Het land
heeft het nodig, het vocht uit de lucht. Maar na uren druppels was ik
doorweekt en toen moest ik nog een heel stuk. Mijn doel was de
Kruislandsedijk in Nederland. Daar wilde ik nog een nacht kamperen.
Het begon met boodschappen en daarna Rue de Trieu op. Kort
daarop kwam ik op de
Ronde van Vlaanderen straat. De namen van de winaars waren tot
2025 op de straat geschilderd. Vanaf 2004 staan er twee namen. Dan
doen ook de vrouwen mee. 2026 ontbreekt nog. Het moet toch een kleine
moeite zijn om Tadej Pogačar en Demi Vollering er nog bij te
plaatsen.
Als ik inmiddels al bij Antwerpen met de Waterbus
naar Fort Lillo ben gebracht en op nog wat tegenvallers ben gestuit dan besluit ik dat het de trein wordt vanuit Bergen op
Zoom. Die stad heeft ook nog eens een link met de carrière van
Erasmus die de secretaris van bisschop Hendrik
van Bergen (op Zoom) was voordat hij aan zijn vredeswerk in
Kamerijk begon.
Als ik op die waterbus wacht komt er een een
INEOS-schuit voorbij, met een PR-slogan op de zijkant. Iedereen weet
dat het bedrijf juist meer vervuilt dan opruimt, maar als je een
leugen tig keer herhaalt dan blijft hij steeds vaker hangen. Dan was
dat waste oil
bootje in de Rotterdamse haven duidelijker. Dat lag onder de
containers van CMA CMG, samen met Decatlon ook de sponsor van een
wielerploeg. Zo komt veel uit het begin op de Maasvlakte hier weer
terug.
Containervervoersmaatschappij Evergreen heeft naam
gemaakt door enige tijd geleden het Suezkanaal
te blokkeren door er met een schip dwars op te gaan liggen. Een
knelpunt in de internationale economie liep er vijf jaar geleden door
vast en pakjes kwamen later aan. Nu staat een goederentrein
langdurig stil. Een wagon met een Evergreen containers blokkeert de
weg. Heeft het bedrijf een bucket list? Wat wordt de volgende blokkade? Ik wacht en niet alleen. Er staat een flinke stoet.
Als ik
weer vertrokken ben, stuit ik op een omhoog staande brug over de
Kallosluis. Er vaart een klein vrachtschip in. Het gaat allemaal heel
voorzichtig en heel traag. Na twee grotere volgen drie kleintjes,
en dan nog meer en in de verte …. ja weer anderen. Ik krijg het
koud door regen en wind.Het zal nog lang duren.
Mijn telefoon
hapert onder het waterdichte plastic en ik durf er niet op te kijken.
Daardoor zie ik ook niet dat er aan de achterkant van de sluis nog
een overgang is. Pas als ik achter het huisje op het gesloten deel ga
schuilen, zie ik ver weg de brug en daar kan ik wel over.
De reis sluit af waar hij begon in een
havengebied. Hier geen kluten, maar wel steeds weer de
krasraspkreet van de fazant.
Het is even wachten op de trein.
Een vriendelijke jongeman helpt me met het in de trein krijgen van
mijn vracht. Om 23 uur ben ik thuis.
|
|
Geen opmerkingen:
Een reactie posten