Circuit, La Flèche – Le Mans (trein Parijs, Amiens, Lille), 20 juni 2016

Daarnet reed ik over het circuit van Le Mans (van de 24-uur) met mijn fiets. Daarvoor fietste ik alweer verkeerd, na 5 ½ km had ik het door. Dat wordt dan 11 km met de terugtocht erbij. Het wordt de trein via Parijs. Alles gaat in dit grote land via Parijs. 
 

Behalve dat centralisme is wel meer alom aanwezig. Men maakt er geen geheim van het katholieke karakter van het land. Je struikelt over de INRI's die hangen te

bloeden aan het kruis of een groen weggetrokken Maria die devoot staat te doen. Je vraagt je dan steeds weer af waarom ze in zo'n land een probleem maken van een religieuze uitdossing met een hoofddoek. Niet dat ik ervoor ben, maar die Jezussen zijn ook niet echt subtiel, daar steken die doekjes nog bescheiden bij af qua goede smaak. Maria, Jezus en hoofdoek ze hebben ook allemaal wel wat moois.

Gisteren stapte ik af bij een andere Franse wereld. Doodmoe was ik en om een uur of acht wist ik nog niet waar ik zou slapen (net genoeg/te weinig water en eten bij me). In La Flèche zocht ik ernaar. De Tabac was open en daar tegenover Bar Le Campeur, een van de weinige eettentjes die ik zag. Het was er aangenaam.

Langzaam probeer ik afscheid te nemen van mijn avontuur. Straks met de fiets door de

Metro van Montparnasse naar Gare du Nord. Ik heb ¾ uur. En dan kom je in Parijs met die verzekering dat de fiets mee mag en dan zegt de mevrouw “Ik ben van de Parijse Metro,” en dat ze niks te maken heeft met wat ik hoorde. Mijn fiets is te groot. “Eruit! Vijfhonderd meter verderop is de RER daar mag je mee mee.” Die vind ik niet. Voor het station vraag ik een oude vrouw naar de richting die ik uit moet naar Gare du Nord. Hier rechtdoor, de Seine over en dan naar het noorden. Ik trap en trap door een regenachtig Parijs en zie geen Seine. Ga ik wel goed? Ik vraag en hetzelfde verhaal. Dan zie ik de Seine. Links of rechts? Ik ga links langs het Louvre en naar het Noorden. Ik vraag het weer. “Zo door gaan en iets meer naar het Oosten.” Dan zie ik een bordje. Mijn aansluiting mis ik op een haar. Een nieuwe reservering kost me € 3,90. Ach 't zou wat.

In Amiens neem ik de trein naar Lille, waar ik geweldig wordt geholpen door een jonge man. Dan heb ik het treinen maar gehad en fiets ik morgen naar Vlissingen om daar de trein naar huis te nemen. In Lille zit de camping vol, Euro2016.

1 – Amsterdam – Parijs: overstappen

Een paar keer per jaar neem ik de bus van huis naar het centraal station. Het is een slecht begin (van doorgaans een vakantie). Zittende wachten is een luxe die het GVB niet wenst te bieden. Mijn zere voetjes zetten zich schrap om te hangen tegen een schuin glad metalen strookje. Daarna begint het reizen en de rust. De stress afschudden en zien wat er komt.

“(...) de wisselvalligheden van de recente kapitalistische maatschappij,” schrijft Han Kang in De vegetariër een boek over de ongerijmdheden van het snelle leven; vol codes, verwachtingen en knellende kleren. In de trein bedenk ik me wat ook wisselvallig kapitalisme is. Niet alleen zie ik de lichtreclame van Seoul bij die gedachte en de langzaam kronkelende alen in een Koreaans plattelands restaurant, maar dwaal ook door de snelle maatschappij met aanbod en verlies en zit zelf midden in die wisselvalligheid.

Ik hoor dat de TGV is vertraagd door een kapotte trein op het spoor en nog meer vertraging oploopt door een brug die openstaat en dus voor de trein gesloten is. Twee bootjes moeten er door.

Op het het ene jacht zit een CEO. Hij belt met een nieuwe klant, terwijl zijn vrouw zich beklaagt: de zon zit achter de wolken. Op het volgende zit een kleine spaarder die nog op zijn 62e met pensioen ging. Hij vaart dag-aan-dag door het land met zo nu en dan een uitstapje naar de rivieren en kanalen van België en filosofeert over stromend water. Een trein met honderden reizigers wacht. Overstappen worden gemist.

Wij hebben de tijd. Vanavond pas met de nachttrein naar Spanje. Parijs is heet. De tocht naar de Eiffeltoren is lang. Onderweg komen we een demonstratie tegen van Parti de Gauche die protesteert tegen de politiek van de Brusselse Troika. Vorig jaar de oorlog tegen Gaza als metgezel tijdens de vakantie. Nu de banden tussen Athene, Berlijn en Brussel (en het IMF in Washington).

---

“Elk oord van bezinning vraagt om een wandelgang,” Michel de Montaigne in Essays (1595).

onderbewuste verlangens

Link naar foto met verhaal. Of zie elders op dit blog.

Wit en lang en de man in pak. Dat laatste zeker liever niet, maar als fotograaf blijk ik steeds weer te vallen voor die trouwjurken. Of ze nu in etalages hangen of op vrijdagmiddag tussen kerk en gemeentehuis gedragen worden, 't maakt niet uit. Onderbewuste verlangens? Het lijkt me niet.

Ik ben het met Van der Laan eens dat Fuck de Koning een ordinaire opmerking is, maar van mij mag de heerser vanwege een bloedband verdwijnen. Liever vandaag dan morgen. Dus laat staan dat de instanties van de monarchie mijn relatie mogen bekrachtigen.

Romantiek dan? Nee ik geloof geen pest van de mooiste dag van je leven 'tot de dood ons scheidt'. Bij het CBS moet ik naar de rubriek huwen-scheiden voor cijfers erover. Daar blijkt dat al bijna veertig procent van de huwelijken stukloopt op de klippen van het ongewenste. Dat is ruim vijf maal zoveel als door overlijden. Bovendien is trouwen toch van oudsher het vastleggen van een zakelijke relatie.

Kennelijk hou ik gewoon van die poespas in vitragestof met een energieke fotograaf die bloemen, schoenen en bruidsmeisjes vast wil leggen. Er is veel vorm en decorum. De jurken zijn mooi. De vrouwen doen hun best, maar altijd blijken ze gewoon en minder perfect te zijn dan

bedoeld. Het beeld valt in duigen en wordt juist daarom mooi. Van een afstand schiet ik dan mijn plaatje. Ik zal die kiekjes van de afgelopen jaren eens bijelkaar gaan zetten. Misschien levert het meer inzicht in mijn eigen zieleroersels op.

Link naar elders op dit blog
2018/02/witte-onschuld.html