en bruidsmeisjes vast wil leggen. Er is veel vorm en decorum. De jurken zijn mooi. De vrouwen doen hun best, maar altijd blijken ze gewoon en minder perfect te zijn dan

bedoeld. Het beeld valt in duigen en wordt juist daarom mooi. Van een afstand schiet ik dan mijn plaatje. Ik zal die kiekjes van de afgelopen jaren eens bijelkaar gaan zetten. Misschien levert het meer inzicht in mijn eigen zieleroersels op.

Link naar elders op dit blog
2018/02/witte-onschuld.html

De mooiste dag van je leven

Daar zit je dan. Achter je rug is de fotograaf druk bezig met het schieten van plaatjes van bruid, bruidegom en bouquet. Jij zit op een hoekje. Prachtige kleren heb je aan. De Ooohs en Aaaahs waren niet van de lucht. Zoooo lief ben je. Je denkt mijn tijd komt nog. Je weet nog niet dat ook van de bruid wordt verwacht dat ze ZOOOO lief is. Ook als ze thuis komt van haar werk - noodzakelijk om de hypotheek af te lossen - de boodschapen nog moet doen, een maal op moet tafel zetten en dan ruimt hij de vaatwasser in. Jij mag hem leegruimen voor het naar bed gaan. En je moet blijven lachen.

Zo zou het kunnen gaan. Het zomernummer van Opzij (dat ik onlangs van voor tot achter las) gaat voor een groot deel over vrouwen die het redden. Het is niet voor niets dat dit tijdschrift zich niet meer richt op feminisme (maatschappij verandering) maar op de individuele ontplooïng van de vrouw (emancipatie). Voor mannen is zo'n blad er niet.

Geniet van je dag.