Het thema was 23 jaar
geleden Diep in het bos. Op de zolderkamer van Pip is door hem
een zeven meter lang bos geschilderd op de muur waartegen zijn bed
staat. Er leven monsters tussen de bomen en een wit kruis is goed zichtbaar aan de ene kant. Kindere dansen op de andere.
Het bed schuift mee met zijn stemmingen langs die beelden. Het staat bij
de duistere plekken op rotmomenten, of als het beter gaat bij die met helder licht.
De schildering legt zo de thematiek over het hele verhaal. En dat
door een beeld gemaakt door een jongen die geen ster is in rekenen en
taal, maar dus wel enorm creatief is, zelfs als kunstenaar wordt gezien: typisch Oomen.
Pip
heet eigenlijk Jean-Philip. Zijn twee zussen hebben ook van die
statige namen, maar Berenieke Aurora is Beer geworden en
Samantha-Marie werd Sam. Ze zijn een drieling. Moeder overleed na de
geboorte. Hun vader is een bekend en beroemd schrijver die is
vastgelopen. Zijn status betekent dat mensen contact zoeken, vrienden willen
worden, omdat ze zo dichter bij de ster kunnen komen. Tegelijkertijd
hebben mensen vaak een medelijdende blik in de ogen als ze tegen de
kinderen praten. Het huis de vier wonen is een bende. Sam probeert
nog wat orde in die chaos te scheppen, tot ze het niet meer aan kan. Vader sluit ich op achter zijn PC.
Het zal fout lopen, dat zie je aankomen, maar het zal op de
vriendelijke toon van Oomen voor het einde ook weer goed komen, kan je raden, zoals
vaker in dit genre kinderboeken. Hoewel er geen gebrek is aan
verdriet en tranen, blijft de afloop hoopvol open, de kikkers gaan door met kwaken in een zwembad waar het water dik en groen is, en het
Zwanenmeer duikt in beeld, dans, en muziek op.
Oomen stelt grote aspecten van het leven helder aan de orde, maar wel met
een perspectief; lief en aardig maar zonder een niemendal te schrijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten