Stay, Hayling Island – in Zee, 11 juni 2016

Zaterdagochtend om half zeven verlaat ik Hayling Island. De eerste auto's vertrekken ook al weer en anderen komen aan. Alle gaan over de smalle weg die ik inmiddels voor de vierde keer rijd. Veel mensen zoeken er hun rust. Dat betekent dat veel voedsel wordt aangevoerd. Schoonmakers, vakantieparkpersoneel, de verkopers van snuisterijen en een hele grote vrachtwagen van Royal Mail komen. Mensen gaan weg voor uitjes etc. De weg staat daardoor wel het grootste deel vast: file in het rustgebied.

De laatste Brexitvlaggen hangen slap door de miezer en zwakke wind. Veel van de mensen die de beweging steunen hebben er geen enkel belang bij. Het ontbreekt aan inzicht waar de bedreigingen voor hen liggen. Ze kregen het niet beter door Engelse trots en de Regering in Londen. Ze kregen het beter dan hun grootouders doordat klassestrijd werd afgekocht en het belang van koopkracht van consumenten voor een deel van het kapitaal.

[Tussendoor, mijn nieuwe gsm bericht als we net Portsmouth uitgevaren zijn: “Welcome to MALTA. As you're in our Europe Zone 1 it costs 9.6p/min to make & 0.8p/min to receive a call (…).” Het is een van de vele Vodafone sms-jes die ik zal krijgen.] 

Het neoliberalisme doet zich inmiddels voelen en zoals zo vaak wordt de schuld afgewenteld. In dit geval op Brussel en de immigranten (daar hoort alles bij dat niet uit het VK komt). In de volgende fase van het neoliberalisme, zullen steeds meer mensen in een precaire situatie terecht komen en er alles voorover hebben een beetje te verdienen. Barking up the wrong tree, dat is wat hier gebeurd. 

 

Wat ik nergens zag was een campagne op straat voor Stay, Improve & Join. Waarom hebben winkeliers wel Brexit vlaggen, maar is voor blijven geen zichtbaarheid, behalve in de gewantrouwde media. Soms twijfel ik aan mijn eigen hoop dat het anders kan in de EU, want dat is net een rammelende kar die in een vast spoor voorwaarts glijdt en rijdt. Toch moet het antwoord een ander, een sociaal, een democratisch, een vreedzaam, een groen, anti-rasistisch, feministisch en solidair Europa zijn.

We voeren uit langs de Naval Base van Portsmouth. Aan de kade Type-45 Destroyers. Het scheepstype waarover ik eergisteren las dat de Rolls Royce motoren niet geschikt zijn voor tropische wateren. Om het goed te maken, kwam een dag later het bericht dat een dergelijk schip een Russische onderzeeër door het kanaal begeleidde. We kwamen ook langs de Illustrious, het helikopter vliegdekschip dat uit de vaart is genomen en nu afgetuigd wordt en dat ik gek genoeg niet herkende toen ik er uit eigen hut naar keek.

Ooit lag ik daar zelf aan de kade. Ik had een kooi in een ruimte met 50 anderen. Ik was Matroos LDV1. We namen vanuit Portsmouth de trein richting Brighton. Waarom? Geen idee. Anderen maakte plannen en ik liep mee. Mijn enige belang: ik wilde het leuk hebben en grappen kunnen maken. Dat achter Portsmouth prachtige gebieden lagen wist ik niet. Ooit vroeg ik me wel af wat er achter die heuvels lag. Dat was voor later.

De douane maakt werk van me. De enige Hollander, blootsvoets in sandalen en op de fiets. Tas uitpakken voor een piepklein zakmes dat ze met hun stralen gezien hadden. Wat hun stralen ook deden was het slopen van het scherm van mijn fototoestel. Vanaf nu zullen al mijn foto's vrijwel op de gok gemaakt moeten worden. Jammer nu ik net aan mijn zeereis begin. Fotograferen is een van de plezierige dingen tijdens vakantie. Of ik thuis goede foto's vind of troep weet ik dan nog niet.

Citaat van de dag:

“Wie 'meer' kan zeggen en begrepen wordt, heeft niet veel andere woorden nodig om zich te redden in het leven.”

Jacob Sjenfeld in De Vier maaltijden van Meir Shalev, p. 61.

Room, Brighton – Hayling Island, 10 juni 2016

Al vroeg verlaat ik het veldje aan de zee bij Brighton. Bij de stad moet ik toch nog steeds aan de aanslag denken op Thatcher denken. Zij die voorop in het peloton ging dat een zeer destructief economisch systeem er doorramde. De gevolgen heb ik nu weer gezien.

Nu op weg naar een camping in de buurt van Portsmouth voor de boot naar Santander, Spanje. Nog één keer links rijden. Nog één keer de Engelse vlaggen zien wapperen (de engelse dus, niet die van het VK) en “Vote to leave” zien hangen. Nog één keer die Eigen Volk Eerst stemming voelen. Een campagne niet tegen de ondemocratische EU, maar een die de hekken van de dam wil om de erfenis van Maggie nog een stap verder te helpen door te mopperen tegen alles wat imaginair EU-beleid is.

Mijn tocht ging voor een groot deel over schiereilanden vol appartementen en woningen van ouderen op afgeschermde residenties. Hele gebieden zijn zo verworden tot een verzameling omheinde wooneilanden met eigen straat en een mooie naam. Als je geluk hebt loopt er nog een paadje tussendoor naar zee. Daar staat dan een bordje: “Strictly private, camping forbidden.”

Fietsen past ook hier niet in het beeld. Wandelen dat is wat een burger doet. Een mooi voorbeeld was dat de nationale Kustroute rechtdoor ging over een fietspad, waarop groot en officieel (zo leek het tenminste) verbodsborden voor fietsers waren geschilderd. Ik ben er maar afgegaan, maar raakte vervolgens verstrikt in die residenties voor pensionado's: mopper-de-mopper. Gelukkig weer even aan zee en het is weer duidelijk waarom je daar fietst.

Citaat van de dag:

“Duiven liepen rond in de dakgoot, in de hoeken sloofden zwaluwen zich uit op hun nesten van modder en hun gefladder was zo aangenaam dat ik het tot op de dag van vandaag voel, dat het mijn gelaatsuitdrukkingen verzacht en de rimpels van de leeftijd gladstrijkt als het opduikt in mijn herinnering.”

Zejde, verteller in de Vier maaltijden van Meir Shalev, p. 1.

Precair, Camden - Brighton, 9 juni 2016

Afstappen en naar boven lopen; wat ik niet wil. Maar het gaat fietsend niet sneller dan lopend. De kliffen zijn pittig. Fietsen is hier nog steeds wat excentriek. Dat wordt je regelmatig duidelijk gemaakt. Nu zijn er mensen die met 20km+ over de boulevard tussen de bankjes en mensen van allerlei leeftijden door slalommen. Dat moet blijkbaar kunnen, maar dat het tot wrevel leidt is ook zo vreemd niet. Hier en daar is de battle stevig. Ik schreef dit al voordat ik op mijn rug getroffen werd door een aardbei. De kustroute die ik genomen heb, is wel boven verwachting mooi.

 

Nee dit zou ik niet moeten doen, maar de camping op mijn kaart weet niemand te liggen. Nu sta ik op een veldje aan zee. Voor me is een man al uren aan het vliegeren. Zelfs nu de wind vrijwel verdwenen is, gaat hij door. Hij zou naar me zwaaien bij vertrek met zijn groene bus. Ik hielp hem een keer met zijn draden. Voor me komt van alles voorbij van freaks, tot gewone stelletjes, skaters, auto's, fietsers, oud, jong, snel en langzaam. Wat een plek.

 

Naast me staat een tentje van een vrouw van middelbare leeftijd. Het was daarom dat ik besloot hier wel te kunnen staan. Als zij het kan, moet ik het zeker kunnen. Aan de andere kant staat een caravan met twee hazewindhonden. Ieder heeft een hok. Daarnaast nog een hele trits caravans. Busjes, tuindersgerei, gereedschap, vermoedelijk allemaal dakpanlozen die op dit grasveld een moeizaam leven uitzicht geven. Later pas drong tot me door dat die vrouw haar geld verdient in dat tentje. Maar toen stond ik er al, schreef dit stukje en las The Guardian. Ik hoor hier niet. O ja en dat is niet omdat ik me er te goed voor voel.

Citaat van de dag:

Fools in love they think they're heroes / Cause they get to feel more pain / I say fools in love are zeros.

JoeJackson, 1979. Het schoot me bij die passerende auto in 't hoofd.

Bevoorrecht, Duinkerken – Camber, 8 juni 2016

De boot vertrekt van elders, een kilometer of 20 verderop, dwars door industrieel-stedelijk gebied. Op mijn oude kaart vertrokken de schepen uit de oude haven. Gisteren zag ik het al. Het is logisch. Het scheepsverkeer is veranderd, leek het met het toenemende vlieg- en treintunnelverkeer afgelopen met de bootdiensten, toch varen de schepen nu vooral vrachtverkeer, veelal Oost-Europees. De chauffeurs hebben gelijk een paar rusturen binnen.

De vrachtwagens gaan allemaal door de scanner. Als ze daarna keurig opgelijnd staan om aan boord te rijden, komt er een team met een lief snuffelhondje voorbij. Om het terrein staan hekken waarbij die rond de toekomstige kruisraketten basis van destijds in Woensdrecht verbleken. De scherpe kantjes van het Europese vluchtingenvraagstuk worden hier meer dan zichtbaar. Zelf moest ik twee keer door de douane – Frans en Brits – en dat was alles. Mijn bevoorrechte positie als Nederlander. Als de Engelsen hiervoor een Brexit willen ...

Over Brexit lees ik in The Guardian dat het enorme kwaadheid is dat de lonen zijn gekelderd, werk is verdwenen en dat dit veelal wordt afgewenteld op immigranten. Hoe neem je de voedingsbodem daarvoor weg is dan de vraag.

Citaat van de dag

“Unless companies here and across the globe reign in executive salaries, pay their fair share of taxes and invest in decent jobs the yawning gap between the haves and have-nots will continue to grow.”

Woorden aangehaald door Paul Nowak in The Guardian, 7 juni 2016.