onderbewuste verlangens

Link naar foto met verhaal. Of zie elders op dit blog.

Wit en lang en de man in pak. Dat laatste zeker liever niet, maar als fotograaf blijk ik steeds weer te vallen voor die trouwjurken. Of ze nu in etalages hangen of op vrijdagmiddag tussen kerk en gemeentehuis gedragen worden, 't maakt niet uit. Onderbewuste verlangens? Het lijkt me niet.

Ik ben het met Van der Laan eens dat Fuck de Koning een ordinaire opmerking is, maar van mij mag de heerser vanwege een bloedband verdwijnen. Liever vandaag dan morgen. Dus laat staan dat de instanties van de monarchie mijn relatie mogen bekrachtigen.

Romantiek dan? Nee ik geloof geen pest van de mooiste dag van je leven 'tot de dood ons scheidt'. Bij het CBS moet ik naar de rubriek huwen-scheiden voor cijfers erover. Daar blijkt dat al bijna veertig procent van de huwelijken stukloopt op de klippen van het ongewenste. Dat is ruim vijf maal zoveel als door overlijden. Bovendien is trouwen toch van oudsher het vastleggen van een zakelijke relatie.

Kennelijk hou ik gewoon van die poespas in vitragestof met een energieke fotograaf die bloemen, schoenen en bruidsmeisjes vast wil leggen. Er is veel vorm en decorum. De jurken zijn mooi. De vrouwen doen hun best, maar altijd blijken ze gewoon en minder perfect te zijn dan

bedoeld. Het beeld valt in duigen en wordt juist daarom mooi. Van een afstand schiet ik dan mijn plaatje. Ik zal die kiekjes van de afgelopen jaren eens bijelkaar gaan zetten. Misschien levert het meer inzicht in mijn eigen zieleroersels op.

Link naar elders op dit blog
2018/02/witte-onschuld.html

ze vallen uit de lucht

Bij bosjes vallen ze uit de lucht begin mei. Meikever is dan ook de juiste naam voor dit, voor Nederlandse begrippen, forse exemplaar uit de familie der kevers.

Hij heeft allerlei streeknamen en een ervan is mulderke, zoals in dit kinderliedje.  

mulderke, mulderke tel oe geld en leer ons toch eens vliegen – anders komen de dieven, die nemen oe dan mee en gooien oe dan in de zee.
 
Als je de kever maar lang genoeg in de hand houdt, wordt hij warm en vliegt omhoog.

Ze komen ook voor in dit tragische lied bij de dertigjare oorlog (1618-1648).

Maikäfer flieg! 
Der Vater ist im Krieg, 
 Die Mutter ist im Pommerland, 
Und Pommerland ist abgebrannt. 
 Maikäfer flieg!

En voor wie nog even doozoekt zijn er nog veel meer meikeverliedjes in het Nederlands, Engels (cockchafer) en Duits.

Cockchafer Blues 

Maybug beatin’ on my window
Maybug beatin’ on my door
Maybug don’t beat me down no more

Maybug your grubs are ugly
Maybug your grubs are fat
Maybug gonna feed you to my cat

wiki: wiki/Meikever

Lepelaar bij Spaarndammerdijk

Nog nooit zag een lepelaar zo dicht bij huis. Met zijn schuddende kop trok hij mijn aandacht. En ja hoor het was die sierlijke vogel met onsierlijke, maar wel geinige, snavel. Voor de buurtbewoners onder de lezers: het was wel de Spaarndammerdijk dicht bij het plaatsje Spaarndam en niet bij jouw om de hoek.

Ramen in eeuwen oude pakhuizen

Vandaag ging eerst het doek weg en later verdwenen ook de steigers aan de achterkant van de pakhuizen aan de Zoutkeetsgracht. Nu werd meer duidelijk over de ramen die in de zijgevel gezaagd zijn. Het viel niet tegen. Ze zijn niet groot en het staat niet heel erg vreemd, ook al kijk ik al twintig jaar tegen de blinde gevel aan.

De pakhuizen zijn de oudste gebouwen van de Zeeheldenbuurt en stammen uit de 18e eeuw. Ze heten vanaf de Zoutkeetsgracht van links naar rechts: De Arend, 't Hart en d'Rave. De Arend stamt uit 1740 en komt in beeld als het (als zoutkeet) verkocht wordt. Honderd jaar en vele eigenaren later, wordt het als pakhuis geveild en wordt vermeld dat het weinig jaren ervoor flink verbouwd is. In 1963 is het gerestaureerd.

Die andere twee danken hun naam aan de eigenaars eind 18e eeuw. In 1782 verkopen de erven van Jacoba de Raven, weduwe Arnold Hooghart, pakhuis De Raven en Het Hart. (In de 19e eeuw blijken die twee opeens 't Hart en d'Rave te heten). De twee werden ook in 1963 gerestaureerd, en d'Rave in 1976 nog een keer. Ze staan er nog omdat ze gebruikt werden voor meelopslag van de ernaast gelegen meel-en broodfabriek.

Rechts van die twee stonden nog twee identieke pakhuizen, Zomer en Winter genaamd, die de bekende fotograafn Jacob Olie nog heeft gefotografeerd. Die pakhuizen zijn gesneuveld bij de uitbreiding van de meelfabriek.

Met dank aan Marius van Melle voor de eerder verstrekte informatie.