Verzamel ze allemaal. In december ging ik langs de röntgen, in de CT en MRI scanner. Nog een dan is het: kwartet. (Voor een vol kwartet kan ik evt. het plaskracht meten in een speciaal toilet toevoegen, de echoprobe in mijn endeldarm of de OCT-scan van mijn netvlies helemaal aan het begin van de kwalentrip, op de laatste dag van september.) Voor de CT kreeg ik contrastvloeistof dat maakte je van binnen helemaal warm. Bij de MRI moest ik het met een prik doen om de darmen te ontspannen. De belevenis zat daar in het gerammel, vooral in een 90 beats per minuut ritme, wel met verschillende klanken. Een ervan deed me heel toepasselijk aan Into the machine denken.
Het geluid was sowieso aanwezig in de wereld buitenshuis. De omroepster op het Metro station Weesperplein kwam van dichtbij en van verweg, alles met 330 meter p/s en daarom als een serie echo's. Monteer het over die MRI-klanken en je hebt een begin van een muziekstuk. Misschien bedacht ik dit aangezien ik de nieuwe Symphony for one hundred citizens and a traffic light hoorde kort voordat ik de scanner inschoof.
(Mijn kwalendossier begon ook met een MRI-scanner in 2007 i.v.m. met een onverklaarbaar dik geworden knie.) Voor deze scanner mocht ik nu de 24 uur ervoor geen zaadlozing hebben. Dat zaad is al een paar decennia de pas afgesneden. In mijn zoveelste ziekenhuis app kan ik precies zien wanneer dat was. Toch voelde het verbod intiem beperkend, zeg ik als DramaKing. Deze periode kwam ik terecht in een soortgelijk kamertje als waar die sterilisatie gebeurde, een paar deuren verderop.
Nu af op de uitslag. Zouden ze de breuk ook zien die ik in mei 2008 letterlijk opliep en waarvan de vlijmscherpe pijn me altijd is bijgebleven? Twee collega's merkten niets en stoven voorwaarts naar de kantine; ze waren veel te druk met de wereld. Ik doe er nu al lang mee: “Pas als je last hebt moet er wat aan gebeuren,” zei mijn verstandige huisarts. Dan maar niet in een minuut van 0 naar 30km p/u. Wat geleidelijker kom je er ook wel. (Al ga ik zelfs daaraan zo langzamerhand een beetje twijfelen.) Nee daarover werd niet gerept.
Een ander kwartet heb ik ook gehaald. Vier ziekenhuizen in het laatste kwartaal van 2025. Het had ook wel iets van Monopoly. Hier geen stations, maar wel alle vier de windrichtingen een H. Ik heb ze allemaal (al zijn er in dit neoliberale landje vanzelfsprekend ook nog wat privé klinieken met een H op Google maps; er moet immers – zoals en groot deel van de Nederlanders verkiest – op alles winst gemaakt kunnen worden door investeringsfondsen). Het is maar wat je verzamelt. Nog een kwartet is is er: vier specialismen. Als ik Radiologie daar bij reken, dan alle vier zelfs in één ziekenhuis. Telt dit niet, dan haal ik het met het oogheelkunde elders wel. Dat is dan kwartet drie.
De kerstdagen doorgekomen. Mijn zwager bracht me thuis. Met de auto voor de deur afgezet. Je wordt oud pappa, het is fijn, maar dat voel je dan. Denk aan drinken en bewegen. Dat ging vanzelf, nu opeens niet meer. Mijn knieën protesteerden pijnlijk na een ommetje van niets in het begin van het nieuwe jaar. Volgende dag gelukkig weer over. Mijn enkel begon te jeuken en werd dik zag ik onder de douche (5 januari), als leek denk ik enkeloedeem. Steeds weer iets. In de gaten houden maar. Het loopt teruig als ik mijn been omhoog leg bij het lezen, TV kijken en slapen (met een kussen onder het matras aan het voeteneinde.
Nu weet ik dat uit onderzoek bleek dat het meest dreigende meevalt. Er wordt wel een vinger aan de pols gehouden. De suiker is weer terug, een paar kilogram erbij en dan net over de waarde waaronder je nuchter moet blijven. (Merkte deze week opeens dat mijn strips over tijd waren en niet meer zo goed waren, zo blijf je gemeten gezond. Schaam me een beetje voor deze stompzinnige fout. Pas toen ik onder de warde kwam, las ik de houdbaarheidsdatum.)
Meer bewegen dan ik doe vinden mijn longen niet fijn. (Deze week iets te enthousiast geweest; dat betaalt zich uit. Op bezoek bij een vriend in Diemen, meer niet en het moest. Nu al vijf dagen lang last. Maar het was het meer dan waard.) Mijn oog doet het slecht en was op de scan eind januari niet in orde, vocht voor het netvlies en nauwelijks zicht. Druppels erbij. Sterker glas helpt niet. Doe ik zo mijn best om van de medicijnen af te komen. Krijg ik alleen maar meer. Ook oefenign scheelkijken drie maal daags. Een hulpmiddel (voor ouderen) gekocht, een druppelbril. Geen succes. En die lieve Jette liet me weten dat ik als zieke weer €75 meer zelf mag betalen.
Een kwaal, beoordeeld door een opmerkelijke specialist, viel helemaal af. Dat is bij dit kwartetten wel zo mooi. Ik verzamel liever boekenweekgeschenkjes (een ontbreekt nog, dat van 1934).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten