Ontwijk en Geniet!

Zie voor meer: site Vredesmuseum

Er staat een flauw zonnetje aan de lucht, zo een die in de winter fraaie en toch fletse pasteltinten schildert in de lucht. Al snel zie ik toch ook het diephemelsblauw van een zomerlucht en ook de zon doet haar best.

In de Bretten is een stammetje opgeruimd. Ooit zag ik daarop een blauwborst en iedere keer als ik langs die stam reed, moest ik daar weer aan denken. Nu vraag ik me af hoeveel groenafval uit de natuur naar de vuilverwerking wordt gebracht. Wordt dat compost? Gaat het de oven in? Waarom eigenlijk?

Op de fiets verdeel ik mijn werk en tijd voor de komende dagen, bedenk het verschil tussen winst en potentiële omzet van een wapenproducent, en dat ook de fotograaf van een plaatje dat ik vond enkele jaren geleden overleed en alleen van de geportretteerden nog rondwaar. Van de week vertrok de vierde. Vreemd hoe verder weg toch dichtbij kan komen.

De zee, een duik. Geniet! Toen ik weer bij mijn fiets arriveerde hoorde ik: “Ha, de zwemmer.” De vrouw gaat zelf tot haar knieën. Toen ik thuis arriveerde hoorde ik: “Is een korte broek niet te koud?” en zag ik hoe een vrouw net een auto kon ontwijken. Zelf ontwijk ik in dit stukje dingen waar ik ook over dacht.

---

Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén of meer daarvan plaats ik hier.

Ontsnappen aan de knelling

Het was een documentaire die ik wilde zien: American Jail. Hij gaat over de industriële aanpak van het gevangeniswezen in de Verenigde Staten. Dat systeem wordt gevoed met armen.

Het heeft me altijd onaangenaam geboeid hoe een land een deel van zijn bevolking weg weet te stoppen en daar een economisch verdienmodel van maakte. Niet in de laatste plaats omdat o.a. Lockheed Martin (ruimschoots de grootste wapenfabrikant ter wereld) er gebruik maakt van nauwelijks betaalde gevangenisarbeid.

Maker Roger Ross Williams gebruikt wel oude cijfers voor zijn film. De daling van de gevangenisbevolking onder Obama wordt wel genoemd, maar veel ruimte is er niet voor. Terwijl die daling aanzienlijk is. Een grafiek in de overheidsuitgave Prisoners in 2016 laat dat duidelijk zien. Het is jammer dat dit niet meer aandacht krijgt. Het is juist hoopgevend dat inzet van de politiek op zo'n belangrijk dossier kan werken, ondanks de enorme lobby en de bedragen van tientallen miljarden die er mee gemoeid zijn.

Het is een docu die haakt. Wat bij mij blijft borrelen is het hinken op twee gedachten door Williams. De gevangenen zijn de armen die zo van straat gehaald worden. Of zijn het de zwarten die mogelijk gemaakt door racisme weer onbetaald en gedwongen aan het werk worden gezet. Of zit er een grote overlap tussen klasse en kleur en verklaren racisme en klasse positie juist waarom dit mogelijk is. Benoem dat dan en wees consistent in je analyse, denk ik.

***

Opmerkelijk dat ik twee keer in een week op TV tegenkom dat homoseksualiteit er een persoon toe te brengen het platteland in te ruilen voor de ruimte van de stad. In het programma boeken zat Édouard Louis met zijn boek 'Ze hebben mijn vader vermoord' (Ik heb het op mijn verlanglijstje gezet). Hij ontvlucht het Noord-Franse platteland waar voor homo's geen plaats was, zeker thuis niet. 
     R.R. Williams trekt naar New York, omdat hij ziet dat hij daar zijn leven kan leven. De laatste identificeert zich desondanks vrijwel naadloos met waar hij vandaan komt.
     Louis ziet dat hij in een ander leven terecht is gekomen, maar wil het leven van zijn afkomst wel doorgronden en beschrijven en neemt het uit zijn positie ook op voor de achterblijvers.

Voor een middag ontsnap ik aan de TV, mijn bureau met boeken, tijdschriften en papieren, om dat weer in te ruilen voor de burlende herten in de duinen en achterelkaar aanjagende golven die verdwijnen in de ruimte van het strand, waar ik nu al tijden mijn stillevens en voorwerpen fotografeer.

---

Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén of meer daarvan plaats ik hier.

Bergen

De weg was grotendeels bekend. De vracht achterop zwaarder – voor een nacht in het bos. Veel klimmen De Paltz, De Traaij, Amerongse Berg, Grebbeberg, en Wageningse Berg. Het ging toch lekker vlot. De kleuren waren anders dan de vorige keer: blauwbekken in de nacht en een gouden gloed op de toch al fraai gekleurde eiken. 

Vanmorgen in de straat met de ontelbare hazelnoten ging het over een stukje opmerkelijk landschap bij Veenendaal de Klomp: daar waar
de begrippen De Schalm, De Emminkhuizerbeek en Slaperdijk bij elkaar komen. 

Op het smalle fietspad de eerste groep langlaufers gespot. Er ligt nog geen sneeuw. Daarom bewogen ze op wieltjes. De groep werd voorafgegaan door het snelste en meest ontspannen exemplaar. Bijna alle volgers hadden de tong voor de wielen hangen en geen ruimte om uit te wijken. Uitkijken dus voor de inheemse langlaufer van het vlakke land.

Debiet

Het zou de laatste warme dag van de week zijn, misschien wel van de maand. We zullen zien. In mijn mapje foto's van vorig jaar zie zag ik dat ik 16 oktober op mijn gemak ging zwemmen in het buitenwater.

Vorige week schreef ik over een klimaatplan, 1,5-2% wereldwijd BNP in een klimaatfonds ten bate van schone energie. Een dag later las ik over de windvangers en schreef zelf een schot voor de boeg over zonne-energie op de daken van Amsterdam West (je kan er hier nog op

stemmen).

Vanmorgen hoorde ik dat het pontje bij Brummen misschien uit de vaart wordt genomen: “Belabberd laag”, dat zegt veerpontbaas Dirk Wijers bij Omroep Gelderland over de waterstand van de IJssel. “We kunnen nog net varen. Als het langer duurt, want het zakt elke dag, dan zijn we genoodzaakt te stoppen.” Hoe gaat het eigenlijk verder met onze rivieren als de eeuwige sneeuw in de Alpen langzaamaan minder wordt?

Ach wat maak ik me druk. Water je eigen tuintje en kijk niet over de schutting naar de droogte bij een ander. De zee is nog vol.

---

Iedere woensdagmiddag fiets ik naar het strand, neem een duik en fiets weer terug. Op Facebook plaats ik later vrijwel altijd een aantal foto's. Eén of meer daarvan plaats ik hier.