de vekleuring begint onderaan

Foto gemaakt: 21 december 2016.

Amsterdamse school: steigerbuiken en steigerpijpen (16)

Niet ongezien

Deze paal staat aan een van de hoofdwegen Amsterdam in. Als een auto voorbijrijdt dan geeft hij aan of die auto wel of niet Amsterdam binnen de ring in mag als op 1 januari 2017 de nieuwe milieuregels van kracht worden. Die regel houdt kortweg in dat er geen toegang is voor diesel bestelauto's van voor 1 januari 2000 of die met grijs kenteken. Misschien had ik voor de foto op een NIET moeten wachten.

De paal geeft ook het kenteken weer. Je kan Amsterdam niet ongezien meer in. Eigenlijk wisten we dat al lang. Overal staan camera's. Maar hier wordt het wel heel beeldend gemaakt. Het is voor het goede doel: luchtvervuiling tegengaan. Toch bekruipt mij ook een gevoel, waarom kan ik niet meer gaan en staan zonder opgemerkt te worden. Via het internet kan ik zelfs vinden van wie die auto is en wat hij kost. Het voelt niet prettig als alles aan de grote paal wordt gehangen.

De Stinkhaan is terug

Hij stond lange tijd op het Haarlemmerplein was bordeauxrood met zwart. Nu staat hij naast tuincomplex Zonnehoek. Hij heeft een groen kleurtje gekregen en staat tussen het gras. Hij is door dat van kleur verschieten een beetje zijn karakter verloren. Of liever hij heeft een nieuw gekregen dat beter bij de tijd past. Genieten van groen wat er is en zelf een zaadje zaaien, een vergeten groente eten of een bij adopteren, dat doen we tegenwoordig liever dan naar de vuiligheid kijken. De smeerboel daar doe je toch niet veel tegen.

Virtuele ramen

Het wordt steeds meer mooier in de fietstunneltjes van de Transformatorweg onder het spoor tussen Brediusbad en Barbara. Nu wordt ook de zuidkant al beschilderd. Het ontwerp wordt tijdens het werk nog aangepast. Er zijn wat wensen en die worden verwerkt. Je kijkt onder de grond door virtuele ramen naar buiten. Er komen nog vijf vensters op de omgeving. Ik vind het mooi.

Zicht op elders

Er wordt rustig geschilderd in het spoorfietstunneltje van de Transformatorweg. Geen haan die er naar kraait. Volgende week is de noordkant af (van Spaarndammerbuurt naar Sloterdijk voert) en eind augustus de zuidkant (van St. Barabara naar het Bredius).

Het is gewoon besloten en wordt gewoon uitgevoerd; niet als opgeklopt communicatieproject van Bestuurscommissie (het uitgeklede Stadsdeel), maar gewoon als onderdeel van het plezierig houden van de buitenboel. En dat kan goed uitpakken. Want mooi wordt het wel, naar mijn smaak.

Groot bedrag ...

Helaas is het bad inmiddels onbetaalbaar duur geworden. Dus is het volgende een bagatel.

Laat er geen misverstand over ontstaan: ik ben een groot fan en gebruiker van het Brediusbad. En ik zie de verbeteringen van de afgelopen jaren. Reclame maakt het bad inmiddels zelf (in 2010, waren zelfs de openingstijden nergens op het web te vinden). De aggenebbisj lockers zijn vervangen. De openingstijden zijn in ere hersteld. Het is sowieso een heerlijk bad.

Maar dat ieder jaar de pin het niet doet is toch wel opvallend. Een seizoenskaart koop je niet voor een appel en een ei, maar voor € 85,00 (of met Stadspas € 72,00).* En daar sta je dan de eerste keer dat je komt; niet zoveel contanten bij je.

Gelukkig mocht ik er de eerste keer gratis in (mijn seizoenskaart van het vorig jaar had ik nog bij me). En de tweede keer had ik dat geld wel bij me. “Ze geven elkaar de schuld. Leverancier en gemeente,” vertelde een medewerker.

Als zo iets ieder jaar gebeurt dan zet je toch in je jaar draaiboek op 21 maart begin je met alvast de pin aansluiten (ik noem maar een datum) als het zwembad op 7 mei opengaat. Dan ga je je toch niet verschuilen achter de leverancier.

Nu ik het toch over sluitwerk heb, is dat op alle deuren OK of mag een kapotte sluiting na een jaar of tien wel eens gerepareerd zijn? Maar dit zijn kleinigheden. Drieëndertig meter heen en drieëndertig meter terug in een gestage schoolslag. Heerlijk.

* Zie voor openingstijden en kosten een eerder blog.

De Stoel

Nee ik bedoel niet dat megalomane, poenerige wangedrocht voor de rijken waarmee Amsterdam zijn havenzicht gaat verprutsen. Wie geeft ook om de haven in Amsterdam; we zijn geen Rotterdammers, laat ze daar de handen uit de mouwen steken. Maar het moet niet zo zijn dat die stad Amsterdam voorbij streeft. We rennen er als geblindoekt achteraan, alsof Amsterdam niet het verleden heeft om te laten zien (en de plicht dat ook voor Rotterdam te doen).

Even voor de goede orde. Met het opwaarderen begon de Maasstad al een paar decennia terug: kubuswoningen, Potlood, architectuur- en fotografiemuseum. Inmiddels staat er een heel prettig grootstedelijk museumkwartier en wedijvert het ene gebouw met het andere om de aandacht.

Nee ik bedoel een stoel aan het strand: neergezet, achteloos laten staan en nog een paar keer gebruikt voordat de golven hem meenamen voor de entourage van Neptunes.

P.s. Nog even dit artikel lezen en deze petitie ondertekenen

Malak; kunstwerk met brievenbussen

... in geel, wit, roze, blauw en groen.

Turen in de verte

Over het water kijken, verlangend naar wat achter de horizon ligt. De eerste schatten zijn al gevonden.