|
In Nijmegen uit de
trein gestapt samen met de bezoekers aan het Down
the Rabit Hole festival met hun karren vol campingspullen. Ze
stonden in een rij voor de lift. Eentje keek me aan en vertelde
toen wat hij ging doen en noemde wat namen: David Byrne, the XX,
en Florence + the Machine. Goed ingescha. XX kende ik
alleen van naam.
“En U?” De fiets richting Maastricht. “Dat is nog een eind.” Het trapte van een
leien dakje. De LF3 richting Maastricht pikte ik meteen op. Deze
werd daarna de Maas (ook wel Maastricht) route. Aangegeven met van
die al gewende kleine liggende bordjes die de grotere
staande hebben vervangen op de niet vervallen routes.
Het werd een gelukzalige tocht (maar wel zigzag en het schoot niet op). Dan maar verder parallel aan de Maas. Om 18uur,
voor Roermond, bleek volgens mijn navigatie dat het nog 50km was naar
de camping.
Het laatste deel van de tocht ging gedeeltelijk door Duitsland. In totaal werd het 168 km (de kortste route was
zo'n 130 geweest). Maar mijn telefoon stuurde me nog wel vlak voor
het eindunt over de Keutenberg. Daar heb ik vanaf gezien.
Op
de camping stond de tent al onder een tamme
kastanje en een kers. Vooral die laatste tekende niet
alleen de tent door wat er uit valt, maar trok ook veel vogels van
allerlei slag. De mannelijke stuifmeelslierten van de
eerste bevatten dan weer veel voeding voor insecten.
Op de douchedeuren
hangt een boodschap met een actuele, filosofische en praktische
betekenis als je het erin wilt lezen.
Die camping is vanaf eind jaren vijftig (1959)
in gebruik en ging naar
de Nivon. Van de naast gelegen Gronselenput
(sinds een paar jaar ook Nivon: wel samen maar ook apart) is een
geschiedenis gepubliceerd. Voor de Gele
Anemoon is die wel
uitgesproken, maar een zoektocht naar een geschreven versie is
te vergeefs.
Er hangt een prettige sfeer. Erachter leeft in
de Geul een bever die veel bekijks trekt. Op een zoektocht zie ik
hem niet. Mijn partner heeft later meer succes. Ik doe het met
vlinders en juffers. Die mooie oranje vlinder heb ik alleen een
tweetal keren langs zien vliegen en niet kunnen fotograferen. Ach jammer maar helaas. De
lijsters met hun brede repertoire waren niet te missen, net zomin
als de kreten van de roofvogels in de verte. De aanleiding voor deze vakantie was een activiteit in Maastricht. Vanwege de kou koop ik
in een moeite door in de Zuideuropees aandoende stad voor een habbekrats een slaapzak
en pyjama. Koude nachten, vandaar. Bij het zoeken naar een warenhuis beland ik in de Limburgse pedant van de Kalverstraat op zaterdag. Daarna zocht ik onder een brug verkoeling, met een
bijzonder deel van bewoners om me heen die ook schaduw zochten.
Achter de camping
ligt dus Keuten boven op de berg. Het hoogte verschil is zo'n 80
meter. Bovenop werd Bouke bedankt. Hij
werd in 2014 bekend als deel van het duo Bau en Lau in de Tour.
Lau is allang een andere fietscarrière begonnen. Ik zie hem nog
vallen in de Giro (2019) vlak voordat hij stopte. Van Mollema
herinner ik me vooral zijn ontsnapping en overwinning in de Tour
van 2017; vooruit en maar malen. In de Ronde van de vallende
bladeren (gewonnen 2019) komt zijn naam nog wel een paar jaar terug. Maar die
Tour winst was heroïsch.
Meer naar het oosten loopt ook een weg vrijwel in een
rechte lijn naar boven, naar Keuten, de
dodemanweg. Ik begon met die makkelijke kant.
De volgende dag werd het de moeilijke. Dacht ik.
Zo wordt ook dit
weer een beetje een wielervakantie. (Ik kon het niet laten te
kijken wie de ploegentijdrit in Barcelona had gewonnen. Uitkomst
niet verrassend.) Als ik de dodemanwegklim opzoek blijkt het de
gemiddeld steilste van Nederland. Wielerfanaten putten zich uit in
taal om de zwaarte ervan te duiden. De Keutenberg begint wat
steiler, maar is ook op mijn hybride ros goed te doen, dat geldt
ook voor de andere kant. Best wel leuk dat klimmen.
Op de
teugweg gaat de reis door het andere buurland, België (bereikt
met het veer tussen Geulle aan de Maas en Uikhoven). Een
kunstwerk aan de rivier wijst ons op de plicht wat zorgzamer met onze omgeving
om te gaan. Baadt zo'n vermaning? Of gaat de ratrace met blinddoek om door
met hier een oorlog en daar wat fossile vervuiling. De gedachte aan de dreigende en steeds meer zichtbare ramp is onvermijdelijk.
Bij
Thorn is Nederland er weer op zijn pittoreskst. Later zijn er
wegwijsborden die wijzen naar Bospop
bij Weert. Weer een festival.
In Eindhoven neem ik de trein naar huis. Zo is de vakantie waarin
onze nieuwe tent werd ingewijd afgerond.
|
|
Geen opmerkingen:
Een reactie posten